Ο ηρωισμός και η αψηφισιά των Κασιωτών

Είναι πραγ­μα­τικά εκπλη­κτική η αψη­φι­σιά, ο ηρω­ι­σμός, αλλά η έλλειψη οποιο­δή­ποτε σχε­δια­σμού, που υπήρχε στην επα­νά­σταση του 1821 στα διάφορα μέρη της Ελλάδας. Μόλις έφτανε η είδηση ότι το γένος ξεση­κώ­θηκε, περιο­χές εντελώς ασύν­δε­τες μεταξύ τους δίχως επι­κοι­νω­νία και αλλη­λο­βο­ή­θεια, έμπαι­ναν μόνες τους στη φωτιά ενάντια σε μια αυτο­κρα­το­ρία, με μόνο οδηγό την αγωνία των απλών ανθρώ­πων του υπό­δου­λου ελλη­νι­σμού για ελευ­θε­ρία. Ας πάμε σ’ ένα νησάκι του νότιου Αιγαίου, ένα βράχο χαμένο στο πέλαγος, που ακόμα και σήμερα μοιάζει να είναι πολύ μακριά από το ελλη­νικό κέντρο. Πόσο μάλλον το 1821. Στην Κάσο.

Στις 25 του Μάρτη ξέσπασε η επα­νά­σταση στον Μοριά και τη Ρούμελη. Οι πρώτες σκόρ­πιες ειδή­σεις για τα γεγο­νότα έφτασαν στην Κάσο λίγες βδο­μά­δες αργό­τερα. Στο νησί όλοι είναι καρα­βο­κύ­ρη­δες και ναυ­τι­κοί. Η Κάσος ζούσε από τα καράβια της που έκαναν μετα­φο­ρές και εμπόριο σ’ όλη τη μεσό­γειο. Δεν είχει και λίγα, οι Κασιώ­τες ήταν άξιοι άνθρω­ποι. Ογδόντα μπρίκια, γαλιό­τες, τρε­χα­ντή­ρια και κάθε λογής πλε­ού­μενο ήταν αραγ­μένα στο λιμάνι.

Οι πρό­κρι­τοι μαζεύ­τη­καν, έκαναν ένα γράμμα στην Ύδρα και ζήτησαν τους προ­κρί­τους να τους ενη­με­ρώ­σουν επίσημα για το τι ακριβώς συνέ­βαινε. Στις 5 Μαΐου πήραν επίσημη απά­ντηση, σαφή και περιε­κτική: «Το γένος μας είναι με τη βοήθεια του τιμίου σταυρού, κατά τους Οθω­μα­νούς εις άρματα». Μόλις πήραν την επίσημη δια­βε­βαί­ωση, ένας στόλος από Κασιώ­τικα καράβια με τα κανόνια τους γεμάτα βγήκαν στο πέλαγος. Δίχως σχέδιο, δίχως καθο­δή­γηση, δίχως μπού­σουλα, ανοί­χτη­καν στα κύματα για να κυνη­γή­σουν Τούρ­κους. Έτσι γενικώς και αορί­στως.

Αντί να κατευ­θυν­θούν προς δυτικά όπου ήταν το κέντρο του αγώνα, αυτοί έφυγαν ανα­το­λικά. Ίσως να έγινε τυχαία, ίσως ήταν και μια ιδιο­φυής κίνηση διότι κανένας δεν τους περί­μενε εκεί. Πέρασαν τη Ρόδο και έφθασαν στο μακρινό Καστε­λό­ριζο. Ουδείς είχε πάρει χαμπάρι εκεί μακριά τι γινόταν. Δίχως προει­δο­ποί­ηση, οι Κασιώ­τες άρχισαν κατ’ ευθείαν να κανο­νιο­βο­λούν το κάστρο, οπότε οι έκπλη­κτοι Τούρκοι μπήκαν σ’ ένα καΐκι και πέρασαν απέ­να­ντι στην Ασία.

Οι Κασιώ­τες απο­βι­βά­στη­καν στο νησί, έγιναν δεκτοί με ενθου­σια­σμό απ’ τους Έλληνες κατοί­κους, φόρ­τω­σαν στα καράβια όλο τον οπλισμό και τα τρόφιμα του κάστρου. Τότε πήραν μήνυμα ότι στο λιμάνι της Αττά­λειας οι Τούρκοι είχαν μαζέψει 14 καράβια και φόρ­τω­ναν στρατό, είτε για να επέμ­βουν στο Καστε­λό­ριζο, είτε για να τον πάνε στην επα­να­στα­τη­μένη Ελλάδα. Φεύγουν κατ’ ευθείαν και πάνε έξω απ’ την Αττά­λεια. Μόλις βγαίνει το πρώτο τούρ­κικο το βυθί­ζουν, ακο­λου­θεί το δεύτερο το ξανα­βυ­θί­ζουν. Οι Τούρκοι στρα­τιώ­τες που φοβού­νται τη θάλασσα σαν τον διάολο στα­σιά­ζουν και αρνού­νται να μπουν στα καράβια, αφού βλέπουν τους Έλληνες να τους περι­μέ­νουν.

Όταν είδαν ότι οι Τούρκοι λάκισαν κι από κεί, οι Κασιώ­τες φεύγουν απ’ την Αττά­λεια και αντί να πάνε δυτικά, συνε­χί­ζουν ανα­το­λικά. Φθάνουν στην Κύπρο. Αρχί­ζουν να κανο­νιο­βο­λούν το κάστρο της Αμμο­χώ­στου. Εκεί κι αν δεν τους περί­με­ναν. Φοβι­σμέ­νοι οι Τούρκοι την κοπα­νάνε στα χωράφια. Οι Κασιώ­τες μπαί­νουν στο φρούριο και το κάνουν γης Μαδιάμ. Παίρ­νουν τα βαριά κανόνια τους, τα πυρο­μα­χικά τους, τα τρόφιμα, καίνε ότι βρί­σκουν και φεύγουν. Περνούν από τη Ρόδο, ρίχνουν κάτι κανο­νιές στο φρούριο, το ίδιο στην Πάτμο και μετά επι­στρέ­φουν στο νησί τους. Είχαν κάνει το επα­να­στα­τικό τους καθήκον, όπως οι ίδιοι το κατα­λά­βαι­ναν. Μοί­ρα­σαν τα λάφυρα στον πλη­θυ­σμό, έβγαλαν τα μισά τούρ­κικα κανόνια στο νησί για να μπορούν να αμυν­θούν σε πιθανή τουρ­κική επίθεση και τα υπό­λοιπα τα έστει­λαν στον Κολο­κο­τρώνη μαζί με πολλά βόλια και πυρο­μα­χικά. Έτσι απλά πολε­μού­σαν τότε. Κι έτσι νίκησαν τελικά.

πηγή newsit.gr

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΜΠΟΥΡΑΚΗΣ