Ευσεβής πόθος

Η έξαρση της έμφυλης και ενδο­οι­κο­γε­νεια­κής βίας, οι ομο­φο­βι­κές επι­θέ­σεις, η επέλαση της εκδι­κη­τι­κής πορ­νο­γρα­φίας, τα ανη­συ­χη­τικά φαι­νό­μενα παι­δι­κής σεξουα­λι­κής κακο­ποί­η­σης σε συν­δυα­σμό με την επι­βί­ωση πατριαρ­χι­κών και σεξι­στι­κών αντι­λή­ψεων (συχνά και «τοξικής αρρε­νω­πό­τη­τας») δεί­χνουν ότι η «εκπαί­δευση» που λαμ­βά­νουν τα παιδιά και οι έφηβοι γύρω από τα ζητή­ματα που αφορούν το σεξ και τις έμφυλες σχέσεις μάλλον δεν είναι η καλύ­τερη. Η ένταξη του μαθή­μα­τος της σεξουα­λι­κής εκπαί­δευ­σης στο επίσημο σχολικό πρό­γραμμα θεω­ρεί­ται αυτο­νό­ητη εδώ και δεκα­ε­τίες στις ευρω­παϊ­κές χώρες. Παρότι η διδα­σκα­λία του μαθή­μα­τος ανα­κοι­νώ­θηκε το… 1964, ακόμη και σήμερα παρα­μέ­νει ευσεβής πόθος που προ­σέ­κρουε στα συντη­ρη­τικά αντα­να­κλα­στικά και της Εκκλη­σίας και της Πολι­τείας. «Από το 2000 εκδό­θη­καν από το υπουρ­γείο βιβλία για την Αγωγή Υγείας (βιβλίο μαθητή / βιβλίο καθη­γητή) αλλά δεν μοι­ρά­στη­καν ποτέ στα σχολεία λόγω αντι­δρά­σεων» τονίζει η  Ευαγ­γε­λία Μαυ­ρι­κάκη, καθη­γή­τρια στο Παι­δα­γω­γικό τμήμα Δημο­τι­κής Εκπαί­δευ­σης του Πανε­πι­στη­μίου Αθηνών: «Από το 2022 η διδα­σκα­λία του μαθή­μα­τος της σεξουα­λι­κής αγωγής παρα­μέ­νει στη «δια­κρι­τική ευχέ­ρεια» των εκπαι­δευ­τι­κών που καλού­νται να το επι­λέ­ξουν ως μάθημα επι­λο­γής. Αυτό πρα­κτικά σημαί­νει πως το μάθημα της σεξουα­λι­κής αγωγής δεν εντάσ­σε­ται στην επίσημη και υπο­χρε­ω­τική διδα­κτέα ύλη αλλά απο­τε­λεί μάθημα επι­λο­γής ως τμήμα των Εργα­στη­ρίων Δεξιο­τή­των. Δυστυ­χώς, για ένα τμήμα της ελλη­νι­κής κοι­νω­νίας το παιδί παρα­μέ­νει αθώο και «οποια­δή­ποτε συζή­τηση για τη σεξουα­λι­κό­τητα θα το απο­πλα­νή­σει και θα το μολύνει ανε­πα­νόρ­θωτα» επι­ση­μαί­νει η Ελενα Σκαρ­πί­δου, εκπαι­δεύ­τρια σεξουα­λι­κής δια­παι­δα­γώ­γη­σης. «Μέσα από την κατά­κτηση των κατάλ­λη­λων γνώσεων και δεξιο­τή­των τα παιδιά θα μπο­ρού­σαν να δια­πραγ­μα­τευ­τούν καλύ­τερα τις σεξουα­λι­κές προ­φυ­λά­ξεις αλλά και τη συναί­νεση στις σχέσεις τους – κάτι που σπάνια διδά­σκο­νται στην οικο­γέ­νεια. Θα είχαμε άτομα με σεξουα­λική αυτε­νέρ­γεια και μια σύνθετη και θετική σεξουα­λική ζωή» κατα­λή­γει η Ελενα Σκαρ­πί­δου.