Γεωργία Kαρά: Mια αφοσιωμένη νοσηλεύτρια, αναπολεί και εξομολογείται…

Συ­νέ­ντευ­ξη

στη Μαίρη Φώτη

Η Γε­ωρ­γία Καρά, είναι μια γνώ­ρι­μη φυ­σιο­γνω­μία για το Νο­σο­κο­μείο της Ρόδου. Ασκη­σε την νο­ση­λευ­τι­κή για 36 ολό­κλη­ρα χρό­νια μέχρι το 2014, οπότε και συ­ντα­ξιο­δο­τή­θη­κε, όμως μέχρι σή­με­ρα κρα­τά­ει τις στο­λές της, όπως εξο­μο­λο­γεί­ται σε συ­νέ­ντευ­ξή της στην «δ».

Και μπο­ρεί σή­με­ρα η Γε­ωρ­γία, να είναι συ­ντα­ξιού­χος νο­ση­λεύ­τρια, αλλά η διά­θε­ση για προ­σφο­ρά και η αγάπη για το επάγ­γελ­μά της δεν έχουν εκλεί­ψει. Είναι εθε­λό­ντρια στον Σύλ­λο­γο Στή­ρι­ξης Καρ­κι­νο­πα­θών Δω­δε­κα­νή­σου και προ­σφέ­ρει την βο­ή­θειά της σε όποιον την χρειά­ζε­ται, γιατί όπως λέει «η νο­ση­λευ­τι­κή δεν είναι επάγ­γελ­μα, είναι λει­τούρ­γη­μα».

Πολ­λοί ασθε­νείς την θυ­μού­νται και την ανα­ζη­τούν μέχρι σή­με­ρα αλλά κι εκεί­νη θυ­μά­ται εκεί­νους που τα κα­τά­φε­ραν κι έφυ­γαν όρ­θιοι αλλά και όσους «λύ­γι­σαν» στην μάχη με τον θά­να­το. Εχει κρυμ­μέ­να στην καρ­διά της «μυ­στι­κά» από εκεί­να που μόνο στους θα­λά­μους των νο­σο­κο­μεί­ων… ομο­λο­γού­νται.

Στη διάρ­κεια της συ­νέ­ντευ­ξης συ­γκι­νή­θη­κε πολ­λές φορές για όσα εξο­μο­λο­γή­θη­κε, μα κυ­ρί­ως για όσα δεν είπε… Μιλά με αγάπη για τη δου­λειά της, ανα­πο­λεί και δίνει συμ­βου­λές στους νέους συ­να­δέλ­φους της.

• Πριν από πόσο καιρό συ­ντα­ξιο­δο­τη­θή­κα­τε;

Κλεί­νω τέσ­σε­ρα χρό­νια, μετά από 36 χρό­νια ερ­γα­σί­ας. Από το 1986 και μετά ερ­γά­στη­κα στο Τμήμα Με­σο­γεια­κής Αναι­μί­ας, στο Αι­μα­το­λο­γι­κό, με μια δια­κο­πή από το 1996 μέχρι το 2000 λόγω των εγκυ­μο­σύ­νων και επα­νήλ­θα. Αρ­χι­κά Πρώ­τες Βο­ή­θειες, μετά Εξω­τε­ρι­κά Ια­τρεία και επα­να­το­πο­θε­τή­θη­κα στο Αι­μα­το­λο­γι­κό-Ογκο­λο­γι­κό Τμήμα μέχρι που έφυγα το 2014.

• Πε­ρά­σα­τε σχε­δόν από όλα τα τμή­μα­τα.

