Στο Διεθνές Φεστιβάλ της Ρωσίας η Ομάδα Θεατρικού Συλλόγου Δωδ/σου

Πρό­σφα­τα, η νε­ο­σύ­στα­τη Ομάδα Θε­α­τρι­κού Συλ­λό­γου Δω­δε­κα­νή­σου έλαβε μέρος στο Διε­θνές Φε­στι­βάλ της Ρω­σί­ας από τις 13 έως τις 17 Σε­πτεμ­βρί­ου 2019 και γύ­ρι­σε πίσω με πολ­λές δια­κρί­σεις! Σή­με­ρα, η θε­α­τρο­λό­γος κα Βίκυ Θε­ο­λό­γη, μι­λά­ει στην «δη­μο­κρα­τι­κή» για την εμπει­ρία της ομά­δας, τα βρα­βεία και τις δια­κρί­σεις αλλά και για τα επό­με­να σχέ­δια που πε­ρι­λαμ­βά­νουν συμ­με­το­χές σε διε­θνείς διορ­γα­νώ­σεις.

• Κυρία Θε­ο­λό­γη, μι­λή­στε μας για την συμ­με­το­χή σας, στο Διε­θνές Φε­στι­βάλ της Ρω­σί­ας.

Το Διε­θνές Φε­στι­βάλ της Ρω­σί­ας δι­ήρ­κε­σε από τις 13 Σε­πτεμ­βρί­ου έως τις 17 του μηνός. Χώρες που έλα­βαν μέρος  ήταν Ισπα­νία, Ρου­μα­νία, Κα­να­δάς, Ινδία,  Αυ­στρία, Ρωσία. Στις συμ­με­τέ­χου­σες χώρες ήταν και η Ιτα­λία, η Αί­γυ­πτος και η Τυ­νη­σία. Κά­ποιες όμως δεν τα κα­τά­φε­ραν λόγω κω­λύ­μα­τος με τη βίζα καθώς η Ρωσία, όπως κα­τα­λά­βα­με κι εμείς, είναι δύ­σκο­λα προ­σβά­σι­μη  χώρα.

Ήταν το πρώτο Φε­στι­βάλ θε­ά­τρου σε πα­γκό­σμιο επί­πε­δο που διορ­γα­νώ­θη­κε από την Ρωσία.

Η τε­λε­τή έναρ­ξης ήταν φα­ντα­σμα­γο­ρι­κή, θε­α­τρι­κές και χο­ρευ­τι­κές ομά­δες από όλη την Ρωσία είχαν ετοι­μά­σει ένα υπερ­θέ­α­μα τέ­χνης.

Πριν την τε­λε­τή έναρ­ξης έγινε πα­ρέ­λα­ση στους δρό­μους της πόλης Τούλα και οι χώρες που συμ­με­τεί­χαν πα­ρέ­λα­σαν με τις το­πι­κές τους εν­δυ­μα­σί­ες.

Εμείς πα­ρε­λά­σα­με με πα­ρα­δο­σια­κές στο­λές από την Μύ­κο­νο που μας πα­ρα­χώ­ρη­σε ο Πο­λι­τι­στι­κός Σύλ­λο­γος Μυ­κό­νου «Οι Ανε­μό­μυ­λοι» και από την Εμπω­να που μας πα­ρα­χώ­ρη­σε ο Βαγ­γέ­λης Τζέλ­λος από το Εκ­πο­λι­τι­στι­κό Σω­μα­τείο «Ελ­λη­νι­κοί Λαϊ­κοί Χοροί» της Ρόδου. Μετά το πέρας της πα­ρέ­λα­σης συ­γκε­ντρω­θή­κα­με στο Concert Hall και έγινε πα­ρου­σί­α­ση της κάθε χώρας. Εμείς μι­λή­σα­με για την Ελ­λά­δα, τη Ρόδο και την θε­α­τρι­κή μας δράση. Έπει­τα χο­ρέ­ψα­με δύο πα­ρα­δο­σια­κούς χο­ρούς, ένα μπάλο από τη Μύ­κο­νο και μία σού­στα από τη Ρόδο. Κατά τη διάρ­κεια του φε­στι­βάλ τις πρω­ι­νές ώρες γί­νο­νταν ερ­γα­στή­ρια σε θε­α­τρι­κές τε­χνι­κές από επαγ­γελ­μα­τί­ες.

