Γ. Χατζημάρκος: “Κανένα παιδί κατώτερου θεού! Η δική μας επανάσταση”

Το μέλ­λον κάθε τόπου είναι τα παι­διά του. Και μόνο αν είναι ελεύ­θε­ρα να πά­ρουν  τη ζωή τους στα χέρια τους  και να κά­νουν τα όνει­ρά τους πραγ­μα­τι­κό­τη­τα  μπο­ρούν να είναι πε­ρή­φα­να για την πα­τρί­δα τους. Αυτό είναι το θε­με­λιώ­δες έργο που οφεί­λει να κάνει κάθε γενιά για τις μελ­λο­ντι­κές. Να τους εξα­σφα­λί­σει την ελευ­θε­ρία να γί­νουν αυτό που πραγ­μα­τι­κά μπο­ρούν. Με αξιο­πρέ­πεια και πε­ρη­φά­νια.

Αυτή είναι και η ιστο­ρι­κή πα­ρα­κα­τα­θή­κη της Επα­νά­στα­σης του 1821 που ση­μα­το­δό­τη­σε τη χαρ­μό­συ­νη αναγ­γε­λία του τέ­λους της δου­λεί­ας και την απαρ­χή της ελευ­θε­ρί­ας του Νέου Ελ­λη­νι­σμού. Μια χού­φτα Έλ­λη­νες λύ­γι­σαν μια πα­ντο­δύ­να­μη Αυ­το­κρα­το­ρία, με την ακλό­νη­τη πίστη πως η ζωή έχει αξία όταν τη ζει κα­νείς ελεύ­θε­ρος. Γι αυτό αγω­νί­στη­καν. Γι αυτό θυ­σιά­στη­καν. Γι αυτό μαρ­τύ­ρη­σαν. Για να μπο­ρούν τα παι­διά της Ελ­λά­δας να ζουν ελεύ­θε­ρα στον τόπο των προ­γό­νων τους.

Μπο­ρεί να ακού­γε­ται πα­ρά­δο­ξο, ωστό­σο δύο αιώ­νες μετά από την Εθνι­κή Πα­λιγ­γε­νε­σία δεν κα­τα­φέ­ρα­με ακόμη ως χώρα το δι­καί­ω­μα στην υγεία, στην παι­δεία, στον αθλη­τι­σμό, στη μόρ­φω­ση, στην ερ­γα­σία να είναι αυ­το­νό­η­το για τα παι­διά της Ελ­λά­δας. Ει­δι­κά μά­λι­στα, αν μι­λά­με για τα παι­διά της νη­σιω­τι­κής Ελ­λά­δας, εδώ στις εσχα­τιές της πα­τρί­δας μας αλλά και της Ευ­ρω­παϊ­κής Ένω­σης. Εδώ που οι γο­νείς προ­σεύ­χο­νται να μην αρ­ρω­στή­σει το παιδί τους, ανη­συ­χούν αν θα έρθει δά­σκα­λος, νιώ­θουν πο­λί­τες δεύ­τε­ρης κα­τη­γο­ρί­ας με παι­διά ενός κα­τώ­τε­ρου θεού.

Στην πρό­σφα­τη επέ­τειο  της Εν­σω­μά­τω­σης των Δω­δε­κα­νή­σων στον  εθνι­κό κορμό, η Πε­ρι­φέ­ρεια Νο­τί­ου Αι­γαί­ου με μια συμ­βο­λι­κή κί­νη­ση, φέρ­νο­ντας στο επί­κε­ντρο του εορ­τα­σμού  το μο­να­δι­κό μα­θη­τή από τους Αρ­κιούς, το μικρό Χρή­στο, θέ­λη­σε να ανα­δεί­ξει ένα πολύ συ­γκε­κρι­μέ­νο μή­νυ­μα: Το μέλ­λον των παι­διών μας είναι πάνω απ’ όλα. Κα­νέ­να παιδί μόνο του. Κα­νέ­να παιδί χωρίς φρο­ντί­δα και στή­ρι­ξη. Κα­νέ­να παιδί χωρίς μέλ­λον. Κα­νέ­να παιδί κα­τώ­τε­ρου θεού!

Αυτό είναι το χρέος της γε­νιάς μας. Η δική μας επα­νά­στα­ση. Επα­νά­στα­ση ενά­ντια στην αδρά­νεια, στη βο­λι­κό­τη­τα, στην ανυ­παρ­ξία έργων και απο­τε­λε­σμά­των. Να τε­λειώ­νου­με με τις χα­μέ­νες ευ­και­ρί­ες πριν κα­τα­λή­ξου­με να μι­λά­με πάλι για χα­μέ­νες πα­τρί­δες. Αυτή την επα­νά­στα­ση κά­νου­με στο Νότιο Αι­γαίο.