Ναι, εκτός από τα χει­ρουρ­γι­κά. Κά­ποια στιγ­μή με έβα­λαν στην παι­δια­τρι­κή κλι­νι­κή αλλά για προ­σω­πι­κούς λό­γους, ευαι­σθη­σί­ας, δεν μπο­ρού­σα να πα­ρα­μεί­νω εκεί και έφυγα. Αυτό που μου έχει μεί­νει από τα χει­ρουρ­γι­κά, όπου πήγα μόνο για το πρώτο τρί­μη­νο, ήταν το φο­νι­κό που είχε γίνει στην Παλιά Πόλη, στο τέλος του 1977 όπου ένας με μια κα­ρα­μπί­να πυ­ρο­βό­λη­σε κά­ποιους αν­θρώ­πους. Θυ­μά­μαι το τρέ­ξι­μο που εί­χα­με κάνει τότε για να σω­θούν αυτοί οι άν­θρω­ποι. Κά­ποιοι δεν τα κα­τά­φε­ραν, τους σκό­τω­σε…

• Πώς κά­να­τε την επι­λο­γή να γί­νε­τε νο­ση­λεύ­τρια;

Επι­λο­γή μου, ήταν να γίνω βιο­χη­μι­κός. Αλλά τότε τα οι­κο­νο­μι­κά της οι­κο­γέ­νειάς μου δεν το επέ­τρε­παν, ο πα­τέ­ρας μου δεν με άφηνε να φύγω από τις Σέρ­ρες, από εκεί είναι η κα­τα­γω­γή μου. Και ο μόνος κο­ντι­νός το­μέ­ας τότε ήταν η νο­ση­λευ­τι­κή σχολή Σερ­ρών. Ηταν μο­νο­ε­τούς φοί­τη­σης και πήγα εκεί. Απορ­ρο­φή­θη­κα αμέ­σως από το Νο­σο­κο­μείο των Σερ­ρών μόλις τε­λεί­ω­σα τη Σχολή αλλά εγώ ήθελα να ανοί­ξω τα φτερά μου, να πάω πα­ρα­κά­τω, οπότε έψαξα και βρήκα ότι στη Ρόδο χρειά­ζο­νταν νο­ση­λευ­τές και έκτο­τε είμαι εδώ, 40 χρό­νια.

• Ρο­δί­τισ­σα πια.

Ε, ναι. Πε­ρισ­σό­τε­ρο Ρο­δί­τισ­σα, παρά Σερ­ραία. Βέ­βαια η οι­κο­γέ­νειά μου είναι ακόμα εκεί, τα αδέλ­φια μου. Οι γο­νείς μου έχουν φύγει, ο πα­τέ­ρας μου από καρ­κί­νο. Η θεία μου, η αδελ­φή της μαμάς μου νό­ση­σε από καρ­κί­νο του μα­στού, αλλά ευ­τυ­χώς απο­θε­ρα­πεύ­τη­κε και σή­με­ρα είναι μια χαρά. Θέλω να πω ότι έχω κι εγώ πε­ρι­στα­τι­κά καρ­κί­νου στην οι­κο­γέ­νειά μου.

• Η νο­ση­λευ­τι­κή πά­ντως, είναι ένα πολύ ιδιαί­τε­ρο επάγ­γελ­μα.

Είναι λει­τούρ­γη­μα. Αν δεν το νιώ­σου­με ως λει­τούρ­γη­μα, δεν εί­μα­στε νο­ση­λευ­τές, ασχέ­τως αν η ζωή μάς κάνει να θέ­λου­με τον μισθό μας γιατί πρέ­πει κι εμείς να επι­βιώ­σου­με. Από εκεί και πέρα, από τη στιγ­μή που κά­νου­με αυτό το επάγ­γελ­μα πρέ­πει πρω­τί­στως να το βλέ­που­με ως λει­τούρ­γη­μα και όχι ως ερ­γα­σία.

• Τώρα που έχετε συ­ντα­ξιο­δο­τη­θεί, σας λεί­πει;

Μου λεί­πει πάρα πολύ. Πί­στευα ότι δεν θα μπο­ρού­σα μετά από τόσα χρό­νια στο Νο­σο­κο­μείο να απο­σπα­στώ από το χώρο, αλλά λένε ότι ο χρό­νος είναι για­τρός. Με τον καιρό έχω αρ­χί­σει να απο­μα­κρύ­νο­μαι. Βέ­βαια δια­τη­ρώ επα­φές με συ­να­δέλ­φους, που είναι και πολύ καλοί μου φίλοι. Είναι η δεύ­τε­ρη οι­κο­γέ­νειά μου.

