Οι κάτοικοι της οδού Καποδιστρίου διαμαρτύρονται για ηχορύπανση και προσφεύγουν στον Εισαγγελέα

Επι­στο­λή δια­μαρ­τυ­ρί­ας αλλά και ευαι­σθη­το­ποί­η­σης  σχε­τι­κά με τε­ρά­στιο θέμα ηχο­ρύ­παν­σης και πα­ρε­νό­χλη­σης στην οδό Κα­πο­δι­στρί­ου, από την κυρία Μπα­κα­ρή Μαρία:

Επι­χεί­ρη­ση πλυ­ντη­ρί­ου αυ­το­κι­νή­των πα­ρε­νο­χλεί ακα­τά­παυ­στα μια ολό­κλη­ρη γει­το­νιά

20 και πλέον οι­κο­γέ­νειες προ­σφεύ­γου­με στην Ει­σαγ­γε­λέα, με την ελ­πί­δα να βρού­με ξανά λίγη ησυ­χία στα σπί­τια μας. Δυ­στυ­χώς για όλους μας, σχε­δόν στο τέρμα της οδού Κα­πο­δι­στρί­ου της πό­λε­ως Ρόδου, σχε­δόν απέ­να­ντι από την εί­σο­δο του πα­λιού ερ­γο­στα­σί­ου της ΚΑΪΡ εγκα­τα­στά­θη­κε επι­χεί­ρη­ση κα­θα­ρι­σμού αυ­το­κι­νή­των, της οποί­ας η λει­τουρ­γία ξε­κι­νά νωρίς το πρωί και συ­νε­χί­ζει ακά­θε­κτα μέχρι τις 23.30’ τη νύχτα.

Η συ­νε­χής λει­τουρ­γία των μη­χα­νη­μά­των πλύ­σης έχουν αφαι­ρέ­σει την ηρε­μία από ολό­κλη­ρη τη γει­το­νιά. Ο επι­χει­ρη­μα­τί­ας, τον οποίο πια απο­κα­λού­με «ει­σβο­λέα», συχνά δε σέ­βε­ται ούτε το ωρά­ριο κοι­νής ησυ­χί­ας, ούτε καν τους ηλι­κιω­μέ­νους κι ασθε­νείς αν­θρώ­πους που προ­σπα­θούν μά­ταια να κοι­μη­θούν.

Ο «επι­χει­ρη­μα­τί­ας – ει­σβο­λέ­ας» έχει δε­χθεί συ­στά­σεις από τις Αστυ­νο­μι­κές και Αρ­μό­διες Διοι­κη­τι­κές Αρχές, ίσως και πρό­στι­μο για μη τή­ρη­ση των πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κών προ­δια­γρα­φών για τέ­τοιου τύπου δρα­στη­ριό­τη­τες, όμως αυτό δεν τον πτοεί να συ­νε­χί­ζει την όχλη­ση. Προ­φα­νώς το κέρ­δος της επι­χεί­ρη­σης είναι με­γα­λύ­τε­ρο από το πρό­στι­μο που του έχει επι­βλη­θεί, γι’ αυτό και η για εμάς πα­ρε­νο­χλη­τι­κή του δρα­στη­ριό­τη­τα συ­νε­χί­ζε­ται αδιά­κο­πα. Προ­φα­νώς επί­σης είναι δύ­σκο­λο έως αδύ­να­το να μην λει­τουρ­γεί όπως λει­τουρ­γεί –κάτι που υπο­γραμ­μί­ζει την ακα­ταλ­λη­λό­τη­τα του χώρου στον οποίο έχει εγκα­τα­στα­θεί: μια κα­τοι­κη­μέ­νη πε­ριο­χή, μά­λι­στα θε­ω­ρη­μέ­νη ως «ζώνη πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κής ανα­βάθ­μι­σης/εξυ­γί­αν­σης» στο σχέ­διο πόλης, λίγο πριν τη νέα μα­ρί­να – πα­ρα­θα­λάσ­σιο μέ­τω­πο και «βι­τρί­να» της πόλης.

