Καστελόριζο: Ο βασικός στρατηγικός στόχος των τουρκικών Ε.Δ.

Εάν υπάρ­χει μία φράση που θα μπο­ρού­σε να δώσει τον ακρι­βή προσ­διο­ρι­σμό για το τι είναι σή­με­ρα η Με­γί­στη (Kαστε­λό­ρι­ζο), η Ρω και η Στρογ­γύ­λη, θα συ­νο­ψι­ζό­ταν στο ότι τα νησιά αυτά απο­τε­λούν το πιο ακρι­βό «οι­κό­πε­δο» της Ευ­ρώ­πης.

Απο­κομ­μέ­να από την υπό­λοι­πη Ελ­λά­δα, δε­κά­δες μίλια μα­κριά από την Ρόδο και την Κάρ­πα­θο, τα τρία αυτά νησιά συ­νι­στούν την ελ­λη­νι­κή ΑΟΖ που “χά­νε­ται” στα βάθη της Ανα­το­λι­κής Με­σο­γεί­ου και συ­να­ντά­ται με την κυ­πρια­κή ΑΟΖ

Η με­γά­λη από­στα­ση που χω­ρί­ζει τη Με­γί­στη από την Ρόδο (135 χλμ.) και την Κάρ­πα­θο (233 χλμ.), σε συν­δυα­σμό με τη μόλις με­ρι­κών μι­λί­ων από­στα­ση που τη χω­ρί­ζει από τις τουρ­κι­κές ακτές, καθώς και το πολύ μικρό μέ­γε­θός της, απο­τε­λούν τα βα­σι­κά αδύ­να­μα ση­μεία της ελ­λη­νι­κής αμυ­ντι­κής προ­σπά­θειας σε ό,τι αφορά τη Με­γί­στη.

Σε όλα αυτά πρέ­πει να προ­στε­θεί και το γε­γο­νός ότι ενώ η κοι­νό­τη­τα του νη­σιού θε­ω­ρη­τι­κά αριθ­μεί 500 πε­ρί­που μέλη, στην ουσία στο νησί κα­τοι­κούν μόλις 200 άτομα, πολλά από τα οποία δεν είναι καν Έλ­λη­νες πο­λί­τες.

Δυ­στυ­χώς, η εγκα­τά­λει­ψη του νη­σιού από την πο­λι­τεία οδή­γη­σε πολ­λούς κα­τοί­κους του νη­σιού να φύ­γουν προς την Ρόδο και την Αθήνα ή στο εξω­τε­ρι­κό για μία κα­λύ­τε­ρη τύχη.

Επο­μέ­νως, τα βα­σι­κά αν­θρω­πο­γε­ω­γρα­φι­κά στοι­χεία των νη­σιών συ­νο­ψί­ζο­νται στη με­γά­λη από­στα­ση της Με­γί­στης από τα υπό­λοι­πα ελ­λη­νι­κά νησιά (από την Ρόδο και από την Κάρ­πα­θο), στη μικρή από­στα­ση από την Τουρ­κία (μόλις 2,8 χλμ. από το βό­ρειο ση­μείο του νη­σιού), στο μικρό μέ­γε­θος της Με­γί­στης (6,1 χλμ. μήκος και 2,7 χλμ. πλά­τος) αλλά και της Ρω και της Στρογ­γύ­λης, και στον απελ­πι­στι­κά μικρό αριθ­μό των κα­τοί­κων, όταν πριν από αρ­κε­τές δε­κα­ε­τί­ες η Με­γί­στη έφτα­σε να έχει μέχρι και 12-14.000 κα­τοί­κους και διέ­θε­τε έναν από τους με­γα­λύ­τε­ρους εμπο­ρι­κούς στό­λους στο Αι­γαίο.

Ο οι­κι­σμός του νη­σιού βρί­σκε­ται στην ανα­το­λι­κή ακτή του, ακρι­βώς απέ­να­ντι από την Τουρ­κία, σε από­στα­ση 7,1 χλμ. από το λι­μά­νι του Κας.

Το νησί δεν δια­θέ­τει φυ­σι­κές πηγές νερού, εκτός από τη με­γά­λη υδα­το­δε­ξα­με­νή που βρί­σκε­ται ακρι­βώς δίπλα στο αε­ρο­δρό­μιο, ούτε κά­ποιες εκτε­τα­μέ­νες πα­ρα­λί­ες. Το μο­να­δι­κό λι­μά­νι (με μήκος 370 μέτρα και πλά­τος 250 μέτρα) που δια­θέ­τει το νησί βρί­σκε­ται στον οι­κι­σμό και «βλέ­πει» προς τις ακτές της Τουρ­κί­ας, κα­θι­στώ­ντας ευά­λω­τη οποια­δή­πο­τε προ­σπά­θεια με­τα­φο­ράς εφο­δί­ων και αν­δρών στο νησί κατά τη διάρ­κεια μίας κρί­σης.

Η από­στα­ση του αε­ρο­δρο­μί­ου της Ρόδου από το αε­ρο­δρό­μιο της Με­γί­στης είναι 136,37 χλμ. και δια­νύ­ε­ται μέσα σε 40 λεπτά, συ­μπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νου του χρό­νου απο­γεί­ω­σης και προ­σγεί­ω­σης, με τα­χύ­τη­τα πλεύ­σης 700 χλμ./ώρα.

Από το αε­ρο­δρό­μιο της Καρ­πά­θου (με μήκος 2,1 χλμ. και πλά­τος 30 μέτρα) η Με­γί­στη απέ­χει 233 χλμ. (απαι­τού­με­νος χρό­νος 68 λεπτά πε­ρί­που) και από την Κρήτη από το αε­ρο­δρό­μιο της Ση­τεί­ας, που είναι και το δυ­τι­κό­τε­ρο αε­ρο­δρό­μιο της Κρή­της, 330 χλμ. (μήκος δια­δρό­μου 2,1 χλμ. και πλά­τος 30 μέτρα).

Στο κέ­ντρο του νη­σιού, πριν από την εί­σο­δο στον οι­κι­σμό της Με­γί­στης, υπάρ­χει μία πε­πλα­τυ­σμέ­νη πε­ριο­χή μή­κους 500 πε­ρί­που μέ­τρων και πλά­τους 30-40 μέ­τρων, η οποία απο­τε­λεί και το μόνο επί­πε­δο ση­μείο δίπλα στον δρόμο που συν­δέ­ει το αε­ρο­δρό­μιο με τον οι­κι­σμό.

