Το σκεπτικό απόρριψης του αιτήματος προστασίας της αναδόχου του έργου της αποκομιδής των απορριμμάτων

Καθα­ρο­γρά­φτηκε και αναρ­τή­θηκε στην οικεία ιστο­σε­λίδα η υπ’ αρίθμ. Ν17/2021 απόφαση του Θ’ Τρι­με­λούς Διοι­κη­τι­κού Εφε­τείου Πει­ραιώς με την οποία απορ­ρί­φθηκε ουσία το αίτημα προ­σω­ρι­νής δικα­στι­κής προ­στα­σίας που υπέβαλε η κοι­νο­πρα­ξία με την επω­νυ­μία «ΚΟΙΝΟΠΡΑΞΙΑ ENACT Α.Ε. – ΣΤΗΡΙΞΙΣ ΤΕΧΝΙΚΗ Α.Ε.» και οι δύο εται­ρείες μεμο­νω­μένα κατά του Δήμου Ρόδου.

Οπως έγραψε η «δημο­κρα­τική», η κοι­νο­πρα­ξία, συνο­πτι­κώς δια­μαρ­τύ­ρε­ται για το ό,τι ο Δήμος Ρόδου δεν έχει πλη­ρώ­σει τις παρε­χό­με­νες υπη­ρε­σίες συνο­λι­κής αξίας περίπου 4 εκατ. ευρώ, υπο­στη­ρί­ζει ότι είναι παρά­νομη η περι­κοπή κατά 50% του τιμή­μα­τος των υπη­ρε­σιών της λόγω πλημ­με­λούς εκτέ­λε­σης της σύμ­βα­σης και επι­κα­λεί­ται μεταξύ άλλων ανε­πα­νόρ­θωτη, οικο­νο­μική και ηθική βλάβη από την μη παρα­λαβή και μη πληρωμή προ­ση­κό­ντως παρα­σχε­θει­σών υπη­ρε­σιών 9 και πλέον μηνών.

Το δικα­στή­ριο στην απόφαση του ανα­φέ­ρει μεταξύ άλλων ότι «δεν συντρέ­χει πρόδηλη βασι­μό­τητα της προ­σφυ­γής – αγωγής» και παρα­πέρα κρί­νο­ντας επί της αιτή­σεως ανα­στο­λής επι­ση­μαί­νει ότι «δεν έχει εξουσία να ανα­στεί­λει την ανά­κληση των με αριθ. 230/2018 και 506/2018 απο­φά­σεων της Οικο­νο­μι­κής Επι­τρο­πής και του Δ.Σ. του καθ’ ου (Δήμου Ρόδου), αντί­στοιχα, και την συνε­πεία αυτών λύση της με αριθ. πρωτ. 02/41645/05.07.2018 1ης Σ.Σ., διότι τούτο θα ισο­δυ­να­μούσε κατ’ απο­τέ­λε­σμα με επιβολή από το Δικα­στή­ριο αυτό, υπο­χρε­ώ­σεως προς τον καθ’ ού Δήμο να προβεί σε θετική ενέρ­γεια, δηλαδή να θεω­ρή­σει ισχυρή την 1η Σ.Σ. και να συνε­χί­σει την εκτέ­λεσή της με την δεύτερη αιτούσα (σχ. ΣτΕ4287/2001, Ε.Α. ΣτΕ332/2009)».

Ανα­φέ­ρει παρα­πέρα ότι η χορή­γηση της αιτού­με­νης ανα­στο­λής ως προς το κεφά­λαιο της περι­κο­πής κατά 50% του συμ­βα­τι­κού αντι­κει­μέ­νου της κύριας συμ­βά­σεως, λόγω του ό,τι η δεύτερη αιτούσα δεν αντα­πο­κρί­θηκε στα ορι­ζό­μενα στην με αριθ. 330/2020 απόφαση της Οικο­νο­μι­κής Επι­τρο­πής του καθ’ ου κατά την άσκηση του δικαιώ­μα­τος προ­αί­ρε­σης, θα υπο­χρέ­ωνε τον τελευ­ταίο σε συνέ­χιση επί ένα έτος της κύριας συμ­βά­σεως και της 1ης Σ.Σ. χωρίς μείωση του συμ­βα­τι­κού τιμή­μα­τος, και για τον λόγο αυτό δεν μπορεί να γίνει δεκτή, ενώ παρέλ­κει ως αλυ­σι­τε­λής η εξέταση της βλάβης των αιτου­σών ως προς την επι­κου­ρική βάση της επι­βο­λής της ως κυρώ­σεως λόγω πλημ­με­λούς εκτε­λέ­σεως των συμ­βα­τι­κών υπη­ρε­σιών τους.

