ΔΟΠΑΡ:Παρα-Μείναμε Ασφαλείς … και την Ημέρα Μουσικής!

Τρα­γου­δή­σα­με στο αρ­χαίο Ωδείο Ρόδου, τη­ρώ­ντας τα επι­βαλ­λό­με­να μέτρα, λόγω κο­ρω­νοϊ­ού

Με αφορ­μή την Ευ­ρω­παϊ­κή Ημέρα Μου­σι­κής 2020, η Μικτή Χο­ρω­δία του Δήμου μας (με μα­έ­στρο τον κ. Μι­χά­λη Κα­λα­εν­τζή) επί­λε­ξε και τρα­γού­δη­σε δύο συμ­βο­λι­κά τρα­γού­δια στον πα­νέ­μορ­φο υπαί­θριο χώρο του Αρ­χαί­ου Ωδεί­ου, στην Ακρό­πο­λη, τη­ρώ­ντας τις προ­βλε­πό­με­νες απο­στά­σεις ασφα­λεί­ας.

Σε χα­λε­πούς και­ρούς για μου­σι­κές και συ­ναυ­λί­ες, αυτή η βι­ντε­ο­σκο­πη­μέ­νη συ­ναυ­λία-αντί­δω­ρο, προ­σφέ­ρει μια γλυ­κιά αί­σθη­ση μου­σι­κής ανά­τα­σης.

1. ΣΕΙ­ΚΙ­ΛΟΥ ΣΚΟ­ΛΙΟΝ https://www.youtube.com/watch?v=Ux5CDb4BG5A&list=PLf2nyhriibawrC_68QY49I1qQXqt1Wxnz&index=1

Πρό­κει­ται για το αρ­χαιό­τε­ρο πα­γκο­σμί­ως γνω­στό τρα­γού­δι (περ. 200 μ.Χ), του οποί­ου σώ­ζο­νται πλή­ρως και οι στί­χοι και η μου­σι­κή. Οι λιτοί, αλλά δια­χρο­νι­κά επί­και­ροι στί­χοι του (ὅσον ζῆς φα­ίνου, μηδὲν ὅλως σὺ λυποῦ· πρὸς ὀλίγον ἐστὶ τὸ ζῆν, τὸ τέλος ὁ χρόνος ἀπαι­τεῖ) προ­τρέ­πουν: «Όσο ζεις να χαί­ρε­σαι, να μη λυ­πά­σαι κα­θό­λου· η ζωή είναι σύ­ντο­μη, ο χρό­νος οδη­γεί στο τέλος».

2. ΟΜΟΡ­ΦΗ ΚΑΙ ΠΑ­ΡΑ­ΞΕ­ΝΗ ΠΑ­ΤΡΙ­ΔΑ https://www.youtube.com/watch?v=IvnlsXFTN4o&list=PLf2nyhriibawrC_68QY49I1qQXqt1Wxnz&index=2

Το δεύ­τε­ρο τρα­γού­δι ανα­φέ­ρε­ται στην «Πα­τρί­δα που μας έλαχε», από το αρι­στουρ­γη­μα­τι­κό έργο του Οδυσ­σέα Ελύτη «Ο Ήλιος ο Ηλιά­το­ρας», σε μου­σι­κή Δη­μή­τρη Λά­γιου. Μι­λά­ει για την όμορ­φη, αλλά και πα­ρά­ξε­νη Ελ­λά­δα. Στους δύ­σκο­λους χρό­νους που ζούμε τί­πο­τε πε­ρισ­σό­τε­ρο, παρά η αγάπη μας για την πα­τρί­δα, είναι ίσως η μόνη σω­τη­ρία.

Όμορ­φη και πα­ρά­ξε­νη πα­τρί­δα. Ωσάν αυτή που μού ’λαχε δεν είδα.

Ρί­χνει να πιά­σει ψάρια, πιά­νει φτε­ρω­τά. Στή­νει στη γη κα­ρά­βι, κήπο στα νερά. Κλαί­ει, φιλεί το χώμα, ξε­νι­τεύ­ε­ται. Μένει στους πέντε δρό­μους, αντρειεύ­ε­ται.

Κάνει να πάρει πέτρα, την επα­ρα­τά. Κάνει να τη σκα­λί­σει, βγά­νει θά­μα­τα. Μπαί­νει σ’ ένα βαρ­κά­κι, πιά­νει ωκε­α­νούς. Ξε­ση­κω­μούς γυ­ρεύ­ει, θέλει τύ­ραν­νους.

Πέντε με­γά­λους βγά­νει πάνω, τους βαρεί. Να λεί­ψουν απ’ τη μέση, τους δο­ξο­λο­γεί.

Ο μα­έ­στρος Μι­χά­λης Κα­λα­εν­τζής (δι­δα­σκα­λία, διεύ­θυν­ση, audio mixing/mastering) και η Μικτή Χο­ρω­δία ευ­χα­ρι­στούν τους μα­θη­τές του Μου­σι­κού Σχο­λεί­ου Ρόδου Μαρία-Αγάπη Γα­ζέ­τη, για τη μου­σι­κή συ­νο­δεία με το σα­ντού­ρι της στο πρώτο τρα­γού­δι, Άρη Σο­λο­μών, για τη βι­ντε­ο­σκό­πη­ση και επι­μέ­λεια του video, καθώς και τον μα­έ­στρο Ματ­θαίο Λε­γά­κη για την πα­ρα­χώ­ρη­ση της όμορ­φης χο­ρω­δια­κής του επε­ξερ­γα­σί­ας στο δεύ­τε­ρο τρα­γού­δι.

Καλή -και στο­χα­στι­κή- ακρό­α­ση!

ντε με­γά­λους βγά­νει πάνω, τους βαρεί. Να λεί­ψουν απ’ τη μέση, τους δο­ξο­λο­γεί.