Deutsche Welle: Οι ελληνικές ακτές «κινδυνεύουν» από τα σκουπίδια

H Eπανομή απο­τε­λεί για τη Θεσ­σα­λο­νίκη μια από τις πιο κοντι­νές ακτές για μπάνιο. Το καλο­καίρι η παραλία της κατα­κλύ­ζε­ται από κόσμο.

Οι περισ­σό­τε­ροι φεύ­γο­ντας αφήνουν όμως πίσω τα ίχνη τους: πλα­στι­κές σακού­λες, κυπε­λά­κια για καφέ, κου­τά­κια μπύρας, απο­τσί­γαρα, συσκευα­σίες τσι­γά­ρων.

Το πρό­βλημα τους καλο­και­ρι­νούς μήνες αποκτά τερά­στιες δια­στά­σεις.

Πολλοί στην Ελλάδα πλέον αντι­δρούν και θέλουν να αλλά­ξουν την κατά­σταση.

Πολυά­ριθ­μες οργα­νώ­σεις και ιδιώτες ανα­λαμ­βά­νουν πρω­το­βου­λίες καθα­ρι­σμού των ακτών. Έτσι και στην Επανομή. Πρό­σφατα περίπου 50 άτομα συγκε­ντρώ­θη­καν στην παραλία για να καθα­ρί­σουν τα σκου­πί­δια. «Το κράτος και οι δήμοι δεν ασχο­λού­νται με το πρό­βλημα των σκου­πι­διών. Υπάρ­χουν ελά­χι­στοι κάδοι απορ­ριμ­μά­των, οι οποίοι δεν αδειά­ζουν τακτικά» ανέφερε στη DW μια μητέρα που ήρθε στην Επανομή μαζί με τα παιδιά της για να βοη­θή­σουν στον καθα­ρι­σμό.

Πατριω­τι­σμός… με βιώσιμο πρόσημο

Η εικόνα από την Επανομή απα­ντά­ται πλέον σε ολοένα περισ­σό­τε­ρους ελλη­νι­κούς δήμους. Μάλιστα ο καθα­ρι­σμός ακτών έχει γίνει και μόδα στο δια­δί­κτυο με το hashtag #beachcleanup ή #trashtag. Στην Επανομή τη σχετική δράση διορ­γα­νώ­νει ένα ζευγάρι, ο Μάριος και η Χρι­στίνα Μπαχάρη. Ο Μάριος γεν­νή­θηκε στο Βερο­λίνο και ζει τα τελευ­ταία χρόνια με τη σύζυγο και τα παιδιά του στη Θεσ­σα­λο­νίκη. Ο Μάριος βρίσκει περί­εργο στην ελλη­νική νοο­τρο­πία ότι πολλοί περι­μέ­νουν τα πάντα από το κράτος χωρίς να ανα­λαμ­βά­νουν προ­σω­πική ευθύνη. Μαζί με τη σύζυγό του θέλουν να αλλά­ξουν αυτή τη νοο­τρο­πία, αγαπούν όπως λένε πολύ την Ελλάδα και θέλουν να κάνουν γι αυτήν κάτι χρήσιμο: να κινη­το­ποι­ή­σουν κι άλλους συμπο­λί­τες τους για τον καθα­ρι­σμό της παρα­λίας.