Το νησί δια­θέ­τει μο­νά­δα αφα­λά­τω­σης και μο­νά­δα πα­ρα­γω­γής ηλε­κτρι­κής ενέρ­γειας, η οποία χρη­σι­μο­ποιεί ως καύ­σι­μο το πε­τρέ­λαιο και το­πο­θε­τεί­ται ΝΑ του οι­κι­σμού, ακρι­βώς απέ­να­ντι από τις τουρ­κι­κές ακτές, εκτε­θει­μέ­νη στις βολές του τουρ­κι­κού πυ­ρο­βο­λι­κού. Άλλες πηγές πα­ρα­γω­γής ενέρ­γειας δεν υπάρ­χουν, άρα οποια­δή­πο­τε ζημιά στον σταθ­μό πα­ρα­γω­γής ηλε­κτρι­κής ενέρ­γειας της ΔΕΗ, ση­μαί­νει και πλήρη δια­κο­πή της πα­ρο­χής.

Σε­νά­ριο επι­χεί­ρη­σης κα­τά­λη­ψης της Με­γί­στης

Η ελ­λη­νι­κή στρα­τιω­τι­κή δύ­να­μη επί των τριών νήσων είναι επι­πέ­δου ενι­σχυ­μέ­νου Λόχου αλλά δεν θα μπο­ρού­σε να απο­κλει­στεί οποια­δή­πο­τε πε­ρί­πτω­ση αντα­πό­δο­σης των πυρών από τις ελ­λη­νι­κές δυ­νά­μεις, με απώ­λειες στον τουρ­κι­κό και αλ­λο­δα­πό πλη­θυ­σμό των τουρ­κι­κών πα­ρα­λί­ων.

Μία τέ­τοια εξέ­λι­ξη θα δυ­σκό­λευε την τουρ­κι­κή κυ­βέρ­νη­ση, η οποία –ούτως ή άλλως– θα βρί­σκε­ται σε ιδιαί­τε­ρα δύ­σκο­λη θέση λόγω της από­πει­ρας κα­τά­λη­ψης ελ­λη­νι­κού-ευ­ρω­παϊ­κού εδά­φους, που η ίδια η Τουρ­κία έχει ανα­γνω­ρί­σει ότι είναι ελ­λη­νι­κό.

Για τους πα­ρα­πά­νω λό­γους, η όποια τουρ­κι­κή ενέρ­γεια είναι βέ­βαιο ότι θα γίνει νύκτα, χρη­σι­μο­ποιώ­ντας όσο το δυ­να­τόν λι­γό­τε­ρες δυ­νά­μεις και πάνω απ’ όλα αιφ­νι­δια­στι­κά, για έγκαι­ρη και αθό­ρυ­νη κα­τα­στο­λή της ελ­λη­νι­κής άμυ­νας.

Ανά­λο­γη από­πει­ρα κα­τά­λη­ψης της Με­γί­στης είχε πραγ­μα­το­ποι­η­θεί από τους Ιτα­λούς στον Β’ ΠΠ, όταν βρε­τα­νι­κή δύ­να­μη κα­τα­δρο­μέ­ων είχε κα­τα­λά­βει το νησί στα τέλη του Φε­βρουα­ρί­ου του 1941 (επι­χεί­ρη­ση «Abstention») από τους Ιτα­λούς. Η αντί­δρα­ση των Ιτα­λών ήταν άμεση.

Με βάση εξόρ­μη­σης την Ρόδο και τη Λέρο, οι Ιτα­λοί έστει­λαν στο­λί­σκο απο­τε­λού­με­νο από δύο αντι­τορ­πι­λι­κά, δύο τορ­πι­λα­κά­τους και δύο σκάφη MAS, υπο­στη­ρι­ζό­με­νο από αε­ρο­σκά­φη.

Οι τορ­πι­λά­κα­τοι απο­βί­βα­σαν τους Ιτα­λούς στρα­τιώ­τες στο λι­μά­νι της Με­γί­στης και τα αντι­τορ­πι­λι­κά υπο­στή­ρι­ξαν την επι­χεί­ρη­ση βομ­βαρ­δί­ζο­ντας τις θέ­σεις των 200 πε­ρί­που Βρε­τα­νών κα­τα­δρο­μέ­ων που είχαν βρει προ­στα­σία εντός του οι­κι­σμού, στο κά­στρο και στους λό­φους του νη­σιού.

Πα­ράλ­λη­λα με την ιτα­λι­κή αντε­πί­θε­ση, οι Βρε­τα­νοί προ­σπα­θού­σαν να απο­βι­βά­σουν μία νέα δύ­να­μη, που θα ανα­λάμ­βα­νε τη φύ­λα­ξη του νη­σιού, αλλά λόγω της ιτα­λι­κής αε­ρο­πο­ρι­κής υπε­ρο­χής, δυ­σμε­νών και­ρι­κών συν­θη­κών και των διοι­κη­τι­κών-επι­χει­ρη­σια­κών λαθών των Βρε­τα­νών, η προ­σπά­θεια εγκα­τα­λεί­φθη­κε. Έτσι απο­φα­σί­στη­κε η απο­μά­κρυν­ση των Βρε­τα­νών κο­μά­ντο από το νησί, κάτι που συ­νέ­βη τε­λι­κά αφού αυτοί υπέ­στη­σαν αρ­κε­τές απώ­λειες.

Στην πε­ρί­πτω­ση όμως των τουρ­κι­κών δυ­νά­με­ων, οι συν­θή­κες είναι πιο ευ­νοϊ­κές γι’ αυτές λόγω της μι­κρής από­στα­σης των νη­σιών από τα πα­ρά­λια, των σαφώς κα­λύ­τε­ρων μέσων που υπάρ­χουν σή­με­ρα και της αδυ­να­μί­ας των ελ­λη­νι­κών Ενό­πλων Δυ­νά­με­ων –με τις υπάρ­χου­σες υπο­δο­μές– να με­τα­φέ­ρουν με από­λυ­τη ασφά­λεια ενι­σχύ­σεις στο νησί, μέ­χρις ότου πα­ρέμ­βει ο διε­θνής πα­ρά­γο­ντας.

