Αρχαίο δράμα

Από όλες τις φρι­κα­λέες ειδή­σεις που προ­έρ­χο­νται από την γείτονα, αυτή, για μένα, είναι η πιο απο­τρό­παιη: «Με απόφαση της Διεύ­θυν­σης Θρη­σκευ­τι­κών Υπο­θέ­σεων δεν θα τελε­στούν οι κηδείες των πρα­ξι­κο­πη­μα­τιών, που “ποδο­πά­τη­σαν το δίκαιο ενός ολό­κλη­ρου έθνους”» Εδώ ακριβώς θυμάσαι την  γραμμή αντί­στα­σης της Αντι­γό­νης απέ­να­ντι στην τυραν­νία του Κρέοντα και χαράσ­σεις τη δική σου γραμμή ανάμεσα στον πολι­τι­σμό και την βαρ­βα­ρό­τητα. Θυμάσαι στην υπόθεση των 8 Τούρκων αξιω­μα­τι­κών  τον Οιδί­ποδα επί Κολωνώ του Σοφοκλή, όπου  η Εκκλη­σία του Δήμου της Αθήνας παρα­χω­ρεί άσυλο στον ικέτη Οιδί­ποδα αψη­φώ­ντας τις απειλές που εκτο­ξεύει ο Κρέων. Τις  Ικέ­τι­δες του Αισχύ­λου όπου πενήντα Δανα­ΐ­δες δρα­πε­τεύ­ουν από την Αίγυπτο για να απο­φύ­γουν έναν ανε­πι­θύ­μητο γάμο και ζητούν άσυλο από τον Πελασγό, βασιλιά του Αργους. Η πόλη απο­φα­σί­ζει να τους το παρα­χω­ρή­σει παρ’ όλο που αυτό σημαί­νει απειλή πολέμου . Φρο­ντί­στε να εκδώ­σετε τους 8 αξιω­μα­τι­κούς που ζήτησαν άσυλο,  σε μια χώρα που λιν­τσά­ρει και περνάει από στρα­το­δι­κείο απλούς στρα­τιώ­τες και της  οποίας  ο ηγεμών δηλώνει ότι δεν  μπορεί να αγνο­ή­σει την επι­θυ­μία του λαού (ποιου λαού άραγε;) για την επα­να­φορά της θανα­τι­κής ποινής. Του­λά­χι­στον θυμη­θείτε κάτι πιο πρό­σφατο. Το αντι­τορ­πι­λικό «Βέλος»…