Ο γαϊδουράκος Θαλής ετοιμάζεται… για το ταξίδι του από τη Ρόδο στο εξωτερικό

Ο γαϊ­δου­ρά­κος Θαλής από τη Ρόδο, αφού κα­τέ­κτη­σε τη Ρόδο και την Ελ­λά­δα βάζει πλώρη για το εξω­τε­ρι­κό για να μι­λή­σει πα­ντού για την αγάπη αλλά και για ένα ξε­χω­ρι­στό κο­ρί­τσι, την Θά­λεια που έφυγε από τη ζωή στα 34 της χρό­νια.

Η μη­τέ­ρα της Θά­λειας Κα­ρα­κα­τσά­νη, Βα­σι­λι­κή Πίτση, έγρα­ψε το πα­ρα­μύ­θι έναν χρόνο μετά από τον θά­να­το της κόρης της η οποία πά­λε­ψε για δύο χρό­νια με το αυ­το­ά­νο­σο της κοκ­κιω­μα­τώ­δους αγ­γει­ί­τι­δας Βέ­γκε­νερ, μία σπά­νια συ­στη­μα­τι­κή αγ­γει­ί­τι­δα των μι­κρού με­γέ­θους αγ­γεί­ων του αί­μα­τος και πα­ράλ­λη­λα νό­ση­σε με με­τα­στα­τι­κό καρ­κί­νο.

Η γεν­ναία Θά­λεια, ενόσω πά­λευε με τον καρ­κί­νο, κόλ­λη­σε κο­ρω­νο­ϊό με απο­τέ­λε­σμα τον Φε­βρουά­ριο του 2022 να φύγει από τη ζωή.

Το πα­ρα­μυ­θά­κι με πρω­τα­γω­νι­στή τον κα­λο­κά­γα­θο γαϊ­δα­ρά­κο Θαλή, εμπε­ριέ­χει πολλή αγάπη και συ­ναι­σθή­μα­τα που μοι­ρά­στη­κε η Βα­σι­λι­κή με την κόρη της Θά­λεια, στα 34 της ζωής αυτού του ξε­χω­ρι­στού κο­ρι­τσιού που με τη ζωή αλλά και μέσα από το πα­ρα­μύ­θι μετά θά­να­τον, συ­νέ­χι­σε να προ­σφέ­ρει δύ­να­μη, ελ­πί­δα και αι­σιο­δο­ξία.

Τα έσοδα από το βι­βλίο «Ο γαϊ­δου­ρά­κος Θαλής και το τρια­ντά­φυλ­λο που το έλε­γαν Αγάπη» δια­τί­θε­νται μόνο για κοι­νω­φε­λείς σκο­πούς.

Η Βα­σι­λι­κή Πίτση, μη­τέ­ρα της Θά­λειας, και συγ­γρα­φέ­ας του πα­ρα­μυ­θιού δώ­ρι­σε από τα έσοδα του βι­βλί­ου την πρώτη κα­ρέ­κλα χη­μειο­θε­ρα­πεί­ας με 4 μοτέρ, που θα εξυ­πη­ρε­τή­σει τις ανά­γκες των ογκο­λο­γι­κών ασθε­νών στο Νο­σο­κο­μείο της Ρόδου.