Το κεί­με­νο της συλ­λο­γι­κής κα­ταγ­γε­λί­ας ήδη βρί­σκε­ται κα­θο­δόν για το γρα­φείο της Ει­σαγ­γε­λί­ας, της Αστυ­νο­μί­ας και της Επι­τρο­πής Ποιό­τη­τας Ζωής του Δ. Ρόδου με την ελ­πί­δα να βρού­με λύση. Η τι­μω­ρία τύπου προ­στί­μων που ήδη έχουν εκ­δο­θεί μάλ­λον δεν είναι λύση για εμάς, η άμεση απαλ­λα­γή μας από αυτήν την ακραία τα­λαι­πω­ρία είναι. Προς αυτήν την κα­τεύ­θυν­ση είναι συ­νο­λι­κά η με­τε­γκα­τά­στα­ση σε χώρο κα­τάλ­λη­λο, με αρ­κε­τά με­γά­λη εί­σο­δο (αυτή τη στιγ­μή χρη­σι­μο­ποιεί­ται κα­τα­χρη­στι­κά ο δη­μό­σιος δρό­μος και το πε­ζο­δρό­μιο προ­κα­λώ­ντας προ­βλή­μα­τα και στην κυ­κλο­φο­ρία κι επι­πλέ­ον ηχο­ρύ­παν­ση με τις κόρ­νες συχνά-πυκνά να ουρ­λιά­ζουν) και κα­τάλ­λη­λες υπο­δο­μές για τη γε­νι­κή υγιει­νή (βρώ­μι­κα νερά στο δρόμο/στίγ­μα­τα με σκόνη

και λι­πα­ντι­κά σκορ­πί­ζο­νται σε ακτί­να 20 μέ­τρων!). Θα μπο­ρού­σα­με να συμ­βά­λου­με όλοι στην εύ­ρε­ση λύσης –αρκεί να υπάρ­χει ελά­χι­στη κα­τα­νό­η­ση, εν­συ­ναί­σθη­ση, σε­βα­σμός.

Ακο­λου­θεί ένα κεί­με­νο, με το οποίο θα προ­σπα­θή­σω ως ψυ­χο­λό­γος να σας πε­ρι­γρά­ψω την αί­σθη­ση, το πρό­βλη­μα, αλλά και τις επι­πτώ­σεις στη ψυ­χι­κή υγεία μιας ολό­κλη­ρης γει­το­νιάς από τη δράση του ενός.

“Και ξαφ­νι­κά μια φά­μπρι­κα ει­σέ­βα­λε στο σπίτι μου!!..”

Ένα πρω­το­φα­νές φαι­νό­με­νο επι­κίν­δυ­νης ηχο­ρύ­παν­σης στην οδό Κα­πο­δι­στρί­ου – Η ακτι­νο­γρα­φία ενός συμ­πτώ­μα­τος συ­στη­μι­κής μό­λυν­σης και οι ψυ­χο­σω­μα­τι­κές επι­πτώ­σεις σε δη­μό­τες/κα­τοί­κους ενός «κα­τώ­τε­ρου Θεού(;)» …

Το ξυ­πνη­τή­ρι εδώ και τέσ­σε­ρις (4) μήνες είναι δια­πε­ρα­στι­κό, λέ­γε­ται «πιε­στι­κό νερού». Κοί­τα­ξα το ρολόι: 07:42’ η πρώτη κρού­ση σή­με­ρα. Θα πάει του­λά­χι­στον 14ωρο (χτες έκλει­σε στις 23:30). Ίσως κα­λύ­ψει το πρό­στι­μο -που επι­βλή­θη­κε από τη μόνη αρχή που έχει λει­τουρ­γή­σει ως τώρα προ­στα­τευ­τι­κά για τη δη­μό­σια υγεία- πι­θα­νό­τα­τα μέσα σε 3 ημέ­ρες δου­λειάς. Όπου δου­λειά: κα­θα­ρι­σμοί αυ­το­κι­νή­των «βιο­λο­γι­κά-οι­κο­λο­γι­κά» με άφθο­νο «ηχο­ρυ­πα­ντι­κό», κε­ρα­σμέ­νο κατά συρ­ροή στους γεί­το­νες. Ναι, αυτό το μο­νό­πλευ­ρα βα­σα­νι­στι­κό πα­ρά­δο­ξο ζούμε εδώ και μήνες, αμέ­σως μετά την ήδη πολ­λα­πλώς επώ­δυ­νη κα­ρα­ντί­να, οι κά­τοι­κοι της Κα­πο­δι­στρί­ου, στο ύψος του Αγίου Γε­ωρ­γί­ου.

