Νηφάλιες φαντασιώσεις

Ονει­ρεύ­ο­μαι για να ζώ, ή ζώ για να ονει­ρεύ­ο­μαι;

Φα­ντά­ζει απλή, αλλά κα­θό­λου εύ­κο­λη επι­λο­γή δεν είναι.

Αφή­νεις πίσω σου όλα αυτά που σε πλη­γώ­νουν και με­τα­κο­μί­ζεις στον δικό σου φα­ντα­στι­κό κόσμο,( ονει­ρεύ­ο­μαι για να ( μπορώ) να ζώ).

Το αύριο στέ­κει προ­κλη­τι­κά μπρο­στά σου και με όπλα και οδηγό την δη­μιουρ­γι­κή φα­ντα­σία το πλά­θεις και το σχε­διά­ζεις με την ελ­πί­δα να το ζή­σεις.

(ζώ για να ονει­ρεύ­ο­μαι).

Αφήνω πίσω μου αυτα που πλη­γώ­νουν, φα­ντά­ζο­μαι και ονει­ρεύ­ο­μαι μια πόλη και ενα Νησί που εκ­πλη­ρώ­νουν και δι­καιώ­νουν τον λογο ύπαρ­ξης τους, την δια­σφά­λι­ση του « ευ ζην» των πο­λι­τών τους.

Στο Μαν­δρά­κι περ­πα­τώ­ντας ζω­ντα­νεύ­ουν μέσα μου ει­κό­νες του πα­ρελ­θό­ντος, τοτε που ο υπέ­ρο­χος αυτός χώρος ηταν ση­μείο ανα­φο­ράς ντό­πιων και επι­σκε­πτών.

Δεν αφήνω να με σκε­πά­σει το μαύρο σκο­τά­δι που με τυ­λί­γει στη βρά­δυ­νη μου βόλτα, προ­σπερ­νώ το σκο­τά­δι του χώρου, ορ­γιά­ζει η φα­ντα­σία και γε­μί­ζει το μυαλό μου με ει­κό­νες φω­τει­νές, με νερά πο­λύ­χρω­μα να χο­ρεύ­ουν στο με­γα­λο συ­ντρι­βά­νι που κα­λύ­πτει όλο το χώρο των ση­με­ρι­νών παρ­τε­ριών, απο τον Ευαγ­γε­λι­σμό μέχρι την Τρά­πε­ζα της Ελ­λα­δος.

Οπτι­κή παν­δαι­σία τα πο­λύ­χρω­μα νερά, που λού­ζουν τη σειρά των όμορ­φων αγαλ­μα­των που στέ­κο­νται μέσα στο νερό, δια­σκε­δα­στι­κό μά­θη­μα της Ιστο­ρί­ας του τόπου και της προ­σφο­ράς του στην Πα­γκό­σμια πο­λι­τι­στι­κή κλη­ρο­νο­μιά, μικρή υπεν­θύ­μι­ση σε ντό­πιους και ξέ­νους, πως σε αυτα τα χώ­μα­τα έζη­σαν και με­γα­λούρ­γη­σαν πε­ρισ­σό­τε­ροι απο κάθε αλλη πόλη, φι­λό­σο­φοι, γλύ­πτες, ποι­η­τές και Ολυ­μπιο­νί­κες.

Αγάλ­μα­τα που το κάθε ένα τους, ση­μα­το­δο­τεί μια πε­ρί­ο­δο της πο­λυ­σχι­δούς, πο­λυ­κύ­μα­ντης και έν­δο­ξης ιστο­ρί­ας του νη­σιού.

(πλή­θος ήταν και τότε τα αγάλ­μα­τα που κά­λυ­πταν τους δη­μό­σιους χώ­ρους της πόλης).

Τα όμορ­φα μικρά κα­λο­σχε­δια­σμέ­να καφέ στον πε­ρι­βάλ­λο­ντα χώρο του συ­ντρι­βα­νιού, πόλος έλξης για μι­κρούς και με­γά­λους, δί­νουν τη δική τους νότα και μιά άλλη επι­λο­γή για τις ώρες της ξε­νοια­σιάς και από­λαυ­σης αυτής της πιο όμορ­φης ει­κό­νας της πόλης.