Οι τουρ­κι­κές Ένο­πλες Δυ­νά­μεις ασκού­νται συ­στη­μα­τι­κά τα τε­λευ­ταία χρό­νια σε επι­χει­ρή­σεις κα­τά­λη­ψης νη­σιών. Δια­θέ­τουν ση­μα­ντι­κές και αξιό­λο­γες δυ­νά­μεις εξο­πλι­σμέ­νες με τα­χύ­πλοα φου­σκω­τά σκάφη, τα οποία στην πε­ρί­πτω­ση της Με­γί­στης, θα μπο­ρού­σαν να εξορ­μή­σουν από του­λά­χι­στον δύο απο­μα­κρυ­σμέ­να ση­μεία που βρί­σκο­νται απέ­να­ντι από το ελ­λη­νι­κό νησί, στη χερ­σό­νη­σο πλη­σί­ον του λι­μα­νιού Κας και σε από­στα­ση 6,4-7 χλμ.

Επι­πλέ­ον, οι Τούρ­κοι SAS-SAT πα­ρέ­λα­βαν πρό­σφα­τα το πρώτο από τα 4 τα­χύ­πλοα σκάφη τύπου MRTP-22U, μή­κους 24 μέ­τρων, με εκτό­πι­σμα 48 τό­νους, τα οποία μπο­ρούν να πε­τύ­χουν τα­χύ­τη­τα 55-60 κόμ­βων σε κα­τά­στα­ση θα­λάσ­σης 3. Τα σκάφη αυτά μπο­ρούν να με­τα­φέ­ρουν 16 κα­τα­δρο­μείς και δύο τα­χύ­πλοα φου­σκω­τά σκάφη στην πρύ­μνη, έτοι­μα για χρήση.

Τα σκάφη είναι εξο­πλι­σμέ­να με τη­λε­χει­ρι­ζό­με­νο πυρ­γί­σκο STOP που φέρει πυ­ρο­βό­λο των 25 χλστ. και δύο πο­λυ­βό­λα των 7,62 χλστ. το­πο­θε­τη­μέ­να εκα­τέ­ρω­θεν του σκά­φους.

Τα τα­χύ­πλοα αυτά σκάφη αυτά μπο­ρούν να αξιο­ποι­ή­σουν τη ση­μα­ντι­κή ισχύ πυρός που δια­θέ­τουν σε συν­δυα­σμό με τη δυ­να­τό­τη­τα εξα­πό­λυ­σης των δύο φου­σκω­τών σκα­φών, προ­κα­λώ­ντας έτσι πα­ρα­πλα­νη­τι­κό ελιγ­μό μέσα στη νύκτα και δια­σπεί­ρο­ντας τις με­τα­φε­ρό­με­νες δυ­νά­μεις τους σε δύο δια­φο­ρε­τι­κά ση­μεία, ενώ το μη­τρι­κό σκά­φος θα μπο­ρεί να χτυ­πή­σει ή να απο­βι­βά­σει δυ­νά­μεις σε ένα τρίτο δια­φο­ρε­τι­κό ση­μείο.

Δε­δο­μέ­νου ότι τα σκάφη αυτά μπο­ρούν να ανα­πτύ­ξουν με­γά­λη τα­χύ­τη­τα, ακόμα και υπό όχι και τόσο ευ­νοϊ­κές και­ρι­κές συν­θή­κες, τους επι­τρέ­πει να δια­σχί­σουν την από­στα­ση με­τα­ξύ των τουρ­κι­κών ακτών και της Με­γί­στης σε 10 μόλις λεπτά.

Χωρίς τη χρήση προ­πα­ρα­σκευα­στι­κών βολών πυ­ρο­βο­λι­κού, ώστε να μην υπάρ­ξουν θύ­μα­τα με­τα­ξύ των αμά­χων και για να μην τεθεί η ελ­λη­νι­κή φρου­ρά σε εγρή­γορ­ση, οι Τούρ­κοι κα­τα­δρο­μείς με 4 μόνο μη­τρι­κά σκάφη ως πρώτο κύμα, θα μπο­ρού­σαν να απο­βι­βά­σουν στο νησί 64 κα­τα­δρο­μείς, αξιο­ποιώ­ντας τα συ­νο­λι­κά 8 φου­σκω­τά τα­χύ­πλοα σκάφη που φέ­ρουν τα MRTP-22U υπό την υπο­στή­ρι­ξη των πυ­ρο­βό­λων των 4 μη­τρι­κών MRTP-22U.

Το δεύ­τε­ρο κύμα των Τούρ­κων κα­τα­δρο­μέ­ων θα μπο­ρού­σε να με­τα­φερ­θεί στο νησί με τη χρήση αριθ­μού σκα­φών της τουρ­κι­κής Ακτο­φυ­λα­κής, τύπου MRTP-33 (μήκος 35,6 μέτρα, εκτό­πι­σμα 120 τό­νους, τα­χύ­τη­τα 47+ κόμ­βοι, ενώ μπο­ρεί να με­τα­φέ­ρει συ­νο­λι­κά 20 άτομα συ­μπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νου του πλη­ρώ­μα­τος), τα οποία είναι εξο­πλι­σμέ­να με τη­λε­χει­ρι­ζό­με­νη πλατ­φόρ­μα οπλι­σμού STAMP, που δια­θέ­τει πυ­ρο­βό­λο των 12,7 χλστ. και ηλε­κτρο­ο­πτι­κό αι­σθη­τή­ρα που επι­τρέ­πει τη χρήση του οπλι­σμού μέρα και νύκτα.

Τα ση­μεία στα οποία οι Τούρ­κοι κα­τα­δρο­μείς θα μπο­ρού­σαν να απο­βι­βα­στούν, θα έχουν προ­ε­πι­λε­γεί από ομά­δες υπο­βρύ­χιων ανι­χνευ­τών, οι οποί­οι με mini υπο­βρύ­χια σκάφη με­τα­φο­ράς 2-3 βα­τρα­χαν­θρώ­πων μπο­ρούν να δια­σχί­σουν χωρίς εντο­πι­σμό τη μικρή από­στα­ση που χω­ρί­ζει τις τουρ­κι­κές ακτές από τη Με­γί­στη.

