Δύο αθίγγανοι κατηγορούνται για αρπαγή ανηλίκου

Την κα­τη­γο­ρία της αρ­πα­γής ανη­λί­κου που δεν έχει συ­μπλη­ρώ­σει το 14ο έτος της ηλι­κί­ας του, από κερ­δο­σκο­πία, με σκοπό να επι­τύ­χουν τη με­τα­βο­λή της οι­κο­γε­νεια­κής τάξης κατά συ­ναυ­τουρ­γία, σε βαθμό κα­κουρ­γή­μα­τος, αντι­με­τω­πί­ζουν δύο αθίγ­γα­νοι του κα­ταυ­λι­σμού στο Κο­ρα­κό­νε­ρο, που θα κα­θί­σουν στο εδώ­λιο του Τρι­με­λούς Εφε­τεί­ου Δω­δε­κα­νή­σου επί κα­κουρ­γη­μά­των.

Κα­τη­γο­ρού­με­νοι στην υπό­θε­ση είναι συ­γκε­κρι­μέ­να οι Α. Κ. του Ε και Γ. Κ. αγνώ­στου πα­τρός.

Σύμ­φω­να με τη δι­κο­γρα­φία που έχει σχη­μα­τι­στεί η Μ. Δ. του Σ., η οποία κα­τοι­κού­σε στον κα­ταυ­λι­σμό αθίγ­γα­νων στο Με­νί­δι Ατ­τι­κής, περί τις αρχές του κα­λο­και­ριού του έτους 2010, ήλθε στη Ρόδο, μαζί με το σύ­ντρο­φό της, τον δεύ­τε­ρο κα­τη­γο­ρού­με­νο, Γ. Κ. και ενώ κυο­φο­ρού­σε, διέ­με­ναν μαζί με τη μη­τέ­ρα του συ­ντρό­φου της, την πρώτη κα­τη­γο­ρου­μέ­νη, Α. Κ., τον πα­τέ­ρα και τα αδέλ­φια του, σε ένα πα­ρά­πηγ­μα στον κα­ταυ­λι­σμό αθίγ­γα­νων στο Κα­ρα­κό­νε­ρο της Ρόδου.

Την 31η Αυ­γού­στου 2010, η Μ. Δ. γέν­νη­σε κο­ρι­τσά­κι χωρίς να έχει προη­γου­μέ­νως τε­λέ­σει γάμο με τον βιο­λο­γι­κό πα­τέ­ρα του παι­διού της και χωρίς εκεί­νος να το έχει ανα­γνω­ρί­σει εκου­σί­ως ή δι­κα­στι­κώς και ως εκ τού­του η μη­τέ­ρα του βρέ­φους είναι εκεί­νη που απο­κλει­στι­κά ασκεί τη γο­νι­κή μέ­ρι­μνα και έχει την επι­μέ­λεια του ανη­λί­κου τέ­κνου της.

Κατά τη διάρ­κεια του θέ­ρους του 2010, το Ι.Χ. αγρο­τι­κό αυ­το­κί­νη­το ιδιο­κτη­σί­ας του συ­ζύ­γου της πρώ­της κα­τη­γο­ρου­μέ­νης κα­τα­σχέ­θη­κε από την αρ­μό­δια αστυ­νο­μι­κή αρχή ως το μέσο με το οποίο μέλη της οι­κο­γέ­νειας των κα­τη­γο­ρου­μέ­νων διέ­πρατ­ταν κλο­πές. Τότε και οι δύο κα­τη­γο­ρού­με­νοι πρό­τει­ναν στην ανή­λι­κη μη­τέ­ρα του μόλις τριών μηνών βρέ­φους, να πω­λή­σουν το μωρό σε ένα υπή­κοο Αλ­βα­νί­ας, που διέ­με­νε στη Μέ­γκα­βλη στη Ρόδο, αγνώ­στων λοι­πών στοι­χεί­ων, ένα­ντι του τι­μή­μα­τος των 3.000 ευρώ, προ­κει­μέ­νου να αγο­ρά­σουν αυ­το­κί­νη­το.

Η Μ. Δ. αρ­νή­θη­κε, παρά την επι­μο­νή και των δύο κα­τη­γο­ρου­μέ­νων και όταν την 11-11-2010, μετά από επί­μο­νες πιέ­σεις, ζή­τη­σε από τον Γ. Κ. χρή­μα­τα προ­κει­μέ­νου να επι­στρέ­ψει η ίδια και το μωρό της στους γο­νείς της στο Με­νί­δι Ατ­τι­κής, ο Γ. και η μη­τέ­ρα του, Α. Κ. της άρ­πα­ξαν δια της βίας το βρέ­φος και την έδιω­ξαν από το πα­ρά­πηγ­μα, όπου διέ­με­ναν όλοι μαζί. Στη συ­νέ­χεια, η ανή­λι­κη μη­τέ­ρα ζή­τη­σε βο­ή­θεια από τον ιδιο­κτή­τη γει­το­νι­κού πε­ρι­πτέ­ρου, ο οποί­ος και ει­δο­ποί­η­σε την αστυ­νο­μία.

Απο­λο­γού­με­νοι οι δρά­στες αρ­νή­θη­καν την κα­τη­γο­ρία που τους απο­δί­δε­ται και ισχυ­ρί­ζο­νται ότι πρό­κει­ται για πα­ρε­ξή­γη­ση με­τα­ξύ της ανή­λι­κης Μ. Δ. και των ιδίων των κα­τη­γο­ρου­μέ­νων και ότι εκεί­νοι ου­δέ­πο­τε της άρ­πα­ξαν το παιδί, ούτε και την έδιω­ξαν από το σπίτι. Ωστό­σο, οι κα­τη­γο­ρού­με­νοι, ανα­φο­ρι­κά με την πε­ρι­γρα­φή των γε­γο­νό­των, που έλα­βαν χώρα την 11η Νο­εμ­βρί­ου 2010, πέ­φτουν σε αντι­φά­σεις, καθώς η μεν Α. Κ.Υ ισχυ­ρί­ζε­ται ότι η Μ. Δ. επι­χεί­ρη­σε να χτυ­πή­σει το μωρό που κρα­τού­σε στην αγκα­λιά της και τότε η Α. Κ. της το πήρε για να το προ­στα­τέ­ψει, κα­τό­πιν υπό­δει­ξης του γιου της (δευ­τέ­ρου κα­τη­γο­ρου­μέ­νου), ο δε Γ. Κ. ισχυ­ρί­ζε­ται ότι η Μ. Δ. λο­γο­μα­χού­σε έντο­να με την αδελ­φή του κα­τη­γο­ρου­μέ­νου και τότε φώ­να­ξε τη μη­τέ­ρα του (πρώτη κα­τη­γο­ρου­μέ­νη) να πάρει το παιδί. Ισχυ­ρί­ζε­ται δε επι­πλέ­ον ότι η Μ. Δ.Υ ψεύ­δε­ται γιατί θέλει να εκ­δι­κη­θεί την αδελ­φή του συ­ντρό­φου της επει­δή την χτύ­πη­σε, επι­χεί­ρη­μα, που σύμ­φω­να με το κα­τη­γο­ρη­τή­ριο δεν συ­νά­δει με τη λο­γι­κή, καθώς η ίδια ου­δό­λως εμπλέ­κει στο συμ­βάν ούτε και κα­τα­μη­νύ­ει για κά­ποια αξιό­ποι­νη πράξη πολλώ μάλ­λον δε για αυτή της αρ­πα­γής του ανη­λί­κου τέ­κνου της, την αδελ­φή του Γ.Κ..