Για ποια Ευρώπη;

Προ­σω­πικά δεν πιστεύω ότι κιν­δυ­νεύει το ευρω­παϊκό μέλλον της χώρας. Ακόμη, όμως, και αν το μέλλον αυτό κιν­δυ­νεύει, κιν­δυ­νεύει πιο πολύ από τον εγκλη­μα­τικό εθνικό διχασμό και τον τεχνητό δια­χω­ρι­σμό των Ελλήνων σε ευρω­παϊ­στές και μη και από προχθές σε πλού­σιους και φτωχούς δια­δη­λω­τές (!) –το ακού­σαμε κι αυτό , από τους επι­τή­δειους, που ενδια­φέ­ρο­νται μόνο για τα κομ­μα­τικά και προ­σω­πικά τους συμ­φέ­ρο­ντα.

Όσοι τους ακο­λου­θούν με καλές προ­θέ­σεις και με κυρί­αρχο κίνητρο τον φόβο και τον πανικό πλα­νώ­νται. Να κατα­λά­βουμε ότι το θέμα είναι σοβα­ρό­τερο από ένα ντέρμπι Ολυ­μπια­κού – Πανα­θη­ναϊ­κού.

Οι δυο Ελλάδες δεν κατά­φε­ραν ποτέ τίποτα. ΄Οσο εμείς θα δια­τρα­νώ­νουμε σε χωρι­στές συγκε­ντρώ­σεις, οι Πρά­σι­νοι κι οι Βένετοι θα δια­βου­λεύ­ο­νται χορ­τά­τοι σε βυζα­ντι­νούς δια­δρό­μους κι εμείς θα σκο­τω­νό­μα­στε στον Ιππό­δρομο, ή θα απο­λαμ­βά­νουμε το αλλη­λο­φά­γωμα δια­δι­κτυακά και κανα­πε­δάτα.

Όσο θα εξε­λίσ­σε­ται η φαγω­μάρα, θα συνε­χί­σουμε να γινό­μα­στε φτω­χό­τε­ροι και λιγό­τε­ροι. Να στα­μα­τή­σουμε να είμαστε οπαδοί ενός μικρο­κομ­μα­τι­κού χου­λι­γκα­νι­σμού. Δεν ενδια­φέ­ρουν ούτε οι ψυχώ­σεις για «Κούγκι», ούτε οι φαντα­σιώ­σεις «για ρεβάνς» στην κατε­στραμ­μένη χώρα. Δεν ενδια­φέ­ρουν οι προ­σω­πι­κές στρα­τη­γι­κές του Σαμαρά, του Καμ­μέ­νου, του Βαρου­φάκη και της Κων­στα­ντο­πού­λου.

Όποιος λοιπόν είναι με την Ευρώπη ας μας πει για ποια Ευρώπη μιλά, εκτός από του να δια­δη­λώ­νει με τον Αδωνι και τον Στρα­τούλη. Να εξη­γή­σει πως την εννοεί.

Δεν θα μπω στις δύσκο­λες… λεπτο­μέ­ρειες της Ευρώπης των μηχα­νι­σμών που «πνίγουν» τους λαούς της, αντί­θετα με το όραμα αυτών που πίστε­ψαν στην ένωσή της, αντί­θετα σ’ αυτό που δια­κη­ρύσ­σει και βρί­σκε­ται σε περί­ο­πτη θέση στην ιστο­σε­λίδα της «Η ανθρώ­πινη αξιο­πρέ­πεια, η ελευ­θε­ρία, η δημο­κρα­τία, η ισότητα, το κράτος δικαίου και ο σεβα­σμός των ανθρω­πί­νων δικαιω­μά­των απο­τε­λούν θεμε­λιώ­δεις αξίες της ΕΕ»

Εάν όλοι αυτοί εννοούν αυτή την Ευρώπη, να βγούμε όλοι στους δρόμους να την ξανα­βρούμε, γιατί κάπου στην πορεία χάθηκε.

Εάν εννοούν να μεί­νουμε σε μια Ευρώπη με ελπίδα ανά­καμ­ψης για την χώρα μας, σε μια Ευρώπη με κοι­νω­νικό όραμα για τους πολίτες της και όχι για τις αγορές, σε μια Ευρώπη της παι­δείας, των ίσων ευκαι­ριών, της δικαιο­σύ­νης, σε μια Ευρώπη των πολλών και όχι των λίγων, σε μια Ευρώπη του δια­λό­γου και όχι των τελε­σι­γρά­φων, να βγούμε όλοι στους δρόμους .

Εάν εννοούν κάτι σαν αυτό που έχουμε τώρα ως Ευρω­παίοι, δεν μιλάμε για την ίδια Ευρώπη όλοι. Γιατί δεν νοιώθω καθόλου Ευρω­παία για παρά­δειγμα με κλειστό το Κέντρο Υγείας στο Γεννάδι, με τρι­το­κο­σμι­κές συν­θή­κες σε Νοσο­κο­μεία, με νησιά χωρίς παι­δί­α­τρο και χωρίς σχολείο.

Υ.Γ. Το να δια­δη­λώ­νεις κρα­τώ­ντας πλακάτ που γράφει «Κάτω το Πελα­τειακό Κράτος» και δίπλα σου να βγάζουν χαμο­γε­λα­στοί σέλφι συν­δια­δη­λω­τές σου πολι­τι­κοί ορισμοί της οικο­γε­νειο­κρα­τίας γενεών, είναι, όπως και να το κάνουμε, κάπως. Κάπως αλλό­κοτο δηλαδή. Το σημειώνω με όλη την καλή διάθεση. Και εγώ με την Ευρώπη είμαι και μάλιστα φανα­τικά, αλλά κάτι τέτοιο δεν στέκει. Εκτός και αν ομο­λο­γη­θεί ότι αυτό που δεν μας αρέσει είναι το νέο πελα­τειακό κράτος και όχι το πελα­τειακό κράτος των δικών μας ανθρώ­πων.

Υ.Γ. Ναι στις συγκε­ντρώ­σεις για την Ευρώπη. Την Ευρώπη των ΛΑΩΝ. Δεν υπάρχει περί­πτωση να συμπα­ρα­τα­χθώ όμως -και λυπάμαι που αγα­πη­μέ­νοι μου φίλοι το κάνουν, με συν­θή­ματα του είδους «να φύγουν οι παρά­φρο­νες κομ­μου­νι­στές και οι φασί­στες». Ας στα­μα­τή­σει επι­τέ­λους αυτός ο εκα­τέ­ρω­θεν φανα­τι­σμός που βγάζει το χει­ρό­τερο από κάθε πλευρά. Το ίδιο χάλι με το ατυ­χέ­στα­στο «tea party» και «Επα­νά­σταση των πλου­σίων» από την άλλη πλευρά, τους χλευα­σμούς για κυρίες με γόβες και γιά­πη­δες με ντιζάιν γρα­βά­τες. Ντροπή.