Τα ερ­γα­στή­ρια πε­ριε­λάμ­βα­ναν τε­χνι­κές  jazz στην θε­α­τρι­κή πράξη, πο­λε­μι­κές τε­χνι­κές, σκη­νο­γρα­φία, μί­μους. Στην τε­λε­τή λήξης έγι­ναν πα­ρου­σιά­σεις από τα ερ­γα­στή­ρια. Κα­θη­με­ρι­νά πα­ρα­κο­λου­θού­σα­με θε­α­τρι­κές πα­ρα­στά­σεις από άλλες χώρες. Την Κυ­ρια­κή 15 Σε­πτεμ­βρί­ου πα­ρου­σιά­σα­με την δική μας πα­ρά­στα­ση “TheBirds”  που είναι βα­σι­σμέ­νη στους Όρ­νι­θες του Αρι­στο­φά­νη.

Η πα­ρά­στα­ση έγινε στην αγ­γλι­κή γλώσ­σα με ρω­σι­κούς υπέρ­τι­τλους.  Το κοινό ήταν εν­θου­σια­σμέ­νο και έμει­νε όρθιο για του­λά­χι­στον δέκα λεπτά να χει­ρο­κρο­τεί όταν τε­λειώ­σα­με. Μας βρή­καν Έλ­λη­νες από την ελ­λη­νι­κή λέσχη της Ρω­σί­ας οι οποί­οι πα­ρα­κο­λού­θη­σαν όλη μας την πο­ρεία στο φε­στι­βάλ και ήταν δίπλα μας κα­θη­με­ρι­νά για να μας στη­ρί­ζουν με την αγάπη τους.

• Η εμπει­ρία σας από την τε­λε­τή λήξης και τα βρα­βεία που δό­θη­καν;

Η τε­λε­τή λήξης έγινε την Τε­τάρ­τη σε ένα κα­τά­με­στο από κόσμο θέ­α­τρο, με πολ­λές εκ­πλή­ξεις για όλες τις χώρες. Ήταν μία τε­λε­τή άκρως συ­γκι­νη­τι­κή. Στο τέλος και για την ανα­κοί­νω­ση των απο­τε­λε­σμά­των όλα τα μέλη των θε­α­τρι­κών ομά­δων κλή­θη­καν στην σκηνή. Εί­χα­με δει απί­θα­να θε­ά­μα­τα κατά τη διάρ­κεια του φε­στι­βάλ και εί­χα­με από­λυ­τη συ­ναί­σθη­ση του καλ­λι­τε­χνι­κού επι­πέ­δου που συ­να­γω­νι­ζό­μα­σταν. Ση­μειω­τέ­ον, ότι κα­τα­λά­βα­με ότι το φε­στι­βάλ ήταν δια­γω­νι­στι­κό πολύ μετά την από­φα­σή μας να συμ­με­τέ­χου­με και αφού εί­χα­με ήδη ξε­κι­νή­σει τις δια­δι­κα­σί­ες για τις βίζες μας.

Πήγα την ομάδα μου στη Ρωσία για να απο­τε­λέ­σου­με κι εμείς ένα κομ­μά­τι σε αυτή την πο­λι­τι­στι­κή γέ­φυ­ρα που ενώ­νει τους αν­θρώ­πους και τις χώρες μέσα από την θε­α­τρι­κή πράξη.

