Ασφαλιστής στην Ιαλυσό κατηγορείται για υπεξαίρεση αντικειμένου μεγάλης αξίας

Κα­τη­γο­ρού­με­νος για υπε­ξαί­ρε­ση αντι­κει­μέ­νου ιδιαί­τε­ρα με­γά­λης αξίας που το είχαν εμπι­στευ­θεί με την ιδιό­τη­τα του εντο­λο­δό­χου κατ’ εξα­κο­λού­θη­ση είναι ένας κά­τοι­κος Ια­λυ­σού, που ερ­γα­ζό­ταν ως ασφα­λι­στής. Η υπό­θε­ση θα απα­σχο­λή­σει το Τρι­με­λές Εφε­τείο Δω­δε­κα­νή­σου επί κα­κουρ­γη­μά­των την 7η Απρι­λί­ου 2016.

Η εγκα­λού­σα εται­ρεία με την επω­νυ­μία «ΕΞΑΡ­ΧΟΥ ΑΣΦΑ­ΛΙ­ΣΤΙ­ΚΕΣ ΠΡΑ­ΚΤΟ­ΡΕΥ­ΣΕΙΣ ΑΝΩ­ΝΥ­ΜΗ   ΕΤΑΙ­ΡΙΑ»  τυγ­χά­νει εται­ρεία πρα­κτο­ρεύ­σε­ων με έδρα τη Λά­ρι­σα και με αντι­κεί­με­νο ερ­γα­σιών την ανά­λη­ψη δυ­νά­μει συμ­βά­σε­ων ένα­ντι προ­μή­θειας της εκτέ­λε­σης ασφα­λι­στι­κών ερ­γα­σιών στο όνομα  και  για  λο­γα­ρια­σμό  μίας ή  και πε­ρισ­σο­τέ­ρων     ασφα­λι­στι­κών     επι­χει­ρή­σε­ων.

Στα πλαί­σια της ανω­τέ­ρω επαγ­γελ­μα­τι­κής της δρα­στη­ριό­τη­τας, η     εγκα­λού­σα εται­ρεία νο­μί­μως εκ­προ­σω­πού­με­νη την 1-6-2006 συ­νή­ψε με τον  κα­τη­γο­ρού­με­νο, ο οποί­ος δια­τη­ρού­σε στη Ρόδο γρα­φείο ασφα­λειών,   σύμ­βα­ση συ­νερ­γα­σί­ας «δο­κί­μου ασφα­λι­στι­κού συμ­βού­λου» και στη συ­νέ­χεια την από 1-6-2007 σύμ­βα­ση συ­νερ­γα­σί­ας «ασφα­λι­στι­κού συμ­βού­λου».

Η εγκα­λού­σα εται­ρεία, ως «εται­ρεία πρα­κτο­ρεύ­σε­ων», ανέ­θε­σε στον κα­τη­γο­ρού­με­νο «ασφα­λι­στι­κό σύμ­βου­λο» ως ανε­ξάρ­τη­το συ­νερ­γά­τη και εκεί­νος ανέ­λα­βε τη συμ­βα­τι­κή υπο­χρέ­ω­ση δια­με­σο­λά­βη­σης για τη σύ­να­ψη ασφα­λι­στι­κών συμ­βά­σε­ων, ήτοι το έργο της πα­ρου­σί­α­σης, πρό­τα­σης και προ­πα­ρα­σκευ­ής ασφα­λι­στι­κών συμ­βά­σε­ων οι οποί­ες συ­νά­πτο­νταν στο όνομα και για λο­γα­ρια­σμό των εται­ρειών τις οποί­ες εκ­προ­σω­πού­σε η εγκα­λού­σα εται­ρεία πρα­κτο­ρεύ­σε­ων.

Οι ασφα­λι­σμέ­νοι (πε­λά­τες της εγκα­λού­σας εται­ρεί­ας) φυ­σι­κά ή και νο­μι­κά πρό­σω­πα, κα­τέ­βα­λαν το οφει­λό­με­νο ασφά­λι­στρο για την κά­λυ­ψη του ασφα­λι­στι­κού κιν­δύ­νου στον κα­τη­γο­ρού­με­νο και λάμ­βα­ναν από εκεί­νο σχε­τι­κή από­δει­ξη καθώς και το ασφα­λι­στή­ριο συμ­βό­λαιο, ενώ ο κα­τη­γο­ρού­με­νος υπο­χρε­ού­το εντός δύο μηνών από την έκ­δο­ση των ασφα­λί­στρων να απο­δί­δει τα ει­σπρα­χθέ­ντα χρη­μα­τι­κά ποσά στην εγκα­λού­σα εται­ρεία και να λαμ­βά­νει επί του κα­θα­ρού ασφα­λί­στρου τη συμ­φω­νη­θεί­σα με­τα­ξύ του ιδίου και τη εγκα­λού­σας προ­μή­θεια.