Εί­μα­στε η πρώτη Πε­ρι­φέ­ρεια που προ­χώ­ρη­σε στην πα­ρο­χή οι­κο­νο­μι­κών κι­νή­τρων για τους για­τρούς που υπη­ρε­τούν στα ια­τρεία των μι­κρών νη­σιών των Κυ­κλά­δων και Δω­δε­κα­νή­σου, κα­λύ­πτο­ντας έτσι 60 θέ­σεις.

Εί­μα­στε η πρώτη Πε­ρι­φέ­ρεια που πα­ρέ­καμ­ψε τις τυ­πι­κές αρ­μο­διό­τη­τες και εφάρ­μο­σε πρό­γραμ­μα συ­ντή­ρη­σης των σχο­λεί­ων των νη­σιών μας.

Εί­μα­στε η πρώτη Πε­ρι­φέ­ρεια που ξε­περ­νώ­ντας πάλι τις τυ­πι­κές αρ­μο­διό­τη­τες δη­μιουρ­γή­σα­με πρό­γραμ­μα συ­ντή­ρη­σης  αθλη­τι­κών εγκα­τα­στά­σε­ων και με δύο γραμ­μές χρη­μα­το­δό­τη­σης πε­τύ­χα­με να εντα­χθούν δε­κά­δες γή­πε­δα μι­κρών νη­σιών,  τα οποία απο­κτούν χλο­ο­τά­πη­τες και ηλε­κτρο­φω­τι­σμό.

Επι­πλέ­ον αξιο­ποιώ­ντας και το τε­λευ­ταίο ευρώ από κοι­νο­τι­κούς πό­ρους χρη­μα­το­δο­τή­σα­με με μέσα σύγ­χρο­νης τε­χνο­λο­γί­ας όλα τα σχο­λεία των νη­σιών του Νο­τί­ου Αι­γαί­ου, με σύγ­χρο­νο ια­τρο­τε­χνο­λο­γι­κό εξο­πλι­σμό τα Νο­σο­κο­μεία και όλες εν γένει οι δομές υγεί­ας στο Νότιο Αι­γαίο.  Επί­σης χρη­μα­το­δο­τή­σα­με  την προ­μή­θεια ασθε­νο­φό­ρων, Πυ­ρο­σβε­στι­κών Οχη­μά­των,  πε­ρι­πο­λι­κών και λοι­πού εξο­πλι­σμού της ΕΛΑΣ στα νησιά. Στα παι­διά μας αξί­ζει να ζουν με ασφά­λεια.

Ταυ­τό­χρο­να όμως βλέ­που­με και μπρο­στά.  Είναι εξαι­ρε­τι­κά ση­μα­ντι­κό πως μετά από αγώνα τεσ­σά­ρων ετών απο­κα­τα­στή­σα­με την αδι­κία που είχε συ­ντε­λε­στεί την προη­γού­με­νη δε­κα­τία σε βάρος μας και πε­τύ­χα­με την επα­να­φο­ρά της Πε­ρι­φέ­ρειας Νο­τί­ου Αι­γαί­ου στην κα­τη­γο­ρία των Με­τα­βα­τι­κών Πε­ρι­φε­ρειών (Transition Regions) από την κα­τη­γο­ρία των πιο Ανε­πτυγ­μέ­νων  Πε­ρι­φε­ρειών  (Μore Developed Regions). Μόνο αυτό  μπο­ρεί να επι­φέ­ρει ακόμη και δι­πλα­σια­σμό των κοι­νο­τι­κών πόρων για τα νησιά του Νο­τί­ου Αι­γαί­ου,  ενώ πα­ράλ­λη­λα “ξε­κλει­δώ­νει” η πρό­σβα­ση και σε άλλες κα­τη­γο­ρί­ες προ­γραμ­μά­των. Επί­σης, απο­κτού­με πρό­σβα­ση σε νέα χρη­μα­το­δο­τι­κά ερ­γα­λεία όπως πε­τύ­χα­με μετά από σχε­τι­κή συμ­φω­νία με την Ευ­ρω­παϊ­κή Τρά­πε­ζα Επεν­δύ­σε­ων. Ο στό­χος ένας. Βιώ­σι­μη ανά­πτυ­ξη που θα δίνει ευ­και­ρί­ες και δυ­να­τό­τη­τες στα παι­διά μας να μεί­νουν στον τόπο τους και να κερ­δί­σουν τη ζωή τους.

Συ­νε­χί­ζου­με την επα­νά­στα­ση!

Πηγή skai.gr