Συ­να­να­στρα­φή­κα­με με αν­θρώ­πους και ανταλ­λά­ξα­με ιδέες που τις φέρ­νου­με ως κλη­ρο­νο­μιά από αυτό το τα­ξί­δι.  Κατά την ανα­κοί­νω­ση των απο­τε­λε­σμά­των το όνομά μας ακού­στη­κε  μετά από την ρώ­σι­κη αναγ­γε­λία έτσι ακρι­βώς «Quinta, Grecia, Rodos”. Η διορ­γα­νώ­τρια του Φε­στι­βάλ Lucy Katsero με κοί­τα­ξε και μου φώ­να­ζαν όλοι Go go! Μας είχαν απο­νεί­μει το βρα­βείο “The Best Ensamble” που αφορά στο κα­λύ­τε­ρο σύ­νο­λο (κα­λύ­τε­ρη θε­α­τρι­κή ομάδα, σκη­νο­θε­σία και κει­με­νι­κή προ­σέγ­γι­ση). Σε λίγα μόλις λεπτά και αφού καλά – καλά δεν εί­χα­με συ­νει­δη­το­ποι­ή­σει τι είχε γίνει ξα­να­κού­σα­με το όνομα της ομά­δας μας και το όνομα του Θα­νά­ση Ζα­χα­ρό­που­λου για το βρα­βείο του πρώ­του αν­δρι­κού ρόλου. Εκεί εκτο­ξευ­τή­κα­με στα ύψη!   Αγκα­λιές, κλά­μα­τα και ό,τι μπο­ρεί να συ­νο­δεύ­ει την ελ­λη­νι­κή υπε­ρη­φά­νεια και χαρά κα­τέ­κλυ­σαν την θε­α­τρι­κή σκηνή! Ακο­λού­θη­σε ένα με­γά­λο πάρτι με όλες τις χώρες να χο­ρεύ­ου­με αγκα­λιά μέχρι τις πρώ­τες πρω­ι­νές ώρες που έπρε­πε να ανα­χω­ρή­σου­με για τις πα­τρί­δες μας.

Τα κου­στού­μια έχουν γίνει από τον Διο­νύ­ση Αν­δρια­νό­που­λο και την Γιάν­να Γιορ­ντά­νο­βα. Την αφή­γη­ση έχει κάνει η Τάρα Ναρ­ντέ­λα ενώ την μου­σι­κή σύν­θε­ση της σού­στας που ακού­γε­ται έχει παί­ξει στο μπου­ζού­κι ο Γιώρ­γος Πού­λος με την ενορ­χή­στρω­ση του Γιάν­νη Για­κου­μά­κη. Την φω­το­γρα­φία της αφί­σας έχει επι­με­λη­θεί η Καλ­λιό­πη Βού­τσα­λη.

Βρα­βεία που δό­θη­καν στον δια­γω­νι­σμό είναι: Κα­λύ­τε­ρης πα­ρά­στα­σης η Ρου­μα­νία, Κα­λύ­τε­ρου Συ­νό­λου η Ελ­λά­δα (Κουί­ντα), Κα­λύ­τε­ρου αν­δρι­κού ρόλου Ελ­λά­δα (Κουί­ντα), κα­λύ­τε­ρου γυ­ναι­κεί­ου ρόλου Ισπα­νία, κα­λύ­τε­ρου δεύ­τε­ρου αντρι­κού ρόλου Ρου­μα­νία, κα­λύ­τε­ρου δεύ­τε­ρου γυ­ναι­κεί­ου ρόλου Αυ­στρία, κα­λύ­τε­ρης δια­χεί­ρι­σης πο­λυ­μέ­σων Ισπα­νία, κα­λύ­τε­ρων κου­στου­μιών Ρωσία, κα­λύ­τε­ρης χο­ρο­γρα­φί­ας Ρωσία, κα­λύ­τε­ρου σκη­νι­κού Αυ­στρία.

• Τα επό­με­να σχέ­διά σας τι πε­ρι­λαμ­βά­νουν;

Μας προ­σκά­λε­σαν στο θε­α­τρι­κό φε­στι­βάλ της Ρου­μα­νί­ας τον Απρί­λιο και γί­νο­νται συ­ζη­τή­σεις για συμ­με­το­χή μας σε δύο ακόμη πα­γκό­σμια φε­στι­βάλ.