Από την πλευρά του ο Ιωάννης Γιώβος, μέλος της περι­βαλ­λο­ντι­κής οργά­νω­σης iSea από την Θεσ­σα­λο­νίκη για την προ­στα­σία της θάλασ­σας, χαί­ρε­ται ιδιαί­τερα για πρω­το­βου­λίες σαν κι αυτές. Δεν πρό­κει­ται μόνο για την προ­στα­σία του περι­βάλ­λο­ντος, όπως ανα­φέ­ρει, αλλά πολύ περισ­σό­τερο για την ανάληψη ευθύνης από τους ίδιους τους πολίτες. «Οι Έλληνες αγαπούν τη θάλασσα, τη θεωρούν αυτο­νό­ητη. Θεωρούν επίσης αυτο­νό­ητο να κολυ­μπούν σε καθαρά νερά» ανα­φέ­ρει ο Νίκος Δούμπας, επίσης από την iSea. Παρόλα αυτά δεν διστά­ζουν οι λουό­με­νοι να πετά­ξουν σκου­πί­δια στις ακτές. Στόχος της iSea είναι λοιπόν να ευαι­σθη­το­ποι­η­θούν κυρίως οι νέοι πολίτες μέσα από εκπαι­δευ­τικά προ­γράμ­ματα για την προ­στα­σία του θαλάσ­σιου περι­βάλ­λο­ντος.Παρά την καλή ποιό­τητα του νερού στις ελλη­νι­κές θάλασ­σες, σύμφωνα με διεθνή στοι­χεία, τα σκου­πί­δια στις ακτές παρα­μέ­νουν μεγάλο πρό­βλημα. Η ευρω­παϊκή νομο­θε­σία έχει μάλιστα βελ­τιώ­σει λίγο την κατά­σταση, όπως ανα­φέ­ρει ο Ιωάννης Γιώβος.

Η θάλασσα ως πηγή πλούτου

Η Στέλλα Κυβέλου, καθη­γή­τρια του Τμή­μα­τος Οικο­νο­μι­κής και Περι­φε­ρεια­κής Ανά­πτυ­ξης στο Πάντειο Πανε­πι­στή­μιο, εστιά­ζει εδώ και χρόνια στη θάλασσα ως πηγή πόρων. Η ίδια στη­ρί­ζει την πρω­το­βου­λία Γαλάζια Ανά­πτυξη, που από το 2012, με την υπο­στή­ριξη της Κομι­σιόν, προ­σπα­θεί να ανα­δεί­ξει τις δυνα­τό­τη­τες της αξιο­ποί­η­σης των θαλάσ­σιων πόρων για την οικο­νο­μία και τη δημιουρ­γία θέσεων εργα­σίας. Η Ελλάδα έχει πάνω από 16.000 χλμ. ακτο­γραμ­μής και θα πρέπει έτσι να είναι πρω­το­πό­ρος στην ανά­πτυξη στρα­τη­γι­κών βιώ­σι­μης εκμε­τάλ­λευ­σης του θαλάσ­σιου πλούτου, εκτιμά η ίδια. Τονίζει επίσης ότι η ο στρα­τη­γι­κός σχε­δια­σμός για την εκμε­τάλ­λευση των πόρων βρί­σκε­ται σε συνάρ­τηση με την ανά­πτυξη και την αντα­γω­νι­στι­κό­τητα. Η ελλη­νίδα επι­στή­μο­νας που ασχο­λεί­ται εντα­τικά με τον «θαλάσ­σιο χωρο­τα­ξικό σχε­δια­σμό» ως εργα­λείο γαλά­ζιας ανά­πτυ­ξης θεωρεί ότι υπάρχει ανάγκη για απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τερη δια­χεί­ριση του θαλάσ­σιου χώρου και μάλιστα ανα­πτύσ­σο­ντας συνέρ­γειες με γει­το­νι­κές χώρες, γιατί όχι και με την Τουρκία. «Η θάλασσα μας ενώνει και μας χωρίζει παράλ­ληλα. Δημιουρ­γεί συμπρά­ξεις και συγκρού­σεις. Ελπί­ζουμε ότι θα μάθουμε να συνερ­γα­ζό­μα­στε ειρη­νικά. Και ότι σε καιρούς παγκο­σμιο­ποί­η­σης οι λαοί μπορούν να επω­φε­λη­θούν από αυτές τις συνέρ­γειες σε οικο­νο­μικό και πολι­τι­στικό επίπεδο», ανέφερε η ίδια στη DW.