• Οι νο­ση­λευ­τές, περ­νούν πε­ρισ­σό­τε­ρο χρόνο με τον ασθε­νή απ΄ό­σο με τον για­τρό…

Εν­νο­εί­ται!

• Αυτό, μοι­ραία, επι­φέ­ρει και δέ­σι­μο.

Πα­λαιό­τε­ρα το έκανα. Μετά στα­μά­τη­σα, γιατί είναι ψυ­χο­φθό­ρο. Δεν μπο­ρού­σα να το αντέ­ξω. Κρα­τού­σα τις απο­στά­σεις μου όσο μπο­ρού­σα βέ­βαια. Οσο είναι ο ασθε­νής στο νο­σο­κο­μείο, και στα τμή­μα­τα αυτά είναι χρό­νιοι οι ασθε­νείς, δέ­νε­σαι έτσι κι αλ­λιώς.

• Βαθιά αν­θρώ­πι­νες στιγ­μές, εκεί συ­να­ντάς την ζωή και τον θά­να­το…

Πραγ­μα­τι­κά.

• Αν γυρ­νού­σα­τε τον χρόνο πίσω, θα επι­λέ­γα­τε πάλι την ίδια δου­λειά;

Ναι, βε­βαί­ως.

• Πα­ρό­τι ξε­κι­νή­σα­τε για αλλού.

Αυτό ήταν ένα όνει­ρο, τε­λεί­ω­σε. Μπήκα σε αυτή τη δου­λειά, την αγά­πη­σα, γιατί αν δεν την αγα­πάς δεν μπο­ρείς να απο­δώ­σεις, όχι μόνο στη νο­ση­λευ­τι­κή αλλά σε όλες τις δου­λειές. Αυτό λέω και στα παι­διά μου. Αν δεν αγα­πή­σε­τε τη δου­λειά σας, δεν θα απο­δώ­σε­τε δεν θα προ­χω­ρή­σε­τε.

• Εσείς πά­ντως στο Νο­σο­κο­μείο, είστε μια γνώ­ρι­μη φυ­σιο­γνω­μία. Σχε­δόν όλοι κά­ποια στιγ­μή, είτε με τον έναν τρόπο είτε με τον άλλον, σας έχου­με συ­να­ντή­σει.

Με χαι­ρε­τά­νε πολ­λές φορές στο δρόμο, κι εγώ κά­ποιους δεν τους θυ­μά­μαι κι αι­σθά­νο­μαι άσχη­μα. Πα­ρό­λα αυτά πάντα ρωτάω, από πού με ξέ­ρε­τε και ανα­νε­ώ­νου­με την γνω­ρι­μία μας. Με χα­ρο­ποιεί αυτό που με θυ­μού­νται και οι συ­νά­δελ­φοι και οι ασθε­νείς.

• Ενας καλός νο­ση­λευ­τής, τι στοι­χεία πρέ­πει να έχει;

Πρώτ’ απ’ όλα πρέ­πει να είναι άν­θρω­πος. Αν δεν είσαι άν­θρω­πος δεν μπο­ρείς να είσαι νο­ση­λευ­τής, δεν μπο­ρείς να έρ­θεις κοντά στον ασθε­νή. Δεν μπο­ρείς να του απο­σπά­σεις αυτό που πολ­λές φορές κρύ­βει και δεν το λέει ούτε στον για­τρό. Ακόμα και η οι­κο­γέ­νειά τους, πολ­λές φορές προ­σπα­θεί να κρύ­ψει αυτό το τρα­γι­κό που συμ­βαί­νει, ακόμα και από τον ίδιο ασθε­νή, αλλά και οι ίδιοι δεν θέ­λουν να το πι­στέ­ψουν σε πολ­λές πε­ρι­πτώ­σεις. Αυτό οφεί­λου­με να το σε­βα­στού­με, δεν μπο­ρού­με εμείς να έχου­με άποψη για το πώς θέλει να το δια­χει­ρι­στεί η οι­κο­γέ­νεια. Εμείς ως νο­ση­λευ­τές πρέ­πει να εί­μα­στε κοντά και στον ασθε­νή και στον συγ­γε­νή, γιατί πολ­λές φορές ο συγ­γε­νής χρειά­ζε­ται πε­ρισ­σό­τε­ρη βο­ή­θεια από τον ασθε­νή.