Δια­βά­ζο­ντας κα­νείς τον χάρτη, μπο­ρεί να εντο­πί­σει του­λά­χι­στον τρία ση­μεία στα οποία οι Τούρ­κοι κα­τα­δρο­μείς θα μπο­ρού­σαν να απο­βι­βα­στούν στο νησί, πε­τυ­χαί­νο­ντας καί­ρια πλήγ­μα­τα στον μη­χα­νι­σμό άμυ­νάς του και στην υπο­δο­μή αυτού.

Αναμ­φί­βο­λα, πρώ­τος στό­χος θα είναι ο σταθ­μός πα­ρα­γω­γής ηλε­κτρι­κού ρεύ­μα­τος στα ανα­το­λι­κά του οι­κι­σμού, εγκα­τε­στη­μέ­νος μόλις με­ρι­κά μέτρα από τις ακτές, ακρι­βώς απέ­να­ντι από την Τουρ­κία.

Δεύ­τε­ρος στό­χος θα ήταν ο δρό­μος που συν­δέ­ει τον οι­κι­σμό με το αε­ρο­δρό­μιο, με τε­λι­κά «τρό­παια» τόσο το αε­ρο­δρό­μιο (το οποίο απο­τε­λεί μέχρι σή­με­ρα τη μο­να­δι­κή εί­σο­δο και έξοδο του νη­σιού για την τα­χεία με­τα­φο­ρά αγα­θών, υλι­κών και προ­σω­πι­κού) όσο και τον ίδιο τον οι­κι­σμό, ο οποί­ος θα μπο­ρού­σε να κυ­κλω­θεί ως εξής:

Πρώ­τον, με μία με­τω­πι­κή, κα­τα­δρο­μι­κού εί­δους, επι­χεί­ρη­ση μέσα στο λι­μά­νι της Με­γί­στης (όπως αυτή που πραγ­μα­το­ποί­η­σαν οι Ιτα­λοί στην αντε­πί­θε­σή τους στα τέλη Φε­βρουα­ρί­ου του 1941 για την ανα­κα­τά­λη­ψη της νήσου από τους Βρε­τα­νούς).

Δεύ­τε­ρον, με την απο­βί­βα­ση τμή­μα­τος κα­τα­δρο­μέ­ων στα ΒΔ του νη­σιού, πλη­σί­ον του δρό­μου που συν­δέ­ει τον οι­κι­σμό με το αε­ρο­δρό­μιο. Εκεί, ένα τμήμα της επι­τι­θέ­με­νης ομά­δας θα μπο­ρού­σε να κι­νη­θεί προς το αε­ρο­δρό­μιο και ένα άλλο προς τους στρα­τιω­τι­κούς κοι­τώ­νες και τον οι­κι­σμό, ο οποί­ος βρί­σκε­ται μορ­φο­λο­γι­κά χα­μη­λό­τε­ρα.

Μία τρίτη ομάδα θα μπο­ρού­σε να απο­σπα­στεί από την κύρια ομάδα, που έχει ως αντι­κει­με­νι­κό στόχο τον σταθ­μό ηλε­κτρο­πα­ρα­γω­γής και να κι­νη­θεί προς τον οι­κι­σμό από τα ανα­το­λι­κά προς τα δυ­τι­κά για την εμπό­δι­ση οποιασ­δή­πο­τε ελ­λη­νι­κής ομά­δας που θα προ­σέ­τρε­χε στην ανα­χαί­τι­ση της τουρ­κι­κής ομά­δας που επι­τέ­θη­κε στον σταθ­μό.

Με τον αιφ­νι­δια­σμό να έχει πε­τύ­χει τον στόχο του, οι τουρ­κι­κές Ει­δι­κές Δυ­νά­μεις, οι οποί­ες είναι επι­πέ­δου ενι­σχυ­μέ­νου λόχου, θα πρέ­πει να ενι­σχυ­θούν ώστε να μπο­ρέ­σουν να κα­τα­νι­κή­σουν οποια­δή­πο­τε πι­θα­νή εστία αντί­στα­σης από την ελ­λη­νι­κή φρου­ρά αλλά και από τον το­πι­κό πλη­θυ­σμό, ο οποί­ος άνετα μπο­ρεί να εξο­πλί­σει σε πε­ρί­πτω­ση κρί­σης ακόμη ένα λόχο.

Για τον σκοπό αυτό, η τουρ­κι­κή ηγε­σία έχει δύο επι­λο­γές:

α) είτε την απο­στο­λή ελι­κο­πτέ­ρων στο αε­ρο­δρό­μιο του νη­σιού (με την προ­ϋ­πό­θε­ση ότι έχει ολο­κλη­ρω­θεί σε σύ­ντο­μο χρο­νι­κό διά­στη­μα η κα­τά­λη­ψη του),

β) είτε την προ­σγεί­ω­ση των ελι­κο­πτέ­ρων στο πλά­τω­μα που βρί­σκε­ται πριν από την εί­σο­δο στον οι­κι­σμό, πλη­σί­ον του δρό­μου που συν­δέ­ει τον οι­κι­σμό με το αε­ρο­δρό­μιο. Η άφιξη των πρώ­των τριών ελι­κο­πτέ­ρων AS 532 UL Cougar υπό την προ­στα­σία δύο επι­θε­τι­κών ελι­κο­πτέ­ρων θα επι­τρέ­ψει την ενί­σχυ­ση της επι­τι­θέ­με­νης τουρ­κι­κής δύ­να­μης με 50 ακόμη στρα­τιώ­τες, οι οποί­οι θα με­τα­φέ­ρουν και τα επι­πλέ­ον πυ­ρο­μα­χι­κά που θα χρειά­ζο­νται για την ολο­κλή­ρω­ση της επι­χεί­ρη­σης, ενώ τα AH-1W ή τα T-129 της τουρ­κι­κής Αε­ρο­πο­ρί­ας Στρα­τού, θα μπο­ρούν εν συ­νε­χεία να υπο­στη­ρί­ξουν τις επι­θέ­σεις των τουρ­κι­κών Ει­δι­κών Δυ­νά­με­ων στους θύ­λα­κες αντί­στα­σης επί του νη­σιού, όπως η οχυρή το­πο­θε­σία Πα­λαιό­κα­στρο, που ελέγ­χει τον δρόμο προς το αε­ρο­δρό­μιο.