Η «φά­μπρι­κα» που ει­σέ­βαλ­λε στο σπίτι μου (και στο σπίτι τόσων αν­θρώ­πων σε ακτί­να 200 μέ­τρων του­λά­χι­στον) όμως δεν είναι μόνο το «ξυ­πνη­τή­ρι».

· Είναι ένα με­γά­λο αιχ­μη­ρό ηχη­τι­κό καρφί που θαρ­ρείς διαρ­ρη­γνύ­ει το κρα­νίο σου και δια­περ­νά βίαια τα αυτιά σου…

· Είναι ένα «ωστι­κό κύμα» και δια­πε­ρα­στι­κός θό­ρυ­βος που ενι­σχύ­ε­ται με αντή­χη­ση έχο­ντας την «πηγή» του στο ισό­γειο (!!) πο­λυ­κα­τοι­κί­ας και μικρή από­στα­ση από τα σπί­τια απέ­να­ντι και εκα­τέ­ρω­θεν και που απα­γο­ρεύ­ει την έξοδό μας στο μπαλ­κό­νι. Εκεί το αε­ρά­κι κά­πο­τε ήταν ανα­κου­φι­στι­κά δρο­σε­ρό το κα­λο­καί­ρι. Η θά­λασ­σα δίπλα γαρ…

· Είναι ένας θά­λα­μος βα­σα­νι­σμού στον οποίο σε σέρ­νει κά­ποιος παρά τη θέ­λη­σή σου (και μά­λι­στα πλη­ρώ­νε­ται κά­νο­ντας τη «δου­λειά του») όπου καμία απο­λύ­τως ερ­γα­σία που απαι­τεί ελά­χι­στη συ­γκέ­ντρω­ση δεν είναι δυ­να­τή…

· Είναι η ρα­γδαία υπο­βάθ­μι­ση της ποιό­τη­τας ζωής κα­τοί­κων και δη­μο­τών αυτής της πόλης (με ίσα δι­καιώ­μα­τα και υπο­χρε­ώ­σεις) από μια ανεύ­θυ­να εγκα­τα­στη­μέ­νη επι­χεί­ρη­ση με την επι­βλα­βή συ­νέρ­γεια (εκού­σια, ακού­σια;) όλων των εμπλε­κό­με­νων φο­ρέ­ων «αδειο­δό­τη­σης»…

· Είναι το σύμ­πτω­μα ίσως μιας συ­στη­μι­κής κοι­νω­νι­κής μό­λυν­σης που μπο­ρεί κι επι­τρέ­πει κάτι τόσο ανε­πί­τρε­πτα απάν­θρω­πο να συμ­βαί­νει «εν­δε­δυ­μέ­νο» με λο­γό­τυ­πα και εξαγ­γε­λί­ες οι­κο­λο­γι­κού (ενώ στην ουσία ακραία ηχο­ρυ­πα­ντι­κού) πλυ­σί­μα­τος…

· Πρό­κει­ται για μια το­ξι­κή ηχο­ρύ­παν­ση που έχει ως επί­πτω­ση την κα­κο­ποί­η­ση σε ένα αστι­κό/κοι­νω­νι­κό πλαί­σιο με θύ­μα­τα πολλά και θύτη ή θύτες (όπου συ­νερ­γοί στο μο­λυ­σμέ­νο από άγνοια/αμέ­λεια/μη τή­ρη­ση νόμων και κα­νο­νι­σμών/έλ­λει­ψης σε­βα­σμού του συ­ναν­θρώ­που και εν­συ­ναί­σθη­σης διοι­κη­τι­κό σύ­στη­μα).