«Είμαι στην ευ­χά­ρι­στη θέση να σας ευ­χα­ρι­στή­σω σή­με­ρα ολό­ψυ­χα όλους εσάς που αγκα­λιά­σα­τε με τόση αγάπη την αγορά του βι­βλί­ου μου το οποίο είναι αφιε­ρω­μέ­νο στην μνήμη της κόρης μου Θά­λειας Κα­ρα­κα­τσά­νη που έφυγε τόσο πρό­ω­ρα από κοντά μας από με­τα­στα­τι­κό καρ­κί­νο μα­στού πριν 2 χρό­νια. Ο “Γαϊ­δα­ρά­κος Θαλής και το Τρια­ντά­φυλ­λο που το έλε­γαν Αγάπη” άνοι­ξε την αγκα­λιά του και μας οδή­γη­σε να πε­τύ­χου­με όλοι μαζί κά­νο­ντας πράξη με την ενό­τη­τα, τη σύν­δε­ση και την αλ­λη­λεγ­γύη την αγορά της 1ης κα­ρέ­κλας χη­μειο­θε­ρα­πεί­ας με 4 μοτέρ, που θα εξυ­πη­ρε­τή­σει τις ανά­γκες των ογκο­λο­γι­κών μας ασθε­νών που βρί­σκο­νται υπό χη­μειο­θε­ρα­πεία στην Ογκο­λο­γι­κή Κλι­νι­κή του Νο­σο­κο­μεί­ου της Ρόδου. Είναι το ελά­χι­στο που μπο­ρού­με να βοη­θή­σου­με στην εξυ­πη­ρέ­τη­ση των καρ­κι­νο­πα­θών μας αλλά και να διευ­κο­λύ­νου­με το έργο της ογκο­λό­γου ια­τρού μας, κυ­ρί­ας Μα­ρί­ας Πα­ρα­σκευά, της προϊ­στα­μέ­νης και των νο­ση­λευ­τών μας, για την αμέ­ρι­στη συ­μπα­ρά­στα­ση και βο­ή­θεια που προ­σφέ­ρουν κα­θη­με­ρι­νά στους ασθε­νείς μας. Ο σκο­πός αυτός επι­τυγ­χά­νε­ται κάθε φορά που η αγκα­λιά αυτή όλο και με­γα­λώ­νει. Το τα­ξί­δι του “Γαι­δα­ρά­κου Θαλή και το Τρια­ντά­φυλ­λο που το έλε­γαν Αγάπη” θα συ­νε­χι­στεί και αυτήν την φορά με προ­ο­ρι­σμό την Αθήνα μετά το κα­λο­καί­ρι!!! Σας ευ­χα­ρι­στώ όλους μέσα από την καρ­διά μου!!!».

Όπως ανέ­φε­ρε η Βα­σι­λι­κή Πίτση μι­λώ­ντας στη «δη­μο­κρα­τι­κή», πρό­σφα­τα τής γνω­στο­ποι­ή­θη­κε πως το πα­ρα­μύ­θι θα με­τα­φρα­στεί και στα αγ­γλι­κά και θα τα­ξι­δέ­ψει στο εξω­τε­ρι­κό.

Στό­χος της είναι η ιστο­ρία του Θαλή, να φτά­σει όσο πιο μα­κριά γί­νε­ται…

«Κά­πο­τε, σε ένα μικρό χω­ριου­δά­κι, ζούσε ένας κα­λό­καρ­δος γέ­ρο­ντας, ο μπαρ­μπα-Γιάν­νης, και ένας ευαί­σθη­τος γαϊ­δα­ρά­κος, ο Θαλής. Οι πρω­τα­γω­νι­στές της ιστο­ρί­ας μας μοι­ρά­ζο­νται ένα κοινό χά­ρι­σμα: επι­κοι­νω­νούν τα συ­ναι­σθή­μα­τά τους σε μια γλώσ­σα που δεν χρειά­ζο­νται οι λέ­ξεις. Ποια είναι όμως αυτή η γλώσ­σα; Πώς λει­τούρ­γη­σε όταν τα πράγ­μα­τα ζό­ρι­σαν και οι ήρωες έπρε­πε να δια­πραγ­μα­τευ­τούν με τη σκλη­ρή πραγ­μα­τι­κό­τη­τα; Πώς η παρέα αυτή κα­τά­φε­ρε να επι­κοι­νω­νή­σει και να διεκ­δι­κή­σει τη χαρά, πέρα από τον φόβο, την οργή και την απο­μό­νω­ση; Ερω­τή­μα­τα που λει­τουρ­γούν ως βάση, θί­γο­ντας το γνώ­ρι­σμα της εν­συ­ναί­σθη­σης. Ερω­τή­μα­τα που θα απα­ντη­θούν μέσα από την τρυ­φε­ρή αυτή ιστο­ρία. Πάρτε θέ­σεις λοι­πόν, μι­κροί και με­γά­λοι, κα­θί­στε ανα­παυ­τι­κά, ανοίξ­τε τα μάτια της ψυχής σας και πάμε να απο­λαύ­σου­με μαζί την πε­ρι­πέ­τεια των φίλων μας, που «τόσα ηλιο­χα­μό­γε­λα σκορ­πί­ζουν στις χιο­νι­σμέ­νες σκέ­ψεις του μυα­λού, να λιώ­σουν πάγοι, να ελα­φρύ­νουν τα φυλ­λο­κάρ­δια που πο­νούν».