Η τε­λι­κή κα­τά­λη­ψη του νη­σιού θα μπο­ρού­σε να οδη­γή­σει την Ελ­λά­δα στο τρα­πέ­ζι των δια­πραγ­μα­τεύ­σε­ων με την Τουρ­κία, με τις υπό­λοι­πες χώρες της ΕΕ να δια­μαρ­τύ­ρο­νται για την ει­σβο­λή και κα­το­χή.

Όμως, με τους ηγέ­τες της Ευ­ρώ­πης απα­σχο­λη­μέ­νους με την κρίση της ευ­ρω­ζώ­νης και με το ζή­τη­μα της ενερ­γεια­κής ασφά­λειας να βρί­σκε­ται στην κο­ρυ­φή της ατζέ­ντας, η θέση της Τουρ­κί­ας πα­ρα­μέ­νει ισχυ­ρή, ανε­ξαρ­τή­τως των όποιων ευ­ρω­παϊ­κών αντι­δρά­σε­ων.

Αφού απο­κτή­σει τον έλεγ­χο των θα­λάσ­σιων πε­ριο­χών που σχε­τί­ζο­νται με τη Με­γί­στη, η Τουρ­κία θα μπο­ρεί να επη­ρε­ά­ζει σε έναν βαθμό το ενερ­γεια­κό μέλ­λον της γη­ραιάς ηπεί­ρου. Αυτό που η Ελ­λά­δα τόσα χρό­νια δεν έπρα­ξε, ως όφει­λε (δη­λα­δή την εκ­με­τάλ­λευ­ση των ενερ­γεια­κών πόρων της πε­ριο­χής της Με­γί­στης, ώστε να απο­κτή­σει πο­λι­τι­κή επιρ­ροή στην ΕΕ), θα το πρά­ξει η Τουρ­κία.

Απο­τέ­λε­σμα της συ­γκε­κρι­μέ­νης τουρ­κι­κής πο­λι­τι­κής, θα είναι να ανα­γκα­στεί η Ελ­λά­δα από τους συμ­μά­χους-εταί­ρους της να συρ­θεί σε μία μορφή συμ­βι­βα­σμού με τη γεί­το­να. Με τον τρόπο αυτό, δη­λα­δή με την εξα­να­γκα­σμέ­νη σύμ­φω­νη γνώμη της Ελ­λά­δας, η Τουρ­κία θα μπο­ρέ­σει να προ­βεί σε δια­νο­μή του ενερ­γεια­κού πλού­του της πε­ριο­χής, ενι­σχύ­ο­ντας ταυ­τό­χρο­να τον πε­ρι­φε­ρεια­κό της ρόλο και φυ­σι­κά τη δια­πραγ­μα­τευ­τι­κή θέση ως προς την έντα­ξή της στην ΕΕ.

Προ­τά­σεις για την ενί­σχυ­ση της άμυ­νας

Όσον κι αν η γε­ω­γρα­φία και η δια­μόρ­φω­ση του εδά­φους στη Με­γί­στη δεν βοη­θούν τους αμυ­νό­με­νους και την ελ­λη­νι­κή στρα­τιω­τι­κή ηγε­σία, η χώρα μας μπο­ρεί να αντι­με­τω­πί­σει μία τέ­τοια πρό­κλη­ση, αρκεί οι δυ­νά­μεις του ΕΣ στο νησί, μαζί με τις ενι­σχύ­σεις που θα προ­στρέ­ξουν, να μπο­ρέ­σουν να αντέ­ξουν για μία μόνο ημέρα, ώστε να κι­νη­το­ποι­η­θούν η ελ­λη­νι­κή δι­πλω­μα­τία και η διε­θνής κοι­νό­τη­τα ενά­ντια σε μία πράξη αναμ­φί­βο­λα κα­τα­δι­κα­στέα από όλες τις πλευ­ρές.

Με απλά λόγια, το μυ­στι­κό μίας ελ­λη­νι­κής επι­τυ­χη­μέ­νης αντί­δρα­σης έγκει­ται στην από­κρου­ση της επί­θε­σης εν τη γε­νέ­σει της και στη δια­τή­ρη­ση του ελέγ­χου του νη­σιού για 24 ώρες. Για την επί­τευ­ξη αυτού του στό­χου, η ελ­λη­νι­κή πλευ­ρά θα πρέ­πει να με­ρι­μνή­σει για τα ακό­λου­θα ζη­τή­μα­τα:

α) Την ενί­σχυ­ση της το­πι­κής άμυ­νας και την έγκαι­ρη προει­δο­ποί­η­ση της φρου­ράς για μία πι­θα­νή ει­σβο­λή, β) τη δη­μιουρ­γία μίας ει­δι­κής ομά­δας κρού­σης στην Ρόδο, καθώς και τη δη­μιουρ­γία των απα­ραί­τη­των υπο­δο­μών στην Ρόδο, την Κάρ­πα­θο και την Κρήτη και γ) την ανα­βάθ­μι­ση της ποιό­τη­τας ζωής των κα­τοί­κων του νη­σιού και τη δια­μόρ­φω­ση των κα­τάλ­λη­λων συν­θη­κών ώστε να επι­στρέ­ψουν στο νησί τους οι κά­τοι­κοι που έχουν φύγει τα τε­λευ­ταία χρό­νια.

Ενί­σχυ­ση της το­πι­κής άμυ­νας της Με­γί­στης

Ξε­κι­νώ­ντας από το πρώτο πα­κέ­το των προ­τά­σε­ων, η ελ­λη­νι­κή στρα­τιω­τι­κή ηγε­σία θα μπο­ρού­σε να ενι­σχύ­σει με μικρό αλλά ου­σια­στι­κό αριθ­μό μέσων την το­πι­κή φρου­ρά, η οποία, για να μπο­ρεί να φυ­λάτ­τει και τα δύο άλλα νησιά, την Ρω και Στρογ­γύ­λη, θα πρέ­πει να ενι­σχυ­θεί με δύο ακόμη δι­μοι­ρί­ες καθώς και με μία μικρή δύ­να­μη κα­τα­δρο­μέ­ων που θα πα­ρα­μέ­νει στο νησί σε μό­νι­μη βάση.