Ο Θε­α­τρι­κός Σύλ­λο­γος Δω­δε­κα­νή­σου είναι νε­ο­σύ­στα­τος και αντι­με­τω­πί­ζω με­γά­λες δυ­σκο­λί­ες να ακο­λου­θή­σω δρά­σεις που απαι­τούν πο­λυ­δά­πα­νες με­τα­φο­ρές,

Στην συμ­με­το­χή μας, που ήταν και η μο­να­δι­κή ελ­λη­νι­κή, συ­νέ­βα­λαν οι χο­ρη­γοί μας, η επι­χεί­ρη­ση MeaTerra στην Ρόδο, oTakoudis aboutwater, η Exalco S.A. & η Prince Oliver. Ση­μα­ντι­κά βο­ή­θη­σαν το Contours Travel με την άψογη συ­νερ­γα­σία και υπο­μο­νή & το Rodos Palace που για ολό­κλη­ρο το κα­λο­καί­ρι στή­ρι­ξε την θε­α­τρι­κή μας πα­ρά­στα­ση η οποία πα­ρου­σια­ζό­ταν εκεί σε εβδο­μα­διαία βάση και μπο­ρέ­σα­με και ενι­σχύ­σα­με οι­κο­νο­μι­κά τον σύλ­λο­γο και την συμ­με­το­χή μας στο Φε­στι­βάλ θε­ά­τρου της Ρω­σί­ας.

• Από ποια μέλη απο­τε­λεί­ται η θε­α­τρι­κή σας ομάδα;

Η θε­α­τρι­κή μας ομάδα απο­τε­λεί­ται από τα μέλη: Βίκυ Θε­ο­λό­γη,  Θα­νά­ση Ζα­χα­ρό­που­λο, Κα­τε­ρί­να Τσα­βλί­δη, Βαγ­γέ­λη Λάο, Αλέ­ξαν­δρο Πα­σχά­λη, Αγ­γε­λο Για­κου­μά­κη, Βα­λά­ντη Κα­σα­νή, Γιάν­νη Κούρο, Ευα Τε­τρά­δη και Νίκο Ασκη­τή. Για οι­κο­νο­μι­κούς λό­γους τα­ξι­δέ­ψα­με 6 άτομα.