Επι­πλέ­ον δε, συ­νο­μο­λο­γή­θη­κε ότι σε πε­ρί­πτω­ση που κά­ποιος εκ των ασφα­λι­σμέ­νων δεν κα­τέ­βα­λε στον κα­τη­γο­ρού­με­νο το χρη­μα­τι­κό ποσό των ασφα­λί­στρων, ο κα­τη­γο­ρού­με­νος όφει­λε να προ­σκο­μί­σει το σχε­τι­κό ασφα­λι­στή­ριο συμ­βό­λαιο στην εγκα­λού­σα εται­ρία προς ακύ­ρω­ση από την εκά­στο­τε ασφα­λι­στι­κή εται­ρεία, προ­κει­μέ­νου να μην το χρε­ω­θεί η εγκα­λού­σα εται­ρεία. Και ενώ εξ αρχής η επαγ­γελ­μα­τι­κή τους συ­νερ­γα­σία εξε­λισ­σό­ταν ομαλά, από το μήνα Δε­κέμ­βριο του έτους 2007 έως και το μήνα Ιού­νιο του έτους 2008, ο κα­τη­γο­ρού­με­νος φέ­ρε­ται να ει­σέ­πρα­ξε από πε­ρισ­σό­τε­ρες ασφα­λι­στι­κές εται­ρεί­ες για λο­γα­ρια­σμό της εγκα­λού­σας εται­ρεί­ας ει­σπρά­ξεις το ύψος των οποί­ων ανερ­χό­ταν συ­νο­λι­κά στο ποσό των 44.925,19 €, τις οποί­ες, αν και όφει­λε να τις απο­δώ­σει στην εγκα­λού­σα εται­ρία εντός δύο μηνών από την έκ­δο­ση εκά­στου εκ των ασφα­λί­στρων, δεν το έπρα­ξε.

Ποιο συ­γκε­κρι­μέ­να κα­τη­γο­ρεί­ται ότι δεν απέ­δω­σε ασφά­λι­στρα που είχε ει­σπρά­ξει των εται­ρειών «AIG ΕΛΛΑΣ», «EOS», «INTERLIFE» και «GENERAL UNION».

Φέ­ρε­ται επι­πλέ­ον, ανα­γνω­ρί­ζο­ντας την οφει­λή να πα­ρέ­δω­σε στην εγκα­λού­σα εται­ρεία – ένα­ντι του συ­νο­λι­κά οφει­λό­με­νου σε αυτή ποσού – τέσ­σε­ρις τρα­πε­ζι­κές επι­τα­γές, οι οποί­ες αν και εμ­φα­νί­στη­καν νο­μό­τυ­πα και εμπρό­θε­σμα προς πλη­ρω­μή, σφρα­γί­στη­καν από τις πλη­ρώ­τριες τρά­πε­ζες ελ­λεί­ψει δια­θε­σί­μου υπο­λοί­που και δεν πλη­ρώ­θη­καν.

Τα ανω­τέ­ρω φέ­ρε­ται να προ­κύ­πτουν τόσο από τις επι­συ­να­πτό­με­νες στην έγκλη­ση καρ­τέ­λες της εγκα­λού­σας εται­ρεί­ας ανα­φο­ρι­κά με την κί­νη­ση του λο­γα­ρια­σμού του κα­τη­γο­ρου­μέ­νου για κάθε μία από τις ασφα­λι­στι­κές εται­ρεί­ες με τις οποί­ες είχε συμ­βλη­θεί ο κα­τη­γο­ρού­με­νος για λο­γα­ρια­σμό της εγκα­λού­σας εται­ρεί­ας, όσο και από την από ένορ­κη εξέ­τα­ση μάρ­τυ­ρα, υπαλ­λή­λου του τμή­μα­τος οι­κο­νο­μι­κών της εγκα­λού­σας εται­ρεί­ας.

Ο κα­τη­γο­ρού­με­νος, απο­λο­γού­με­νος αρ­νή­θη­κε την κα­τη­γο­ρία που του απο­δί­δε­ται, και ισχυ­ρί­στη­κε ότι οφεί­λει στην εγκα­λού­σα εται­ρεία χρη­μα­τι­κό ποσό της τά­ξε­ως των 8.000 με 9.000 €, το οποίο προ­έ­κυ­ψε καθώς ο κα­τη­γο­ρού­με­νος, προ­κει­μέ­νου να κα­τα­βά­λει απο­ζη­μιώ­σεις από τρο­χαία ατυ­χή­μα­τα που προ­κά­λε­σαν ασφα­λι­σμέ­νοι πε­λά­τες, ανα­γκά­στη­κε να χρη­σι­μο­ποι­ή­σει ει­σπρά­ξεις συμ­βο­λαί­ων για την κα­τα­βο­λή των απο­ζη­μιώ­σε­ων αυτών προς όφε­λος της εγκα­λού­σας, επει­δή η ίδια δεν κα­τέ­βα­λε εγκαί­ρως τις απο­ζη­μιώ­σεις. Το δι­κα­στι­κό συμ­βού­λιο δεν έκρι­νε βά­σι­μο το συ­γκε­κρι­μέ­νο ισχυ­ρι­σμό.