Η Βα­σι­λι­κή Πίτση, πα­ρα­χώ­ρη­σε στη «δη­μο­κρα­τι­κή» μια συ­γκλο­νι­στι­κή συ­νέ­ντευ­ξη που θα δη­μο­σιευ­θεί την προ­σε­χή Κυ­ρια­κή 23 Ιου­νί­ου.

Μέσα από τη συ­νέ­ντευ­ξή της, η Βα­σι­λι­κή μάς συ­στή­νει την κόρη της Θά­λεια. Το γεν­ναίο κο­ρί­τσι που ήθελε να ζήσει και να απο­λαύ­σει κάθε στιγ­μή της ζωής της, αλλά και τον αγώνα που έδω­σαν για δύο χρό­νια μαμά και κόρη, για τις φορές που λύ­γι­σαν αλλά ξα­να­ση­κώ­θη­καν,για τις ξε­χω­ρι­στές στιγ­μές που μοι­ρά­στη­καν μέχρι την τε­λευ­ταία ημέ­ρας της ζωής της Θά­λειας.

Η Βα­σι­λι­κή, μάς μιλά και για το «μετά». Πώς βρήκε τη δύ­να­μη να δια­χει­ρι­στεί την απώ­λεια της Θά­λειας και πώς μέσα από τον πόνο, έγρα­ψε αυτή την όμορ­φη ιστο­ρία που μέσα από πολ­λές «συμ­πτώ­σεις» εκ­δό­θη­κε και τώρα είναι έτοι­μο να τα­ξι­δέ­ψει μέχρι την Αμε­ρι­κή. «Η τύχη είναι το ψευ­δώ­νυ­μο του Θεού όταν δεν θέλει να βάλει την υπο­γρα­φή του», λέει στη συ­νέ­ντευ­ξή μας η Βα­σι­λι­κή μι­λώ­ντας για τις συμ­πτώ­σεις που οδή­γη­σαν στη συγ­γρα­φή και τε­λι­κά στην έκ­δο­ση του πα­ρα­μυ­θιού.

Τώρα, αυτό που θέλει η Βα­σι­λι­κή, είναι να βρε­θεί τρό­πος και να κα­τα­φέ­ρει να κάνει το πα­ρα­μύ­θι animation, για να μπο­ρούν να το πα­ρα­κο­λου­θούν τα μικρά παι­διά με ει­κό­να και ήχο. Και όπως λέει, με βαθιά πίστη και αι­σιο­δο­ξία, στοι­χεία που της κλη­ρο­δό­τη­σε και της ενέ­πνευ­σε η κόρη της Θά­λεια σε όλη την πο­ρεία της σύ­ντο­μης ζωής της, πού σύ­ντο­μα θα το κα­τα­φέ­ρει και αυτό!

Τη συ­γκλο­νι­στι­κή αυτή ιστο­ρία που μοι­ρά­στη­κε μαζί μας η Βα­σι­λι­κή Πίτση, θα τη δια­βά­σε­τε την Κυ­ρια­κή.