Κώστας Ηλιάκης: Τίποτα δεν μετρά πιο πολύ από το ήθος του ανθρώπου

Ημέρα μνήμης και τιμής η σημε­ρινή για την Ελλη­νική Πολε­μική Αερο­πο­ρία εδώ και 19 χρόνια, καθώς στις 23 Μαΐου 2006 έχασε τη ζωή του στη θαλάσ­σια περιοχή της Καρ­πά­θου ο χανιώ­της σμη­να­γός (Ι) Κων­στα­ντί­νος Ηλιάκης, έπειτα από αερο­μα­χία μεταξύ ελλη­νι­κών και τουρ­κι­κών αερο­σκα­φών.

Κάθε χρόνο τα στελέχη της Ελλη­νι­κής Πολε­μι­κής Αερο­πο­ρίας και η ελλη­νική πολι­τεία φρο­ντί­ζουν να απο­δί­δουν τις οφει­λό­με­νες τιμές στον Ηλιάκη, ένα ακόμα στέ­λε­χος των ελλη­νι­κών ενόπλων δυνά­μεων που έπεσε κατά την εκτέ­λεση του καθή­κο­ντος, ενόσω υπε­ρα­σπι­ζό­ταν τον εθνικό εναέριο χώρο και ακο­λου­θούσε το δρόμο της πολε­μι­κής αρετής.

Ο Ηλιάκης, ο οποίος υπη­ρε­τούσε στην 343 Μοίρα «Αστέρι» της 115 ΠΜ (αερο­πο­ρική βάση Σούδας, Ακρω­τήρι Χανίων), έλαβε διαταγή το πρωί της 23ης Μαΐου 2006 να προβεί μαζί με συνά­δελφό του υπο­σμη­ναγό στην ανα­γνώ­ριση σχη­μα­τι­σμού τουρ­κι­κών αερο­σκα­φών που εκτε­λούσε απο­στολή αερο­φω­το­γρά­φι­σης αντια­ε­ρο­πο­ρι­κών συστη­μά­των S-300 στην Κρήτη.

Ο τουρ­κι­κός σχη­μα­τι­σμός συνί­στατο από ένα RF-4 και 2 συνο­δευ­τικά F-16. Η συνά­ντηση των δύο σχη­μα­τι­σμών έγινε δυτικά της Καρ­πά­θου.

Στην προ­σπά­θειά του να προ­σεγ­γί­σει το RF-4, για να κατα­γρά­ψει σει­ριακό αριθμό και τύπο ατρα­κτι­δίων, ο Ηλιάκης παρε­μπο­δί­στηκε από το ένα εκ των τουρ­κι­κών F-16, ο πιλότος του οποίου άρχισε να εκτελεί κλει­στούς ελιγ­μούς σε από­σταση μερικών δεκάδων μέτρων μπροστά από το ελλη­νικό μαχη­τικό, επι­χει­ρώ­ντας να προ­κα­λέ­σει ακόμη και την κατάρ­ριψή του.

Δυστυ­χώς, οι απρό­σε­κτοι ελιγμοί του τούρκου πιλότου είχαν ως απο­τέ­λε­σμα την πρό­σκρουση του αερο­σκά­φους του στο πρόσθιο μέρος του ελλη­νι­κού μαχη­τι­κού και τον ακα­ριαίο θάνατο του Ηλιάκη.Για το τραγικό τέλος του Κώστα Ηλιάκη στα νερά του Αιγαίου, για τη σκληρή και άδικη μοίρα του, θεω­ρούμε ότι αρμό­ζουν κάποια από τα λόγια που είχε γράψει ο Μανόλης Ανδρό­νι­κος απο­χαι­ρε­τώ­ντας έναν δικό του άνθρωπο, το στενό του φίλο Παύλο Ζάννα, μέσα από τη στήλη του στο «Βήμα» (17/12/1989):

Και ο Ηρά­κλει­τος μάς έχει διδάξει πως τη μοίρα του ανθρώ­που την καθο­ρί­ζει το ήθος του —ήθος ανθρώπω δαίμων (σ.σ. ο χαρα­κτή­ρας του ανθρώ­που είναι η μοίρα του)— και κανένας άλλος. Κι αυτό είναι κατά­χτηση δική μας και κανένας δεν μας τη χαρίζει ή δεν μας την κλη­ρο­δο­τεί. Ο Πλάτων στον περί­φημο και συναρ­πα­στικό εσχα­το­λο­γικό μύθο της Πολι­τείας του, προτού περι­γρά­ψει πώς οι ψυχές θα δια­λέ­ξουν τη μελ­λο­ντική ζωή τους, βάζει τον προφήτη της Λάχεσης, της θυγα­τέ­ρας της Ανάγκης, να τις προει­δο­ποιεί:

«Ψυχαί εφή­με­ροι, αρχή άλλης περιό­δου θνητού γένους θανα­τη­φό­ρου. Ουχ υμάς δαίμων λήξεται, αλλ’ υμείς δαίμονα αιρή­σε­σθε» («Ψυχές εφή­με­ρες, τώρα αρχίζει άλλη περί­ο­δος ζωής για το θνητό γένος με απόληξη πάλι το θάνατο. Δεν θα σας δια­λέ­ξει η τύχη, ο δαίμων, εσάς, αλλά σεις θα δια­λέ­ξετε την τύχη, τον δαίμονά σας»). Αυτός ο δαίμων, η μοίρα μας, καθο­ρί­ζει τη ζωή μας, και η μοίρα αυτή δεν είναι τίποτε άλλο από το ήθος μας.

Σπάνια τυχαί­νει στη ζωή να έχουμε τόσο καθαρή την επι­βε­βαί­ωση αυτής της σοφίας, πως τελικά τίποτα δεν μετρά πιο πολύ από το ήθος του ανθρώ­που. Ίσως μας ξάφ­νιασε όλους μ’ ένα ξάφ­νια­σμα ευχά­ρι­στο πως μέσα σ’ ένα κλίμα τόσο ευτελές και αντι­πνευ­μα­τικό, κορε­σμένο από αθλιό­τη­τες κάθε λογής, ανα­δύ­θηκε και τιμή­θηκε από όλους το ήθος ενός ανθρώ­που που ανάλωσε τη ζωή του, σεμνά και αθόρυβα, πιστεύ­ο­ντας και δου­λεύ­ο­ντας για αξίες που νόμιζες πως έχουν πάψει να ενδια­φέ­ρουν τους ανθρώ­πους.

Πηγή: in.gr