Ομαδικός ρεμβασμός

Αδια­χώ­ρη­το λέει στους αρ­χαιο­λο­γι­κούς χώ­ρους την ημέρα της αυ­γου­στιά­τι­κης παν­σε­λή­νου.  Τώρα πως επι­τυγ­χά­νε­ται αυτός ο ομα­δι­κός «ρεμ­βα­σμός» μαζί με εκα­το­ντά­δες άλ­λους, να βλέ­πουν στρι­μωγ­μέ­νοι την παν­σέ­λη­νο, μέσα από τα κι­νη­τά και τους φω­το­γρα­φι­κούς φα­κούς υπό τις συ­νε­χείς λάμ­ψεις φω­το­γρα­φι­κών φλας αδυ­να­τώ να το αντι­λη­φθώ… Και­νούρ­για μόδα αυτή τα τε­λευ­ταία χρό­νια.Μια μόδα ομα­δι­κού ρα­ντε­βού ρεμ­βα­σμού, που κα­τα­τρο­πώ­νει κάθε είδος ρο­μα­ντι­σμού και μα­γεί­ας της στιγ­μής που είναι μο­να­δι­κή για τον κα­θέ­να όπως όλες οι στιγ­μές. Είτε αυτή είναι η χθε­σι­νή παν­σέ­λη­νος είτε κάθε φεγ­γα­ριού όλο το χρόνο…Απέ­κτη­σε και το χλωμό φεγ­γα­ρά­κι το lifestyle του. Ο tempora, o mores! Από τότε που η παν­σέ­λη­νος του Αυ­γού­στου έχει πάρει δια­στά­σεις μα­ζι­κής υστε­ρί­ας,  αυ­τούς τους  ομα­δι­κούς σε­λη­νια­σμούς τους απο­φεύ­γω. Φεγ­γά­ρια έχω δει πολλά στη ζωή μου, όχι όμως κατά πα­ραγ­γε­λία. Προ­τι­μώ να κου­βε­ντιά­ζω στο φεγ­γα­ρά­κι του Αθάνα, να μου μοιά­ζει χάρ­τι­νο σαν του Γκά­τσου ή να σι­γο­ψι­θυ­ρί­ζω τη μικρή σε­λή­νη του Αρ­γυ­ρά­κη.