Αν και το νησί δια­θέ­τει αι­σθη­τή­ρες που επι­τρέ­πουν στη φρου­ρά να έχει μία συ­νο­λι­κή ει­κό­να του νη­σιω­τι­κού συ­μπλέγ­μα­τος των τριών νη­σιών, η ύπαρ­ξη του­λά­χι­στον δύο οχη­μά­των VBL εξο­πλι­σμέ­νων με αι­σθη­τή­ρες ημέ­ρας και νύ­κτας θα συ­νέ­βα­λε στην κα­λύ­τε­ρη κά­λυ­ψη του νη­σιού και της ευ­ρύ­τε­ρης πε­ριο­χής.

Για την αξιο­ποί­η­ση αυτών των μέσων, απα­ραί­τη­τη προ­ϋ­πό­θε­ση είναι η διά­νοι­ξη νέων δρό­μων –έστω και αγρο­τι­κών– σε ση­μεία που μέχρι σή­με­ρα δεν μπο­ρεί να έχει πρό­σβα­ση όχημα.

Με τον τρόπο αυτό, και η φρου­ρά θα πε­ριό­ρι­ζε κά­ποια πι­θα­νά τυφλά ση­μεία, αλλά και η πρό­σβα­ση αυ­το­κι­νή­των σε δια­φο­ρε­τι­κές από το λι­μά­νι πα­ρά­κτιες πε­ριο­χές θα συ­νέ­βα­λε στην επαύ­ξη­ση των δυ­να­το­τή­των ανε­φο­δια­σμού του νη­σιού, σε έκτα­κτη κα­τά­στα­ση, από τις φί­λιες δυ­νά­μεις.

Επι­πλέ­ον, η χρήση συ­στη­μά­των mini UAV από τη φρου­ρά της Με­γί­στης σε πε­ριό­δους έντα­σης θα απο­τε­λού­σε άλλο ένα πλε­ο­νέ­κτη­μα για την έγκαι­ρη προει­δο­ποί­η­ση της φρου­ράς. Τέλος, η εγκα­τά­στα­ση συ­στη­μά­των υπο­κλο­πών τη­λε­πι­κοι­νω­νιών και ηλε­κτρο­μα­γνη­τι­κών εκ­πο­μπών (ELINT, SIGINT) κρί­νε­ται εξί­σου απα­ραί­τη­τη για την απο­φυ­γή αιφ­νι­δια­σμού.

Όσον αφορά στα οπλι­κά συ­στή­μα­τα που θα μπο­ρού­σαν να αυ­ξή­σουν τη μα­χη­τι­κή ικα­νό­τη­τα της φρου­ράς του νη­σιού, κε­ντρι­κή ιδέα των προ­τά­σε­ων είναι η με­γά­λη ισχύς πυρός, η ευ­κι­νη­σία και η τα­χύ­τα­τη απο­δέ­σμευ­ση των φί­λιων δυ­νά­με­ων από το ση­μείο που εξα­πο­λύ­ουν την επί­θε­σή τους.

Η ύπαρ­ξη δύο οχη­μά­των VBL εξο­πλι­σμέ­νων με βλή­μα­τα KORNET-E, δύο οχη­μά­των VBL εξο­πλι­σμέ­νων με πο­λυ­βό­λα των 12,7 χλστ. και τεσ­σά­ρων οχη­μά­των Μ240 εξο­πλι­σμέ­νων με ΠΑΟ των 106 χλστ. θα συ­νι­στού­σε μία υπο­λο­γί­σι­μη τα­χυ­κί­νη­τη δύ­να­μη για τη φρου­ρά του νη­σιού. Εάν σε αυτή τη δύ­να­μη προ­στε­θούν και τρία συ­στή­μα­τα ASRAD-Hellas εξο­πλι­σμέ­να με βλή­μα­τα Stinger Block I, τότε η άμυνα του νη­σιού σαφώς απο­κτά ακόμη με­γα­λύ­τε­ρη ισχύ.

Λόγω του ορει­νού εδά­φους του νη­σιού, οι άν­δρες της φρου­ράς θα πρέ­πει να εξο­πλι­στούν με υλικά και οπλι­σμό αντί­στοι­χο αυτών που φέ­ρουν οι κα­τα­δρο­μείς, δη­λα­δή μικρό βάρος και με­γά­λη φο­νι­κό­τη­τα.

Αν και το δια­μέ­τρη­μα των 7,62 χλστ. θα έπρε­πε να δια­τη­ρη­θεί τόσο για τα τυ­φέ­κια επί­θε­σης όσο και για τα όπλα υπο­στή­ρι­ξης, οι άν­δρες της φρου­ράς χρειά­ζο­νται δια­φο­ρε­τι­κό οπλι­σμό (όπως άλ­λω­στε και οι Έλ­λη­νες κα­τα­δρο­μείς, οι οποί­οι έχουν πα­ρα­μεί­νει στο ανε­παρ­κές για το Αι­γαίο δια­μέ­τρη­μα των 5,56 χλστ.).

Από την άλλη, με­γά­λη ση­μα­σία έχει –εκτός από τον φο­ρη­τό οπλι­σμό και τα λοιπά υλικά– ο εξο­πλι­σμός των στρα­τιω­τών με οπλι­κά συ­στή­μα­τα όπως το ελα­φρύ, μίας χρή­σης AT-4 των 84 χλστ. της εται­ρεί­ας Saab Bofors Dynamics. Εναλ­λα­κτι­κά, θα μπο­ρού­σαν να αξιο­ποι­η­θούν τα υπάρ­χο­ντα και βα­ρύ­τε­ρα Carl Gustav των 84 χλστ., επί­σης της ίδιας εται­ρεί­ας. Μία ακόμη πρό­τα­ση είναι το ρω­σι­κό φο­ρη­τό σύ­στη­μα SHMEL-Μ των 90 χλστ. της KBP με πυ­ρο­μα­χι­κά FAE (Fuel Air Explosive), το οποίο χα­ρα­κτη­ρί­ζε­ται από τον κα­τα­σκευα­στή του ως όπλο φλο­γο­βό­λο και μπο­ρεί να πλή­ξει στόχο σε από­στα­ση 1.700 μέ­τρων.