Βιο­γρα­φι­κό

Γεν­νή­θη­κα και με­γά­λω­σα στην Αθήνα, κα­τά­γο­μαι από την Τήνο. Τα τε­λευ­ταία 20 χρό­νια ζω στη Ρόδο. Πα­ντρε­μέ­νη με τον Γιάν­νη Για­κου­μά­κη και έχο­ντας κάνει ήδη δύο παι­διά απο­φά­σι­σα και έδωσα πα­νελ­λή­νιες όπου πέ­ρα­σα στο τμήμα θε­α­τρι­κών σπου­δών της φι­λο­σο­φι­κής σχο­λής Αθη­νών. Εν­διά­με­σα ήρθε και το τρίτο παιδί και πα­ράλ­λη­λα με την οι­κο­γέ­νεια σπού­δα­ζα στην Αθήνα. Τε­λειώ­νο­ντας τις σπου­δές μου και από το 2011 ερ­γά­ζο­μαι ως ανα­πλη­ρώ­τρια εκ­παι­δευ­τι­κός στην πρω­το­βάθ­μια εκ­παί­δευ­ση Δω­δε­κα­νή­σου. Πα­ράλ­λη­λα δια­τη­ρώ θε­α­τρι­κές ομά­δες τόσο στα γύρω χωριά της Ρόδου όσο και σε ατο­μι­κές μου πα­ρα­γω­γές. Ίδρυ­σα τον Θε­α­τρι­κό Σύλ­λο­γο Δω­δε­κα­νή­σου «Κουί­ντα» προ­κει­μέ­νου να απο­τε­λέ­σει ένα συν­δε­τι­κό κρίκο με τις θε­α­τρι­κές ομά­δες των Δω­δε­κα­νή­σων αλλά και της γε­νι­κό­τε­ρης πε­ρι­φέ­ρειας. Τα τε­λευ­ταία χρό­νια πα­ρου­σιά­ζω τις πα­ρα­γω­γές μου στην Αθήνα.  Το κάνω για να τε­στά­ρω τις δυ­νά­μεις τις δικές μου και της ομά­δας μου. Με εν­δια­φέ­ρει να αντι­λαμ­βά­νο­μαι πού βρί­σκο­μαι θε­α­τρι­κά σε σχέση με την υπό­λοι­πη Ελ­λά­δα. Έχου­με ανε­βά­σει τον «Βό­υ­τσεκ» και την «Αφρο­δί­τη με τη γούνα» στην Αθήνα στους χώ­ρους Faust και Cartel με επι­τυ­χία. Το ό,τι μας κα­λούν να ξα­να­πά­με δεν είναι τυ­χαίο. Κάθε πα­ρα­γω­γή μου κρύ­βει πίσω ένα «γιατί» που οφεί­λω να απα­ντώ στον εαυτό μου πριν ξε­κι­νή­σω να ερ­γά­ζο­μαι πάνω σε αυτή.  Το να έχει μία πα­ρά­στα­ση αιτία ύπαρ­ξης είναι πολύ ση­μα­ντι­κό για μένα, ακόμη και αν πρό­κει­ται για ελα­φριά κω­μω­δία.  Είμαι ιδε­ο­λό­γος, ευ­γνώ­μων για όσους είναι δίπλα μου, έχω πάθος με τη δου­λειά μου. Κάνω θέ­α­τρο γιατί η έκ­φρα­ση είναι υγεία.

Και γιατί πι­στεύω ότι η τέχνη μπο­ρεί να αλ­λά­ξει τον κόσμο, δεν έχω πα­ρά­πο­νο με τον κόσμο, μια χαρά είναι, εννοώ να τον ανα­γά­γει  σε πνευ­μα­τι­κό επί­πε­δο, να προ­χω­ρά­ει το πνεύ­μα, να το ξε­κολ­λά­ει από τα τε­τριμ­μέ­να της κα­θη­με­ρι­νό­τη­τας και να τον ει­σά­γει σε πολ­λα­πλά συ­ναι­σθη­μα­τι­κά επί­πε­δα.  Με την Ρωσία ένιω­σα ότι ακόμα και αν δεν κά­νεις εσύ όνει­ρα, τότε τα όνει­ρα σε κά­νουν από μόνα τους. Δεν ήταν μέσα στις δυ­νά­μεις του συλ­λό­γου να ακο­λου­θή­σει. Το κα­λο­καί­ρι που μας πέ­ρα­σε ήταν μία με­γά­λη μάχη για να γίνει εφι­κτό να πάμε.

Τα κα­τα­φέ­ρα­με και πή­γα­με. Είναι ακόμη απί­στευ­το, αλλά γυ­ρί­σα­με και νι­κη­τές. Νι­κη­τές όχι γιατί ήρ­θα­με με δύο βρα­βεία, αλλά γιατί κερ­δί­σα­με φί­λους από όλο τον κόσμο, κερ­δί­σα­με θε­α­τρι­κές εμπει­ρί­ες πο­λύ­τι­μες, κερ­δί­σα­με την εμπι­στο­σύ­νη της πα­γκό­σμιας αφρό­κρε­μας του θε­ά­τρου να εκ­προ­σω­πού­με την χώρα μας σε αντί­στοι­χες διορ­γα­νώ­σεις.

Εχω μία ομάδα που με στη­ρί­ζει στο να σπάμε το φράγ­μα, να πει­ρα­μα­τι­ζό­μα­στε, με εμπι­στεύ­ο­νται και τους εμπι­στεύ­ο­μαι. Υπάρ­χει αγάπη.