Δε χρειά­ζε­ται με­γά­λη έρευ­να για να εντο­πί­σει κα­νείς στη βι­βλιο­γρα­φία τις άκρως αν­θυ­γιει­νές συ­νέ­πειες αυτής της ηχο­ρύ­παν­σης, με τέ­τοια, μά­λι­στα, έντα­ση και συ­χνό­τη­τα. Τα με­λε­τή­σα­με άλ­λω­στε αρ­κε­τά χρό­νια πριν σε προ­πτυ­χια­κές και με­τα­πτυ­χια­κές σπου­δές καθώς ο θό­ρυ­βος είναι πα­ρά­γο­ντας βα­σι­κός και κα­τα­λυ­τι­κός για την ποιό­τη­τα ζωής και ψυ­χο­σω­μα­τι­κής υγεί­ας. Κι οι με­λέ­τες από τότε έχουν υπο­γραμ­μί­σει μόνο τη δρι­μύ­τη­τα, τη με­γά­λη απει­λή υπο­δει­κνύ­ο­ντας νέα αυ­στη­ρό­τε­ρα κα­νο­νι­στι­κά πλαί­σια για τη λει­τουρ­γία βιο­μη­χα­νι­κών μο­νά­δων που ηχο­ρυ­παί­νουν, την κα­τάλ­λη­λη αντί­στοι­χα χω­ρο­τα­ξία και την προ­στα­σία των πο­λι­τών.

Οι ψυ­χο­σω­μα­τι­κές επι­πτώ­σεις στην έκ­θε­ση αυτή είναι πράγ­μα­τι σο­βα­ρό­τα­τες -πα­ρα­θέ­τω εν­δει­κτι­κά κά­ποιες:

¨ Αϋ­πνία – Δυ­σκο­λί­ες και στέ­ρη­ση ύπνου

¨ Επι­βα­ρυ­ντι­κές επι­πτώ­σεις στη λει­τουρ­γία του νευ­ρι­κού συ­στή­μα­τος

¨ Απώ­λεια ακοής (με­ρι­κή και κλι­μα­κού­με­νη)

¨ Επι­βο­λή στρεσ­σο­γό­νου πε­ρι­βάλ­λο­ντος δια­βί­ω­σης με πολ­λα­πλές συ­νέ­πειες στον τρόπο ζωής των αν­θρώ­πων (π.χ. έντα­ση στην επι­κοι­νω­νία, εκρή­ξεις θυμού, αί­σθη­ση ει­σβο­λής στον ιδιω­τι­κό χώρο, την ώρα του οι­κο­γε­νεια­κού τρα­πε­ζιού, της ανά­παυ­σης, θυ­μα­το­ποί­η­ση…)

¨ Αδυ­να­μία συ­γκέ­ντρω­σης – απο­δυ­νά­μω­ση προ­σο­χής

¨ Επι­τεί­νει εν­δε­χό­με­νες δυ­σκο­λί­ες μά­θη­σης στα παι­διά

¨ Μεί­ω­ση από­δο­σης στο σχο­λείο για μα­θη­τές

¨ Αγ­χώ­δεις δια­τα­ρα­χές – Κα­τά­θλι­ψη

¨ Κό­πω­ση – Εξου­θέ­νω­ση που μπο­ρεί (κάτω από σχε­τι­κές συν­θή­κες) να εξε­λι­χθεί σε χρό­νια κό­πω­ση

¨ Επι­δεί­νω­ση ήδη υπαρ­χό­ντων νο­ση­μά­των, ιδιαί­τε­ρα σε πε­ρι­πτώ­σεις καρ­διο­πνευ­μο­νι­κών και αυ­το­ά­νο­σων.

¨ Πιο ει­δι­κά ο Πα­γκό­σμιος Ορ­γα­νι­σμός Υγεί­ας στις εκ­θέ­σεις του (το 2015 και το 2018) για την ηχο­ρύ­παν­ση το­νί­ζει ότι η έκ­θε­ση σε υψηλά επί­πε­δα θο­ρύ­βου σχε­τί­ζε­ται με καρ­διο­πά­θειες, δια­βή­τη και Alzheimer.