Στην διε­θνών προ­δια­γρα­φών ΜΑ­ΡΙ­ΝΑ του Μα­ντρα­κιού, λι­κνί­ζο­νται πα­νέ­μορ­φα με­γά­λα σκάφη, που με το δικό τους τρόπο συμ­βάλ­λουν στην εξαί­σια φα­ντα­σια­κή μου ει­κό­να.

Χά­θη­κε απο τη μνήμη μου το γύ­φτι­κο πα­ζά­ρι με τίς κίτς κα­τα­σκευ­ές που γι­νό­ταν γύρω τρι­γύ­ρω.

Στην απέ­να­ντι γωνία φα­ντά­ζει το εμ­βλη­μα­τι­κό στέ­γα­στρο του κο­λυμ­βη­τη­ρί­ου του ΝΟΡ, να δίνει το στίγ­μα και το μή­νυ­μα, σε ποιά πόλη και σε ποιό νησί βρί­σκε­σαι.

( προ­σφο­ρα και ευ­γε­νής χο­ρη­γία μάλ­λον της Ένω­σης Ξε­νο­δό­χων, πράξη που φέρ­νει στις μνή­μες τους πα­λιούς ευ­ερ­γέ­τες)

Με­γα­λό­πρε­πο, επι­βλη­τι­κό και πα­νέ­μορ­φο το Εθνι­κό Θέ­α­τρο, δίνει το δικό του χρώμα με την φι­λο­ξε­νία με­γά­λων ντό­πιων και διε­θνών πο­λι­τι­στι­κών εκ­δη­λώ­σε­ων.

Το δο­μη­μέ­νο πε­ρι­βάλ­λον από μόνο του δεν αρκεί στον προσ­διο­ρι­σμό της ταυ­τό­τη­τας του τόπου, η χρήση του ειναι αυτή που την ανα­δει­κνύ­ει.

Ξε­πε­ρά­στη­καν οι μικρό συ­ντε­χνια­κές και συμ­φε­ρο­ντο­λο­γι­κές αντι­δρά­σεις και έγινε κα­τα­νοη­τό οτι ειναι πηγή ζωής, κί­νη­σης και πλού­του, η αλ­λα­γή της χρή­σης τους, αντιοι­κο­νο­μι­κή και ζη­μιο­γό­να η στέ­γα­ση Υπη­ρε­σιών, ( Δι­κα­στή­ριο, Δη­μό­σιες και Δη­μο­τι­κές Υπη­ρε­σί­ες, Πυ­ρο­σβε­στι­κή) και προ­σβο­λή της Αρ­χι­τε­κτο­νι­κής και ιστο­ρι­κής αξίας των κτι­ρί­ων, η λει­τουρ­γία αυτών των Υπη­ρε­σιών δη­μιουρ­γεί το κυ­κλο­φο­ρια­κό χάος και εντεί­νει την απο­μεί­ω­ση τους.

Κο­σμο­πο­λί­τι­κο, Πο­λι­τι­στι­κό και εμπο­ρι­κό κέ­ντρο όλη η γύρω πε­ριο­χή, πρό­κλη­ση να περ­πα­τάς στους όμορ­φους και κα­θα­ρούς πε­ζό­δρο­μους, πρό­κλη­σηοι βι­τρί­νες των κα­τα­στη­μά­των, τα μικρά καφέ και οι όμορ­φες γω­νιές.

Η φύση προί­κι­σε τη πόλη και το νησί με τις πιο όμορ­φες ακτο­γραμ­μές και πα­ρα­λί­ες, η φα­ντα­σία με σπρώ­χνει και απο­λαμ­βά­νω τις ει­κό­νες που προ­σφέ­ρει η Ρο­δια­κή Ρι­βιέ­ρα ( ροντα) με την όμορ­φη και επαγ­γελ­μα­τι­κή αξιο­ποί­η­ση της.

Ευ­γε­νι­κοί και ντυ­μέ­νοι ομοιό­μορ­φα οι ερ­γα­ζό­με­νοι δια­χει­ρι­στές της πα­ρα­λί­ας, ομπρέ­λες και ξα­πλώ­στρες δείγ­μα πο­λι­τι­σμού και σε­βα­σμού των λουο­μέ­νων, απο­δυ­τή­ρια και WC να κα­λύ­πτουν τις ανά­γκες των χι­λιά­δων επι­σκε­πτών, μικρά καφέ- εστια­τό­ρια απο τα όποια μπο­ρείς να αγνα­ντεύ­εις το πέ­λα­γος και το γα­λά­ζιο του χρώμα.