• Είναι βαρύ φορ­τίο όμως αυτό…

Πολ­λοί μου λένε ότι από τότε που έφυγα από τη δου­λειά, ανα­νε­ώ­θη­κα. Μου έφυγε πραγ­μα­τι­κά αυτό το βάρος. Είναι βάρος με­γά­λο να ζεις αυ­τούς τους αν­θρώ­πους και να μην μπο­ρείς πολ­λές φορές να τους βοη­θή­σεις.

• Φα­ντά­ζο­μαι την ικα­νο­ποί­η­ση όταν βλέ­πα­τε αν­θρώ­πους που νο­ση­λεύ­τη­καν για με­γά­λο χρο­νι­κό διά­στη­μα, να πη­γαί­νουν σπίτι τους υγιείς. Σας ανα­ζη­τούν μετά;

Δεν μπο­ρεί­τε να φα­ντα­στεί­τε… Με­γά­λη ικα­νο­ποί­η­ση. Στο νο­σο­κο­μείο, ακούω ότι με ζη­τά­νε ακόμα και σή­με­ρα, ρω­τούν για μένα. Αυτό είναι ηθική ικα­νο­ποί­η­ση.

• Και στον αντί­πο­δα βέ­βαια, για κά­ποιον που δεν τα κα­τα­φέρ­νει, εκτι­μώ ότι κι εκεί βιώ­νε­τε πέν­θος.

Ανα­πό­φευ­κτα, πολ­λές φορές. Εχω πάρα πολλά μέσα μου… Πάρα πολλά. Δεν μπορώ να τα πω. Εζησα τρα­γι­κές κα­τα­στά­σεις, στην κυ­ριο­λε­ξία. Δια­λύ­ο­νταν οι­κο­γέ­νειες εκεί μέσα.

• Από την απώ­λεια των προ­σώ­πων εν­νο­εί­τε;

Όχι πάντα… Αυτά δεν μπο­ρού­με να τα συ­ζη­τή­σου­με, είναι πώς το δια­χει­ρί­ζε­ται ο κα­θέ­νας. Αλλά αυτά εμάς, μας μέ­νουν, τα θυ­μό­μα­στε…Είναι η πα­ροι­μία που λέει ότι μια μάνα μπο­ρεί να θρέ­ψει δέκα παι­διά, δέκα παι­διά δεν μπο­ρούν να δουν μια μάνα. Αυτά όλα τα ζή­σα­με, τα έζησα.

• Από αυτά τα 36 χρό­νια, που επι­τε­λέ­σα­τε αυτό το λει­τούρ­γη­μα, όπως το απο­κα­λεί­τε, τι σας έχει μεί­νει;

