Αντί για.. κώνειο

«Αν δεν μπορεί κάποιος να ζει καλά, ας μη ζει καν κακά». Κάπως έτσι θα μπο­ρού­σαμε να συνο­ψί­σουμε το «Κείων νόμιμον», το έθιμο δηλαδή των κατοί­κων της αρχαίας Κέας οι οποίοι, με γενε­σιουργό αιτία την πολιορ­κία τους από τους Αθη­ναί­ους, προ­χώ­ρη­σαν σε μια βαριά απόφαση, όπως την ανα­φέ­ρει ο Στράβων: να παίρ­νουν κώνειο όσοι ξεπερ­νού­σαν τα εξήντα χρόνια της ζωής τους και να πεθαί­νουν, ώστε να επαρκεί η τροφή για τους υπό­λοι­πους («προ­σέ­ταττε γαρ ο νόμος τους υπέρ εξή­κο­ντα έτη γεγο­νό­τας κωνειά­ζε­σθαι και του διαρ­κείν τοις άλλοις την τροφήν»). Μια γουλιά κώνειο λοιπόν, δυο κου­βέ­ντες παρη­γό­ριας και ιδού μια σίγουρη και ριζική λύση  να γλυ­τώ­σουν κάποιοι από τους συντα­ξιού­χους που βρέ­θη­καν αυτές τις ημέρες με αφορμή την «13 σύνταξη» στο στό­χα­στρο, με ντρο­πια­στι­κές ανα­φο­ρές και σχόλια. «Ανα­ξιο­πρε­πείς»,» «παρα­σι­τούν σε βάρος του μέλ­λο­ντος των παιδιών τους», «τιμο­λο­γούν την ψήφο τους». Απί­στευ­τες, ανε­πί­τρε­πτες και άδικες κατη­γο­ρίες, για τους ανθρώ­πους που στη δύση της ζωής τους,υπέ­στη­σαν ανε­λέ­η­τες περι­κο­πές και σύρ­θη­καν με όση αξιο­πρέ­πεια τους έμεινε στις ουρές των συσ­σι­τίων. Αν θέλουν στόχο κρι­τι­κής υπάρ­χουν πολλοί. Είναι  όσοι εργα­λειο­ποιούν τη φτώχεια που οι ίδιοι δημιούρ­γη­σαν, γιατί αυτοί είναι που τιμο­λο­γούν την ψήφο των πολιτών. Οι συντα­ξιού­χοι ξέρουν πολύ καλά ποιος έκοψε τα δώρα τους, ποιος σε μια νύχτα τσε­κού­ρωσε το εισό­δημά τους και «σάρωσε» τα ταμεία τους, ποιος  και­νούρ­γιος «σωτήρας» τους έκανε ακόμη φτω­χό­τε­ρους με νέες περι­κο­πές. Κι αν έτρεξαν στις τρά­πε­ζες την ίδια ημέρα που πιστώ­θη­καν χρήματα στους λογα­ρια­σμούς τους, είναι γιατί τα έχουν πραγ­μα­τική ανάγκη. Τελεία! Αλλού η κριτική λοιπόν. Για τον χρόνο που αυτό έγινε, για το που βρέθηκε το λεφτό­δε­ντρο και πως ποτί­ζε­ται ή θα ποτί­ζε­ται για να συνε­χί­σει να καρ­πο­φο­ρεί και αντί κάποια τζι­μά­νια της αντι­πο­λί­τευ­σης να βγαί­νουν δεξιά κι αρι­στερά να λένε πως δεν είναι προ­τε­ραιό­τητα οι συντα­ξιού­χοι αλλά τα παιδιά και τα εγγόνια τους (δίνο­ντας γραμμή στον όχλο από κάτω να ψάχνουν κώνειο για τα «παρά­σιτα») να πουν πως εκείνοι θα μπο­ρέ­σουν να απο­κα­τα­στή­σουν και τις υπό­λοι­πες περι­κο­πές των ανθρώ­πων αυτών. Καλές και άγιες οι απα­ντή­σεις τύπου «να μειώ­σουμε τη φορο­λο­γία», «να δημιουρ­γή­σουμε θέσεις εργα­σίας», «να επε­κτεί­νουμε την οικο­νο­μία», «να οικο­δο­μή­σουμε κλίμα εμπι­στο­σύ­νης», «να έρθουν επεν­δύ­σεις» αντί παροχών, αλλά υπάρχει η σοβαρή πιθα­νό­τητα, όταν όλα αυτά επι­τευ­χθούν, οι άνθρω­ποι αυτοί να βλέπουν τα ραδίκια ανάποδα. Για το κάλιο δέκα και στο χέρι μιλάμε. Για να λήξει δε ο καυγάς εάν αυτό είναι δώρο, παροχή, επίδομα, η σωστή λέξη είναι επι­στροφή στην κανο­νι­κό­τητα ανθρώ­πων. Η πιο σωστά, στα­διακή επι­στροφή, γιατί είναι ελά­χι­στο μέρος αυτών που το κράτος οφείλει να επι­στρέ­ψει από αυτά που όλοι μας δώσαμε για να σωθούν οι… Τρά­πε­ζες. Και όχι δεν το λέμε εμείς. Το είπε τόσο κυνικά μόλις χθες το ΔΝΤ μετά τις κατά καιρούς του παρα­δο­χές για τις «λάθος συντα­γές» που εφαρ­μό­σθη­καν στη χώρα μας.