Ροδίτης κάθισε στο εδώλιο για οφειλή ύψους 0,20 λεπτών στο Ελληνικό Δημόσιο!

Μια απί­στευτη υπόθεση με κατη­γο­ρού­μενο για οφειλές στο Δημόσιο έναν Ροδίτη απα­σχό­λησε χθες το Τρι­με­λές Πλημ­με­λειο­δι­κείο Ρόδου.

Ο Ροδίτης με αρχική οφειλή περίπου 105.000 ευρώ κατόρ­θωσε μετά από ρύθμιση να εξο­φλή­σει το μεγα­λύ­τερο μέρος της οφειλής του και απέ­μεινε αρρύθ­μι­στο και σε εκκρε­μό­τητα χρέος μόλις 0,20 λεπτών του ευρώ που χθες το δικα­στή­ριο κλήθηκε να κρίνει αν τυπικώς εξα­κο­λου­θεί να απο­τε­λεί οφειλή και να τον κρίνει ένοχο ή αθώο.

Τελικώς αφού διευ­κρι­νί­σθηκε ότι το ενα­πο­μεί­ναν χρέος ήταν ευτε­λούς ύψους ο κατη­γο­ρού­με­νος, που δεν παρα­στά­θηκε με δικη­γόρο, κρίθηκε ομο­φώ­νως αθώος κατόπιν απαλ­λα­κτι­κής εισαγ­γε­λι­κής εισή­γη­σης.

Το έγκλημα της μη κατα­βο­λής χρεών προς το Δημόσιο προ­βλέ­πε­ται από το άρθρο 25 του νόμου 1882/1990 και απο­τε­λεί ένα από τα συνη­θέ­στερα απα­ντώ­μενα στις δικα­στι­κές αίθου­σες.

Αυτό εξη­γεί­ται από το γεγονός ότι κάθε οφειλή προς το Δημόσιο μπορεί να απο­τε­λέ­σει μέρος του πίνακα χρεών ο οποίος και εν τέλει στη­ρί­ζει την κατη­γο­ρία: οφειλές από εκχω­ρη­μένα μισθώ­ματα, από δάνεια με εγγύηση δημο­σίου, από συμ­βά­σεις με το Δημόσιο, από φορο­λο­γι­κές οφειλές κτλ.

Με βάση τις ρυθ­μί­σεις του νέου Ποι­νι­κού Κώδικα, ωστόσο, επήλθε μια βασική αλλαγή στη εν λόγω διάταξη: πλέον στον πίνακα χρεών δεν υπο­λο­γί­ζο­νται τα ποσά τα οποία οφεί­λο­νται μεν στο Δημόσιο αλλά προ­έρ­χο­νται από αδι­κή­ματα φορο­δια­φυ­γής (του άρθρου 66 του Κώδικα Φορο­λο­γι­κής Δια­δι­κα­σίας – φορο­δια­φυγή κυρίως στο φόρο εισο­δή­μα­τος και στο ΦΠΑ).

Δηλαδή, με άλλα λόγια, αν κάποιος έχει φορο­δια­φύ­γει, όπως αντι­λαμ­βά­νε­ται τη φορο­δια­φυγή ο οικείος νομο­θέ­της, δεν μπορεί να κατα­δι­κα­στεί για τα ίδια ποσά και για το αδίκημα της μη κατα­βο­λής χρεών προς το Δημόσιο, αφού ανα­μέ­νει λογικά την ποινική του δίωξη για το αδίκημα της φορο­δια­φυ­γής (το έγκλημα της φορο­δια­φυ­γής δια­κρί­νε­ται από αυτό της μη κατα­βο­λής χρεών προς το Δημόσιο).

Το έγκλημα της μη κατα­βο­λής χρεών τελεί­ται εφόσον το συνο­λικό ποσό που απο­τυ­πώ­νε­ται στον πίνακα χρεών είναι άνω των 100.000 ευρώ (συμπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νων προ­στί­μων, προ­σαυ­ξή­σεων κτλ.) και εφόσον ο οφει­λέ­της καθυ­στε­ρή­σει την κατα­βολή πέραν των 4 μηνών από το χρόνο βεβαί­ω­σης του χρέους.

Μάλιστα, πλέον μάρ­τυ­ρες εκ μέρους του Δημο­σίου δεν παρί­στα­νται στα ακρο­α­τή­ρια παρά μόνο αρκού­νται οι αρμό­διες Δ.Ο.Υ. στην απο­στολή ενη­με­ρω­τι­κού σημειώ­μα­τος με τα οφει­λό­μενα τη συγκε­κρι­μένη χρονική στιγμή χρη­μα­τικά ποσά.

Επίσης, σπάνια το Δημόσιο προ­χω­ράει σε παρά­σταση προς υπο­στή­ριξη της κατη­γο­ρίας στις περι­πτώ­σεις του συγκε­κρι­μέ­νου αδι­κή­μα­τος (δηλ. σε παρά­σταση με δικα­στικό αντι­πρό­σωπο).

Τούτο διότι το συγκε­κρι­μένο αδίκημα κρί­νε­ται χαμη­λό­τε­ρης απαξίας από τα αδι­κή­ματα της φορο­δια­φυ­γής που συνήθως ενέχουν και το στοι­χείο της παρα­πλά­νη­σης της φορο­λο­γι­κής αρχής.