Ιδιαί­τε­ρη προ­σο­χή θα πρέ­πει να δοθεί στον εξο­πλι­σμό της φρου­ράς με συ­στή­μα­τα νυ­κτε­ρι­νής όρα­σης και θερ­μι­κές κά­με­ρες με απο­στα­σιό­με­τρα laser. Όσον αφορά τους τρό­πους απο­τρο­πής μίας από­πει­ρας αε­ρα­πό­βα­σης με ελι­κό­πτε­ρα, είτε στο αε­ρο­δρό­μιο είτε στο ορο­πέ­διο με­τα­ξύ του αε­ρο­δρο­μί­ου και του οι­κι­σμού, η το­πι­κή φρου­ρά θα μπο­ρού­σε να αξιο­ποι­ή­σει την αντι-ελι­κο­πτε­ρι­κή νάρκη AHM-2000 της εται­ρεί­ας IMS, η οποία μπο­ρεί να εντο­πί­σει με τον αι­σθη­τή­ρα που δια­θέ­τει ελι­κό­πτε­ρο σε από­στα­ση 500 μέ­τρων και να το κα­τα­στρέ­ψει στα 100 μέτρα.

Η συ­γκε­κρι­μέ­νη νάρκη είναι μι­κρού με­γέ­θους, μπο­ρεί να με­τα­φερ­θεί εύ­κο­λα από δύο άτομα και το­πο­θε­τεί­ται εντός λίγων λε­πτών. Στην πε­ρί­πτω­ση κρί­σης πάντα, ανά­λο­γη χρήση ναρ­κών θα μπο­ρού­σε να γίνει στα λι­γο­στά ση­μεία των ακτών του νη­σιού όπου υπάρ­χει δυ­να­τό­τη­τα από­βα­σης κα­τα­δρο­μέ­ων.

Το βα­σι­κό­τε­ρο όμως σύ­στη­μα το οποίο αναμ­φί­βο­λα θα επαύ­ξα­νε τις δυ­να­τό­τη­τες της άμυ­νας του νη­σιού αλλά και των δύο άλλων νη­σιών, της Ρω και της Στρογ­γύ­λης, θα ήταν η μό­νι­μη πα­ρου­σία 3-4 τα­χύ­πλο­ων εξο­πλι­σμέ­νων σκα­φών στη Με­γί­στη, επαν­δρω­μέ­νων με κα­τα­δρο­μείς και πυ­ραυ­λι­κά συ­στή­μα­τα.

Ανα­βάθ­μι­ση των στρα­τιω­τι­κών υπο­δο­μών στην Ρόδο

Όσο και αν οι δυ­νά­μεις πάνω στο νησί μπο­ρούν να αντι­με­τω­πί­σουν το πρώτο κύμα των ει­σβο­λέ­ων, είναι αμ­φί­βο­λο αν θα μπο­ρούν να αντέ­ξουν την πίεση για με­γα­λύ­τε­ρο χρο­νι­κό διά­στη­μα από με­ρι­κές ώρες μέχρι ένα 24ωρο.

Αν και η τουρ­κι­κή Αε­ρο­πο­ρία θα έχει με­ρι­μνή­σει μετά την έναρ­ξη των επι­χει­ρή­σε­ων κατά του νη­σιού να έχει απο­μο­νώ­σει την ευ­ρύ­τε­ρη πε­ριο­χή, θε­ω­ρεί­ται ως δε­δο­μέ­νο ότι η ελ­λη­νι­κή στρα­τιω­τι­κή ηγε­σία θα προ­σπα­θή­σει να στεί­λει ενι­σχύ­σεις στο νησί για να κρα­τη­θεί, μέ­χρις ότου κι­νη­θούν τόσο η ελ­λη­νι­κή δι­πλω­μα­τία όσο και η διε­θνής κοι­νό­τη­τα. Το κό­στος μίας τέ­τοιας επι­χεί­ρη­σης θα είναι σαφώς με­γά­λο, ωστό­σο στην πε­ρί­πτω­ση της Με­γί­στης κρί­νο­νται τε­ρά­στια συμ­φέ­ρο­ντα για το ελ­λη­νι­κό Έθνος. Για τον σκοπό αυτό, η ΠΑ θα χρεια­στεί να δια­σπά­σει αυτή τη ζώνη απο­κλει­σμού των τριών νη­σιών από την υπό­λοι­πη χώρα.

Η ενί­σχυ­ση της πα­ρου­σί­ας της ΠΑ στην πε­ριο­χή της Κρή­της κρί­νε­ται ως πε­ρισ­σό­τε­ρο ανα­γκαία από κάθε άλλη φορά. Η απο­φα­σι­στι­κό­τη­τα της ΠΑ θα κρί­νει την τύχη της Με­γί­στης και το μέλ­λον του ελ­λη­νι­κού κρά­τους.

Ακόμη και αν δεν έχει εξα­σφα­λι­στεί ο από­λυ­τος έλεγ­χος της πε­ριο­χής από την ΠΑ, η ηγε­σία των ΕΕΔ θα πρέ­πει να δια­κιν­δυ­νέ­ψει την απο­στο­λή των ενι­σχύ­σε­ων ώστε να κερ­δί­σει χρόνο για τη δι­πλω­μα­τι­κή αντε­πί­θε­ση της ελ­λη­νι­κής κυ­βέρ­νη­σης στους διε­θνείς ορ­γα­νι­σμούς.

Οι μο­να­δι­κοί τρό­ποι που θα μπο­ρού­σε κάτι τέ­τοιο να υλο­ποι­η­θεί είναι είτε με τη με­τα­φο­ρά των δυ­νά­με­ων με ελι­κό­πτε­ρα, είτε με την απο­στο­λή των Ει­δι­κών Δυ­νά­με­ων με τα­χύ­πλοα σκάφη από την Ρόδο, που είναι και το πλη­σιέ­στε­ρο φίλιο έδα­φος. Η πρώτη λύση ενέ­χει σο­βα­ρά προ­βλή­μα­τα, διότι τα ελι­κό­πτε­ρα θα είναι εκτε­θει­μέ­να στα εχθρι­κά πυρά από τις μι­κρα­σια­στι­κές ακτές και επι­πλέ­ον η πε­ριο­χή προ­σγεί­ω­σης των δυ­νά­με­ων δεν θα μπο­ρεί να είναι εξα­σφα­λι­σμέ­νη.