Η ικα­νο­ποί­η­ση ότι έχω κάνει ό,τι κα­λύ­τε­ρο μπο­ρού­σα. Βο­ή­θη­σα κόσμο, δεν έχω κα­νέ­να βάρος στη συ­νεί­δη­σή μου. Αυτός που με έμαθε πάρα πολλά πράγ­μα­τα ήταν ο κ. Μα­νώ­λης Κου­κά­κης, ο πρώην διευ­θυ­ντής μου στο Αι­μα­το­λο­γι­κό, ο οποί­ος συ­ντα­ξιο­δο­τή­θη­κε πριν από εμένα. Ήρθε γύρω στο 1990-1991 και από τότε ήμα­σταν συ­νέ­χεια μαζί. Ορ­γά­νω­σε το Αι­μα­το­λο­γι­κό και το Ογκο­λο­γι­κό, πά­λε­ψε πάρα πολύ. Είχε έρθει ως για­τρός αι­μα­το­λό­γος αλλά είχε και την ογκο­λο­γία, και τότε ήθελε να βοη­θή­σει αυ­τούς τους αν­θρώ­πους. Βρήκε τον τρόπο και το έκανε… Μπρά­βο του, εγώ ήμουν δίπλα του. Εκανε ό,τι πε­ρισ­σό­τε­ρο μπο­ρού­σε για την ρο­δια­κή κοι­νω­νία. Με την ευ­και­ρία θέλω να πω ένα με­γά­λο ευ­χα­ρι­στώ για την συ­νερ­γα­σία που εί­χα­με, στην διευ­θύ­ντρια του Τμή­μα­τος Με­σο­γεια­κής Αναι­μί­ας κ. Πο­λυ­ξέ­νη Μαΐλη, στον επι­με­λη­τή Α΄κ. Γιάν­νη Κόν­σο­λα και στις συ­να­δέλ­φους μου νο­ση­λεύ­τριες στο Αι­μα­το­λο­γι­κό – Ογκο­λο­γι­κό Όλγα Κα­ρα­γιάν­νη-Πα­να­γιω­το­πού­λου και Βάσω Πε­χλι­βά­νη.

• Η δου­λειά του νο­ση­λευ­τή, επη­ρε­ά­ζει την προ­σω­πι­κή ζωή;

Το σωστό είναι να μην την επη­ρε­ά­ζει, να έχου­με δια­χω­ρί­σει τη δου­λειά από την οι­κο­γέ­νεια όμως αυτό δεν συμ­βαί­νει πάντα. Αν­θρω­πί­νως δεν μπο­ρεί να συμ­βεί. Με ρω­τή­σα­τε προη­γου­μέ­νως αν δε­νό­μα­στε με τον ασθε­νή… γί­νε­ται αυτό. Όταν δε­νό­μα­στε, παίρ­νου­με το πρό­βλη­μα στο σπίτι. Και το συ­ζη­τά­με και το σκε­φτό­μα­στε και σε πολ­λές κη­δεί­ες έχω πάει…

• Η οι­κο­γέ­νεια έδει­χνε κα­τα­νό­η­ση;

Εμει­να χήρα στα 42 μου χρό­νια, με δύο μωρά. Τα αγό­ρια μου ήταν με­γά­λα αλλά τα κο­ρί­τσια μου ήταν 2 και 4,5 ετών. Η αλή­θεια είναι ότι η υπη­ρε­σία με βο­ή­θη­σε να ερ­γά­ζο­μαι τα πρω­ι­νά για να μπορώ να έχω τον έλεγ­χο των παι­διών, να τα με­γα­λώ­σω, και τους ευ­χα­ρι­στώ όλους τους συ­να­δέλ­φους και συ­νερ­γά­τες που έδει­ξαν κα­τα­νό­η­ση και εκεί­νο τον καιρό στά­θη­καν δίπλα μου. Το ξε­πέ­ρα­σα κι αυτό…

• Τη στολή σας, την έχετε ακόμα;

Ολες!

• Είναι κάτι που δεν θέ­λε­τε να απο­χω­ρι­στεί­τε.

Όχι, τις κρατώ για εν­θύ­μιο.

• Αυτό δεί­χνει και πόσο την αγα­πή­σα­τε τη δου­λειά.

Πάρα πολύ. Και γι’ αυτό λέω ότι απέ­δω­σα, επει­δή την αγα­πού­σα.

• Ποιο είναι το πρώτο πράγ­μα που σας έρ­χε­ται στο μυαλό όταν σκέ­φτε­στε τα 36 χρό­νια στο Νο­σο­κο­μείο της Ρόδου.