Τα ερω­τή­μα­τα που θα ήθελα να θέσω δη­μό­σια μέσω αυτού του άρ­θρου είναι καί­ρια και ση­μα­ντι­κά και απαι­τούν στάση, λήψη ευ­θύ­νης και δράση θε­σμι­κή, συλ­λο­γι­κή και ατο­μι­κή. Είναι ερω­τή­μα­τα που επι­κα­λού­νται την ακε­ραιό­τη­τα των εκ­προ­σώ­πων των το­πι­κών αρχών αλλά κι ημών των ίδιων ως πο­λι­τών.

§ Ποιος/Ποια, Ποιοι από τους «υπευ­θύ­νους» θα στα­θούν ακέ­ραιοι απέ­να­ντι σε αυτό το φαι­νό­με­νο αστι­κής βίας και θα το στα­μα­τή­σουν άμεσα; Τέσ­σε­ρις μήνες μαρ­τυ­ρί­ου είναι ήδη πάρα πολ­λοί.

§ «Το άλλο μισό της βαρ­βα­ρό­τη­τας είναι να την ανέ­χε­σαι» κι αυτό το ακραίο φαι­νό­με­νο απο­τε­λεί ήδη έν­δει­ξη με­γά­λης ανο­χής – συ­νε­νο­χής στο βωμό μιας επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τας που αγνο­εί ηθικά όρια αλλά και μιας «αυ­το­κα­τα­στρο­φι­κής συμ­μόρ­φω­σης» για «…να μην φανώ κακός». Με ποιους τρό­πους στη­ρί­ζου­με (οι «ει­δι­κοί» κι οι

το­πι­κές αρχές) το ανο­σο­ποι­η­τι­κό σύ­στη­μα της κοι­νό­τη­τας που τη βοηθά να αντι­δρά προ­λη­πτι­κά σε πρώτο επί­πε­δο και υπεύ­θυ­να και να ΜΗΝ ΘΥ­ΜΑ­ΤΟ­ΠΟΙΕΙ­ΤΑΙ; Να εξε­λίσ­σε­ται υγιώς και με συ­νει­σφο­ρά στο κοινό καλό;

§ Ποια, αλή­θεια, μπο­ρεί να είναι η απο­ζη­μί­ω­ση για τους αν­θρώ­πους που υφί­στα­νται το κα­θη­με­ρι­νό αυτό μαρ­τύ­ριο όπως πε­ρι­γρά­φε­ται πιο πάνω; Ποια είναι η απο­ζη­μί­ω­ση για: -Τις επι­βλα­βείς επι­πτώ­σεις στην υγεία των πε­ριοί­κων; -Τη στέ­ρη­ση της ελευ­θε­ρί­ας «να ζήσω όπως επι­θυ­μώ στο ίδιο μου το σπίτι»; – Τη στέ­ρη­ση της δυ­να­τό­τη­τας ερ­γα­σί­ας καθώς είναι αδύ­να­τη (για ορι­σμέ­νους πε­ρισ­σό­τε­ρο από άλ­λους) η εστί­α­ση σε οποιο­δή­πο­τε έργο απαι­τεί ησυ­χία, συ­γκέ­ντρω­ση, ακρό­α­ση… Υπο­λο­γί­ζε­ται σε χρήμα; Σε ψυ­χι­κή οδύνη; «Αντα­πο­δο­τι­κά» του επι­χει­ρη­μα­τι­κού κέρ­δους, των κα­θα­ρι­σμών των αυ­το­κι­νή­των; Το να υπο­κύ­πτουν οι 100 στις επαγ­γελ­μα­τι­κές ανά­γκες του ενός απο­τε­λεί κα­τα­πί­ε­ση, επι­βο­λή και αυ­ταρ­χι­κό­τη­τα άνευ προη­γου­μέ­νου!