Επι­ση­μαί­νει παρα­πέρα ότι «δεν δικαιο­λο­γεί­ται η χορή­γηση ανα­στο­λής εκτε­λέ­σεως λόγω πλήγ­μα­τος στην φήμη, το κύρος ή την αξιο­πι­στία των αιτου­σών, καθόσον η όποια τέτοια βλάβη απο­κα­θί­στα­ται πλήρως σε περί­πτωση ευδο­κί­μη­σης της σχε­τι­κής προ­σφυ­γής». Ανα­φέ­ρει ακόμη ότι η ίδια ως άνω προ­σβαλ­λό­μενη με αριθ. 617/2020 απόφαση, ως προς το κεφά­λαιό της κατά το οποίο δεν παρα­λή­φθη­σαν και δεν εγκρί­θη­καν οι με αριθ. πρωτ. 2/37030, 2/37032, 2/37033/04.08.2020 και 2/43054/01.09.2020 λογα­ρια­σμοί και πιστο­ποι­ή­σεις εργα­σιών, απο­τε­λεί πράξη αρνη­τι­κού αμιγώς χαρα­κτήρα και δεν είναι, ως εκ τούτου, δεκτική ανα­στο­λής εκτε­λέ­σεως, ανε­ξαρ­τή­τως της βλάβης που προ­κα­λεί, αφού ανα­στολή εκτε­λέ­σεως της πράξεως αυτής θα ισο­δυ­να­μούσε, πράγ­ματι, με πλήρη ικα­νο­ποί­ηση από το Συμ­βού­λιο, καθ’ υπο­κα­τά­σταση της Διοι­κή­σεως, του απορ­ρι­φθέ­ντος αιτή­μα­τος των αιτου­σών για έγκριση και εξό­φληση των ένδικων ΤΠΥ χρο­νι­κής περιό­δου από 01.05.2020 έως 31.08.2020, του ισχυ­ρι­σμού τους, ότι πρό­κει­ται για μη γνήσια ή νόθα αρνη­τική πράξη, απορ­ρι­πτο­μέ­νου ως αβά­σι­μου.

Εξάλλου, όπως κρίθηκε, δεν είναι επι­τρε­πτή η ανα­στολή της με αριθ. 617/2020 απο­φά­σεως ούτε και ως προς το κεφά­λαιό της κατά το οποίο ο καθ’ ου Δήμος, ασκώ­ντας το δικαί­ωμα προ­αί­ρε­σης, καλεί την δεύτερη αιτούσα να δια­πραγ­μα­τευ­θούν τον επα­να­κα­θο­ρι­σμό του φυσικού και οικο­νο­μι­κού αντι­κει­μέ­νου της κύριας συμ­βά­σεως, με αποδοχή από αυτήν της λύσεως της 1ης Σ.Σ. και της μειώ­σεως κατά 50% του συμ­βα­τι­κού αντι­κει­μέ­νου της κύριας συμ­βά­σεως, διότι, ανε­ξαρ­τή­τως του ό,τι η ταχθείσα προς τούτο προ­θε­σμία των επτά εργά­σι­μων ημερών έχει παρέλ­θει, δεν πρό­κει­ται για εκτε­λε­στή αμιγώς διοι­κη­τική πράξη, αλλά για πρό­σκληση σε δια­πραγ­μα­τεύ­σεις κατά την άσκηση του δικαιώ­μα­τος προ­αί­ρε­σης, η οποία δεν έχει ολο­κλη­ρω­θεί με την λήψη απο­φά­σεως.