Τα πα­ρα­λια­κά ξε­νο­δο­χεία με αλ­λαγ­μέ­νες όψεις, κρύ­βουν την παλιά τους ασχή­μια και δέ­νουν αρ­μο­νι­κά με τον πε­ρι­βάλ­λο­ντα χώρο των ιστο­ρι­κών κτι­ρί­ων.

Χάρμα ει­δε­σθαι ο κόλ­πος των Κρη­τι­κών απο το λόφο της Ακρό­πο­λης, που στα νερά του τόσοι και τοσοι επί­δο­ξοι κα­τα­κτη­τές ελ­λι­μέ­νι­σαν τα πλοία τους.

Κα­θα­ρός και πε­ρί­τε­χνα δια­μορ­φω­μέ­νος ο πε­ρι­βαλ­λον χώρος της Ακρό­πο­λης, σε προ­κα­λούν οι όμορ­φα σχε­δια­σμέ­νες δια­δρο­μές, οι κα­λαί­σθη­τες πλη­ρο­φο­ρια­κές πι­να­κί­δες για το χωρο και την ιστο­ρία του, οι κα­θι­στι­κοι χώροι καφέ και εστια­τό­ρια προ­σαρ­μο­σμέ­να στο πε­ρι­βάλ­λον χώροι ξε­κού­ρα­σης των επι­σκε­πτών και αφή­νεις το βλέμ­μα σου να αγκα­λιά­ζει τους κί­ο­νες του προ­στά­τη της πόλης του Πυ­θί­ου Απόλ­λω­να και τα απο­μει­νά­ρια των ναών της Πο­λιά­δος Αθη­νάς και του Δία.

Γυρ­νάς πίσω στο χρόνο των πολ­λών Ρο­δί­ων Ολυ­μπιο­νι­κών, βλέ­πο­ντας το Αρ­χαίο Στά­διο και το μικρό μαρ­μα­ρέ­νιο θέ­α­τρο.

Το καφέ στη γωνία δια­κρι­τι­κά το­πο­θε­τη­μέ­νο δεν προ­σβάλ­λει το μνη­μείο και δίνει στους επι­σκέ­πτες την ευ­και­ρία να ξα­πο­στά­σουν, να δρο­σι­στούν με τον κάθε ένα να κάνει το δικό του τα­ξί­δι στο χρόνο.

Γυρ­νάς πίσω στο χρόνο και τα βή­μα­τα τα συ­νται­ρια­ζεις με τα βή­μα­τα εκεί­νων, που σε πομπή ή μόνοι κα­τη­φό­ρι­ζαν για να φτά­σουν στο λι­μά­νι.

Πρό­κλη­ση ο με­γά­λος πε­ζό­δρο­μος, από την Ακρό­πο­λη μέχρι την πύλη του Αγίου Αθα­να­σί­ου, πε­ρί­τε­χνη η χά­ρα­ξη και η πλα­κό­στρω­ση, δεν μέ­νεις αδιά­φο­ρος στις κα­λαί­σθη­τες στά­σεις που ανα­δει­κνύ­ουν την ιστο­ρι­κή δια­δρο­μή του τόπου στους αιώ­νες.

Κό­πω­ση και ζέστη αφή­νουν αδιά­φο­ρο τον πε­ρι­πα­τη­τή και με αμεί­ω­το το εν­δια­φέ­ρον φτά­νει απο την Ακρό­πο­λη στην εί­σο­δο της πα­λιάς πόλης, την εί­σο­δο του Αγίου Αθα­να­σί­ου.( Άγιος Φρα­γκι­σκος).

Με τί­πο­τα δεν θέλω να γυ­ρί­σω στη ση­με­ρι­νή πραγ­μα­τι­κό­τη­τα.

 

ΠΑ­ΡΑ­ΣΚΕΥΑΣ ΓΙΑΝ­ΝΗΣ

20/9/16

Υστερ.Αφιε­ρω­μέ­νο σε αυ­τούς που θέ­λουν να ονει­ρεύ­ο­νται.

Το κεί­με­νο πρω­το­δη­μο­σιεύ­τη­κε το 2016, δυ­στυ­χώς και σή­με­ρα πα­ρα­μέ­νει επί­και­ρο.