§ Με ποιους τρό­πους εν­θαρ­ρύ­νε­ται απο­τε­λε­σμα­τι­κά η υγιής* (*κά­πο­τε θα το θε­ω­ρού­σα­με πλε­ο­να­σμό αλλά…) επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τα; Η Ρόδος ήδη «εκ­πέ­μπει» ανη­συ­χη­τι­κά σή­μα­τα πα­ρα­βά­σε­ων και κα­τα­πα­τή­σε­ων ιδίως στο κε­ντρι­κό, κυ­ρί­αρ­χο τμήμα της οι­κο­νο­μί­ας της, τον του­ρι­σμό με σο­βα­ρό αντί­κτυ­πο κυ­ρί­ως στο φυ­σι­κό της πε­ρι­βάλ­λον. Είναι και­ρός -με την κα­τα­λυ­τι­κή συν­θή­κη της παν­δη­μί­ας να επι­κα­λεί­ται πε­ρισ­σό­τε­ρο από ποτέ την αν­θρω­πιά, τη συ­νερ­γα­σία, την αμοι­βαία στή­ρι­ξη, την εν­συ­ναί­σθη­ση, την αλ­λη­λεγ­γύη και ΟΧΙ τα αντί­θε­τά τους- για την πε­ρι­φρού­ρη­ση της ηθι­κής και πρα­κτι­κών (θε­σμι­κών πλαι­σί­ων, οριο­θέ­τη­σης, κα­νό­νων και κι­νή­τρων) που προ­ά­γουν την οι­κο­νο­μι­κή, κοι­νω­νι­κή, δη­μιουρ­γι­κή εξέ­λι­ξη του νη­σιού πα­ράλ­λη­λα και ισό­τι­μα.

Η αθέ­μι­τη «ανά­πτυ­ξη» εις βάρος της δη­μό­σιας υγεί­ας, των φυ­σι­κών πόρων, των βα­σι­κών πα­ρα­μέ­τρων ποιό­τη­τας ζωής των πο­λι­τών, μόνο εγκλη­μα­τι­κή και συ­στη­μα­τι­κά επι­βλα­βής μπο­ρεί να είναι.

Κλεί­νο­ντας θα επα­να­λά­βω αυτό που είπα απευ­θυ­νό­με­νη στο δι­κη­γό­ρο που συ­νέ­τα­ξε το (εκ­φο­βι­στι­κό;!) εξώ­δι­κο για την από­συρ­ση της αρ­νη­τι­κής (ή μάλ­λον απο­θαρ­ρυ­ντι­κής) κρι­τι­κής μου στην επι­χεί­ρη­ση (το οποίο θεωρώ ελά­χι­στο μέσο άμυ­νας): «Αν η δική σας δε­ο­ντο­λο­γία ως νο­μι­κού επι­τρέ­πει τη συ­νέ­χι­ση αυτού του απα­ρά­δε­κτου φαι­νο­μέ­νου επι­βο­λής και βα­σα­νι­σμού, η δική μου δε­ο­ντο­λο­γία ως ψυ­χο­λό­γου ΔΕΝ ΤΟ ΕΠΙ­ΤΡΕ­ΠΕΙ».

Η επι­στο­λή αυτή στα το­πι­κά ΜΜΕ συ­νά­δει με αυτόν ακρι­βώς το σκοπό. Σας ευ­χα­ρι­στώ για τη δη­μο­σί­ευ­ση και μέσω αυτής τη δη­μο­σιο­ποί­η­ση ενός τόσο οξέως φαι­νο­μέ­νου και πα­ράλ­λη­λα της ευ­και­ρί­ας για κοι­νω­νι­κή ευαι­σθη­το­ποί­η­ση. Αν κάτι τέ­τοιο μπο­ρεί και συμ­βαί­νει και να υπο­νο­μεύ­ει τη δη­μό­σια υγεία, τότε η ηθική, κοι­νω­νι­κή υγεία μας βρί­σκε­ται σε με­γά­λο κίν­δυ­νο.

Και σας ευ­χα­ρι­στώ εκ μέ­ρους όλων των οι­κο­γε­νειών που υπο­φέ­ρουν και ιδίως των ευά­λω­των, ευ­πα­θών και ηλι­κιω­μέ­νων κα­τοί­κων της πε­ριο­χής κι όλων όσων «δεν έχουν φωνή».

Με εκτί­μη­ση,

Μαρία Ι. Μπα­κα­ρή, MSc Ψυ­χο­λό­γος