Η δεύ­τε­ρη λύση, δη­λα­δή η απο­στο­λή δυ­νά­με­ων με τα­χύ­πλοα σκάφη από την Ρόδο ενέ­χει επί­σης κιν­δύ­νους, αφού τα τουρ­κι­κά επι­θε­τι­κά ελι­κό­πτε­ρα θα μπο­ρούν να πλή­ξουν τα σκάφη αυτά καθώς πλη­σιά­ζουν στη Με­γί­στη.

Συ­μπε­ρα­σμα­τι­κά, κε­φα­λαιώ­δη ση­μα­σία για την επι­τυ­χία και των δύο εγ­χει­ρη­μά­των είναι η επι­τυ­χής προ­σπά­θεια της ΠΑ να πα­ρά­σχει την απα­ραί­τη­τη προ­στα­τευ­τι­κή ομπρέ­λα στις φί­λιες δυ­νά­μεις.

Για την υπο­στή­ρι­ξη αυτών των αε­ρο­πο­ρι­κών δυ­νά­με­ων απαι­τεί­ται η ανα­βάθ­μι­ση των υπο­δο­μών του αε­ρο­δρο­μί­ου στην Κάρ­πα­θο, ώστε να μπο­ρούν να επι­χει­ρούν με με­γα­λύ­τε­ρη άνεση τα μα­χη­τι­κά της ΠΑ, καθώς και η ανα­κα­τα­σκευή της πα­λιάς ιτα­λι­κής αε­ρο­πο­ρι­κής βάσης στη Γα­δου­ρά της Ρόδου, η οποία βρί­σκε­ται 134 χλμ. από τη Με­γί­στη.

Η παλιά αυτή βάση στις ανα­το­λι­κές ακτές της Ρόδου βρί­σκε­ται σε από­στα­ση ασφα­λεί­ας από τις τουρ­κι­κές ακτές και πλη­σί­ον βάσης κα­τα­δρο­μέ­ων. Επι­πλέ­ον, οι λι­με­νι­κές εγκα­τα­στά­σεις στην πε­ριο­χή μπο­ρούν να υπο­στη­ρί­ξουν την απο­στο­λή Ει­δι­κών Δυ­νά­με­ων στη Με­γί­στη με τα­χύ­πλοα σκάφη.

Η με­τα­τρο­πή της συ­γκε­κρι­μέ­νης δύ­να­μης των κα­τα­δρο­μέ­ων της Ρόδου σε «δύ­να­μη κρού­σης» για τη Με­γί­στη θα συ­νέ­βα­λε στην πε­ραι­τέ­ρω εξει­δί­κευ­σή της με ασκή­σεις εξο­μοί­ω­σης των κα­τα­στά­σε­ων που θα χρεια­στεί να αντι­με­τω­πί­σει σε πε­ρί­πτω­ση σύ­γκρου­σης.

Επι­πρό­σθε­τα, η κα­τα­σκευή ενός νέου στρα­τιω­τι­κού αε­ρο­δρο­μί­ου στο υπάρ­χον πα­λαιό ιτα­λι­κό στρα­τιω­τι­κό αε­ρο­δρό­μιο από την ΜΟΜΑ, θα μεί­ω­νε το κό­στος κα­τα­σκευ­ής και θα πρό­σθε­τε στην άμυνα της Ρόδου μία ακόμη ση­μα­ντι­κή υπο­δο­μή.

Χρη­σι­μο­ποιώ­ντας τη νέα αε­ρο­πο­ρι­κή βάση και τις λι­με­νι­κές εγκα­τα­στά­σεις της πε­ριο­χής Γα­δου­ράς-Κά­λα­θου της ΝΑ Ρόδου, ο διοι­κη­τής της «δύ­να­μης κρού­σης» για τη Με­γί­στη θα μπο­ρεί να επι­λέ­ξει την απο­στο­λή των δυ­νά­με­ών του στο νησί είτε με ελι­κό­πτε­ρα είτε με τα­χύ­πλοα σκάφη, είτε συν­δυά­ζο­ντας και τις δύο λύ­σεις.

Η ανα­βάθ­μι­ση της ποιό­τη­τας ζωής των κα­τοί­κων της Με­γί­στης

Εξί­σου ση­μα­ντι­κή με την αμυ­ντι­κή προ­πα­ρα­σκευή του νη­σιού είναι η εφαρ­μο­γή μέ­τρων που θα ξα­να­φέ­ρουν τη ζωή, την ανά­πτυ­ξη και τον πλη­θυ­σμό που έχει με­τα­να­στεύ­σει. Αναμ­φί­βο­λα, το πιο ση­μα­ντι­κό από όλα είναι η συ­γκοι­νω­νία σύν­δε­σης του νη­σιού με την Ρόδο και η τρο­φο­δο­σία του πλη­θυ­σμού με τα ανα­γκαία αγαθά σε τιμές προ­σι­τές και όχι «λη­στρι­κές», που συχνά ανα­γκά­ζουν τους κα­τοί­κους να κα­τευ­θυν­θούν προς την Τουρ­κία.

Μία ακόμη πρό­τα­ση θα ήταν η γεν­ναιό­δω­ρη επι­χο­ρή­γη­ση του νη­σιού από την κυ­βέρ­νη­ση για την του­ρι­στι­κή και αγρο­τι­κή ανά­πτυ­ξή του, αφού η Με­γί­στη είναι πραγ­μα­τι­κά εκ­πλη­κτι­κής ομορ­φιάς και, σε με­γά­λο βαθμό, ανα­ξιο­ποί­η­τη.

Η προ­βο­λή του νη­σιού στην Αυ­στρα­λία όπου δια­βιούν πολ­λοί πρώην κά­τοι­κοι της Με­γί­στης, θα μπο­ρού­σε να ανα­πτύ­ξει όχι μόνο τον του­ρι­σμό, αλλά και οδη­γή­σει στην επα­νε­γκα­τά­στα­ση πολ­λών συ­ντα­ξιού­χων στα πά­τρια εδάφη.

Τέλος, η ίδρυ­ση μίας σχο­λής Λι­με­νο­φυ­λά­κων ή Αξιω­μα­τι­κών Εμπο­ρι­κού Ναυ­τι­κού θα έφερ­νε στο νησί νέους αν­θρώ­πους, δί­νο­ντάς του ζωή και κατά τους χει­με­ρι­νούς μήνες.

Τμήμα ει­δή­σε­ων defencenet.gr