Πώς ξε­κι­νή­σα­με, με τι μόχθο… Γιατί τότε, το 1977 που ήρθα στη Ρόδο, ακόμα χρη­σι­μο­ποιού­σα­με γυά­λι­νες σύ­ριγ­γες. Τις βρά­ζα­με το βράδυ, ξε­βου­λώ­να­με τις βε­λό­νες, πλέ­να­με τα γά­ντια, τα απλώ­να­με, τα απο­στει­ρώ­να­με. Στα­δια­κά πήρε την άνοδο το Νο­σο­κο­μείο της Ρόδου. Δεν υπήρ­χαν γάζες, δε υπήρ­χαν χαρ­το­βάμ­βα­κα, δεν υπήρ­χαν γά­ντια… Τα σε­ντό­νια… Κά­ποια στιγ­μή που μας κά­να­νε τα αυ­στρα­λια­νά (αντι­γό­να) βρε­θή­κα­με πολ­λοί θε­τι­κοί. Επό­με­νο ήταν, διότι όλες τις δου­λειές τις κά­να­με με τα χέρια μας. Δεν υπήρ­χε δια­χω­ρι­σμός κα­θη­κό­ντων τότε, όλοι κά­να­με τα πάντα. Τώρα που φτά­σα­με στο ση­με­ρι­νό επί­πε­δο, για εμάς ήταν παι­χνι­δά­κι. Ελεγα στα νέα παι­διά,” δεν πε­ρά­σα­τε αυτά που πε­ρά­σα­με εμείς, αν τα περ­νού­σα­τε, τι θα κά­να­τε;”.

• Η από­φα­ση για την συ­ντα­ξιο­δό­τη­ση ήταν εύ­κο­λη ή δύ­σκο­λη;

Λο­γι­κά θα έπρε­πε να φύγω από το 2008, πριν από την κρίση. Αλλά πή­γαι­να να υπο­βά­λω την πα­ραί­τη­σή μου κι έφευ­γα. Δεν ήθελα, δεν μπο­ρού­σα, έκλαι­γα… Και μέχρι κά­ποια στιγ­μή έλεγα, «δεν μπορώ να φύγω από το νο­σο­κο­μείο, είναι το δεύ­τε­ρο σπίτι μου». Οι κα­τα­στά­σεις οι οι­κο­νο­μι­κές με ανά­γκα­σαν στο τέλος να πα­ραι­τη­θώ…

• Σή­με­ρα πη­γαί­νε­τε στο Νο­σο­κο­μείο;

Ναι βέ­βαια, πη­γαί­νω ως επι­σκέ­πτρια. Βλέπω τους συ­να­δέλ­φους μου, τους φί­λους μου, τους συ­νερ­γά­τες μου. Εκεί­νους που ήμουν πιο πολύ δε­μέ­νη. Βοηθώ όσο μπορώ τον Σύλ­λο­γο Καρ­κι­νο­πα­θών και προ­σφέ­ρω την βο­ή­θειά μου σε όποιον την ζη­τή­σει.

• Στους νέους συ­να­δέλ­φους σας που ξε­κι­νούν τώρα και ονει­ρεύ­ο­νται να ασχο­λη­θούν με την νο­ση­λευ­τι­κή ή σε όσους κά­νουν τώρα τα πρώτα τους βή­μα­τα, τι θα θέ­λα­τε να πείτε;

Να αγα­πή­σουν πρώτ’ απ΄ό­λα τη δου­λειά τους. Κι αυτό θα τους ξε­κου­ρά­σει. Όταν αγα­πάς τη δου­λειά σου, δεν κου­ρά­ζε­σαι. Ακόμα και στις άδειές μου και στα ρεπό μου, περ­νού­σα χρόνο στο νο­σο­κο­μείο. Εστω και για μια δύο ώρες, πή­γαι­να να δω αν με χρειά­ζο­νταν. Ημα­σταν μόνο δύο νο­ση­λεύ­τριες και χρεια­ζό­μα­σταν η μία την άλλη, δεν μπο­ρού­σα να μην πάω να βοη­θή­σω