Διάκριση της μαθήτριας Κάρμεν Εμμμανουηλίδου στον Διεθνή Μαθητικό Διαγωνισμό: Περιπέτεια στο Μουσείο!

Διά­κριση για την μαθή­τρια Κάρμεν Εμμ­μα­νου­η­λί­δου,και για το διήγημα με το οποίο συμ­με­τείχε στον Διεθνή Μαθη­τικό Δια­γω­νι­σμό: Περι­πέ­τεια στο Μουσείο! τον οποίο διορ­γά­νωσε το Μουσείο Σχο­λι­κής Ζωής και Εκπαί­δευ­σης με αφορμή τον εορ­τα­σμό της Διε­θνούς Ημέρας Μου­σείων. Η Κάρμεν Εμμα­νου­η­λί­δου είναι μαθή­τρια της κυρίας Μαλα­μα­τέ­νιας Βασι­λείου.

Σας παρα­θέ­τουμε το κείμενο της μαθή­τριας:

Περι­πέ­τεια στο Μουσείο
Εμμ­μα­νου­η­λί­δου Κάρμεν

Γεια σας, είμαι η Ευρώπη. Είμαι ένα δεκά­χρονο κορίτσι και πρό­κει­ται να σας διηγηθώ την περι­πέ­τειά μου σε ένα αρχαιο­λο­γικό μουσείο, που πήγα με την οικο­γέ­νεια μου.

Στη πρώτη αίθουσα υπήρχαν αγάλ­ματα του 5^ΟΥ αιώνα π.Χ.. Κάπως έτσι ήταν και όλες οι άλλες βαρετές αίθου­σες . Όμως, στην όγδοη αίθουσα βρήκα μια πόρτα! Δεν άνοιγε με τίποτα! Κοίταξα μέσα στην κλει­δα­ρό­τρυπα και είδα… Ξαφνικά ακού­στηκε ένα τιτί­βι­σμα! Ήταν ένα πουλάκι με ένα κλειδί στην ούρα του, το πήρα και άνοιξα την πόρτα και αμέσως βρέθηκα σε μια πολι­τεία με πορ­σε­λά­νι­νες κούκλες.!!!! Μία από αυτές με πλη­σί­ασε…. και….. αμέσως γίναμε φίλες. Το όνομα της ήταν Ρόζι.

Ξαφνικά οι κούκλες δέχτη­καν επίθεση από κάτι τερά­στια σφυριά. Η Ρόζι με οδήγησε σε ασφαλές μέρος και μείναμε εκεί ώσπου να τελειώ­σει η μάχη. Όταν τελεί­ωσε τη ρώτησα τι ήταν αυτά. Μου είπε πως είναι κακά σφυριά που θέλουν να δια­λύ­σουν όλες τις κούκλες και να κατα­κτή­σουν τη πολι­τεία. Αυτό, επειδή η πολι­τεία αυτή είναι η βάση της γης κι εάν  κατα­στρα­φεί αυτή κατα­στρέ­φε­ται και η γη.

– Ρόζι θέλω πολύ να βοηθήσω μα….. είμαι στο μουσείο και οι γονείς μου θα ανη­συ­χή­σουν και …… είπα στη Ρόζι.

– Αν θέλεις πραγ­μα­τικά να βοη­θή­σεις εγώ μπορώ να στα­μα­τήσω το χρόνο για να μην κατα­λά­βουν οι γονείς σου την απουσία σου. Πήγαινε στο σπίτι μου να με περι­μέ­νεις. Είναι στη οδό Μαρέγκα – Λεμόνι στο νούμερο 12, είπε με ενθου­σια­σμό.

Πριν καλά καλά το κατα­λάβω βρι­σκό­μουν στο σπίτι της Ρόζι. Σκέ­φτηκα πως ήταν όλα τόσο …. απλά! Απλό να σώσω εγώ τον κόσμο! Γιατί άραγε; Σε δέκα λεπτά ήρθε και η Ρόζι.

– Λοιπόν πως θα σώσουμε τον κόσμο; τη ρώτησα.

– Είναι πολύ απλό! Τα σφυριά είναι η προ­σω­πο­ποί­ηση της βαρε­μά­ρας! Βαριού­νται απί­στευτα πολύ τις γνώσεις για τα μουσεία! Οπότε αν σου μάθω τα πάντα θα τα εξο­ντώ­σεις. Έχουμε χρόνο μέχρι αύριο το ηλιο­βα­σί­λεμα, μου εξήγησε.

Από εκείνη τη στιγμή δε στα­μα­τή­σαμε ως το πρωί. Ήμουν έτοιμη! Όταν φτάσαμε στη Σφυ­ρο­κό­ντρα  (χώρα των σφυριών) πήγα κοντά στα σφυριά και άρχισα να ουρ­λιάζω :

– Ξέρατε πως τα αγγεία τα χρη­σι­μο­ποιού­σαν οι αρχαίοι για απο­θή­κευση λαδιού, κρασιού και άλλων τροφών; Επίσης …… συνέ­χισα να ουρ­λιάζω ότι γνώριζα για το μουσείο ώσπου και το τελευ­ταίο σφυρί εξα­φα­νί­στηκε!

– Ουφφφ.. τα κατα­φέ­ραμε είπε η Ρόζι. Μάλλον τώρα πρέπει να πούμε αντίο. Ο χρόνος σε λίγο θα ξανα­κυ­λή­σει.

– Χμμμ… Ρόζι,  γιατί δεν έρχεσαι στο δικό μου κόσμο; Θα μπο­ρού­σαμε να ζήσουμε μαζί της πρό­τεινα.

– Αλήθεια; Τέλεια! Ευχα­ρι­στώ,  απά­ντησε.

Κάπως έτσι λοιπόν κατά­φερα να ανα­κα­λύψω το φαντα­στικό, υπέροχο κόσμο του μου­σείου με ένα λίγο….. πιο δια­σκε­δα­στικό τρόπο!

Επι­στρέ­ψαμε στο σπίτι με τη και­νούρ­για μου κούκλα τη Ρόζι. Ευτυχώς οι γονείς μου δε κατά­λα­βαν ποτέ που τη βρήκα!

Αν και στο τέλος της επί­σκε­ψης μας οι γονείς μου με ρώτησαν αν μου άρεσε το δώρο μου…Γιατί άραγε;