Ευθύμιος Λέκκας – H κλιματική κρίση δείχνει τα δόντια της

H φωτιά στην Πε­ντέ­λη, όπως οι πυρ­κα­γιές σε Ισπα­νία, Γαλ­λία και Πορ­το­γα­λία έχουν ως κοινό πα­ρο­νο­μα­στή την κλι­μα­τι­κή κρίση. Υψη­λές θερ­μο­κρα­σί­ες, θυ­ελ­λώ­δεις άνε­μοι, μη­δε­νι­κή υγρα­σία εδά­φους, ατμό­σφαι­ρας και πο­λυ­ή­με­ρη ξη­ρα­σία οδη­γούν σε αυτό που ονο­μά­ζε­ται «αυ­τα­νά­φλε­ξη». Όταν μια πυρ­κα­γιά εκ­δη­λω­θεί κάτω από αυτές τις συν­θή­κες είναι εξαι­ρε­τι­κά δύ­σκο­λο να κα­τα­σβε­στεί. Δυ­στυ­χώς, όσα πε­ρι­μέ­να­με να συμ­βούν έως το 2050 συμ­βαί­νουν πολύ πιο γρή­γο­ρα, καθώς οι επι­πτώ­σεις της κλι­μα­τι­κής κρί­σης επι­τα­χύ­νο­νται.

Πριν δέκα χρό­νια πε­ρι­μέ­να­με πως τέ­τοια φαι­νό­με­να θα εκ­δη­λώ­νο­νταν σε βάθος χρό­νου, ωστό­σο τα φαι­νό­με­να που ζούμε επι­βε­βαιώ­νουν ότι βρι­σκό­μα­στε ήδη σε κρίση. Και αυτό γιατί εκ­δη­λώ­νο­νται πιο συχνά, με με­γα­λύ­τε­ρη σφο­δρό­τη­τα και σε πε­ριο­χές που μέχρι σή­με­ρα δεν είχαν κα­τα­γρα­φεί με­γά­λες πυρ­κα­γιές και άλλες φυ­σι­κές κα­τα­στρο­φές.

Οι φω­τιές που έχουν ξε­σπά­σει και όσες συ­γκε­ντρώ­νουν τα πα­ρα­πά­νω χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά παί­ζουν κα­τα­λυ­τι­κό ρόλο στη δρο­μο­λό­γη­ση και άλλων φαι­νο­μέ­νων. Τέ­τοια είναι η ερη­μο­ποί­η­ση, η πε­ραι­τέ­ρω άνο­δος της θερ­μο­κρα­σί­ας, οι δια­βρώ­σεις και οι πλημ­μύ­ρες. Δεν είναι μόνο το ξέ­σπα­σμα μιας πυρ­κα­γιάς, αλλά και ο κύ­κλος των φαι­νο­μέ­νων που αυτή συ­νε­πά­γε­ται και δη­μιουρ­γεί μια επι­τα­χυ­νό­με­νη δια­δι­κα­σία σε όλα τα επί­πε­δα.

Σε κάθε πε­ρί­πτω­ση τα ιδιαί­τε­ρα χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά των πυρ­κα­γιών αυτών, κα­θι­στούν ιδιαί­τε­ρα δύ­σκο­λο το έργο της πυ­ρό­σβε­σης. Αν φτά­σου­με στο ση­μείο να εκ­δη­λω­θούν πυρ­κα­γιές, όπως πέ­ρυ­σι στην Εύ­βοια και τη Βα­ρυ­μπό­μπη, τότε όσα μέσα και να δια­τε­θούν είναι πολύ δύ­σκο­λο να πε­ριο­ρι­στεί η φωτιά.

Για να ανα­φέ­ρω ένα πα­ρά­δειγ­μα, έχου­με με­τρή­σει ότι το νερό που πέ­φτει από τα αε­ρο­πλά­να συμ­βάλ­λει στην κα­τά­σβε­ση πυρ­κα­γιών έως τρια­κο­σί­ων βαθ­μών Κελ­σί­ου. Αν υπάρ­χουν πιο υψη­λές θερ­μο­κρα­σί­ες, όπως στη Βα­ρυ­μπό­μπη που έφτα­σε τους 600 βαθ­μούς Κελ­σί­ου, τότε το νερό πολύ πριν πέσει στο έδα­φος εξα­χνώ­νε­ται.

Συ­νε­πώς, όταν εκ­δη­λω­θεί μια νέα πυρ­κα­γιά κάτω από συν­θή­κες, όπως είναι θυ­ελ­λώ­δεις άνε­μοι, υψηλή ξη­ρα­σία, μη­δε­νι­κή υγρα­σία εδά­φους, η φωτιά δεν σβή­νει, είναι πολύ δύ­σκο­λο το έργο πυ­ρό­σβε­σης.

Οι υψη­λές θερ­μο­κρα­σί­ες και οι καύ­σω­νες διαρ­κεί­ας είναι ου­σια­στι­κά προ­άγ­γε­λοι τέ­τοιων πυρ­κα­γιών, καθώς δεν υπάρ­χει υγρα­σία στα φυτά, στο έδα­φος και στην ατμό­σφαι­ρα. Η υγρα­σία παί­ζει κα­τα­λυ­τι­κό ρόλο στην έναρ­ξη και διά­δο­ση των πυρ­κα­γιών.

Φο­βά­μαι ότι τέ­τοια φαι­νό­με­να γί­νο­νται στα­δια­κά κα­νο­νι­κό­τη­τα. Η κλι­μα­τι­κή κρίση δεν ανα­στρέ­φε­ται εύ­κο­λα, πρέ­πει σε πρώτη φάση να την πε­ριο­ρί­σου­με. Για να επι­τευ­χθεί όμως αυτό χρειά­ζο­νται πο­λύ­χρο­νες δια­δι­κα­σί­ες και κοι­νές πο­λι­τι­κές με­τα­ξύ των κρα­τών σε ευ­ρω­παϊ­κό επί­πε­δο.

Πρέ­πει όμως να θυ­μό­μα­στε ότι υπάρ­χουν και άλλες χώρες, εκτός των ευ­ρω­παϊ­κών. Χώρες που δεν παίρ­νουν μέτρα για την αντι­με­τώ­πι­ση της κλι­μα­τι­κής κρί­σης και την προ­στα­σία του πε­ρι­βάλ­λο­ντος. Με­ρι­κές από αυτές δεν έχουν τη δυ­να­τό­τη­τα, όπως είναι οι αφρι­κα­νι­κές και άλλες δεν δεί­χνουν τη διά­θε­ση να ακο­λου­θή­σουν φι­λι­κή στο πε­ρι­βάλ­λον πο­λι­τι­κή.

Χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά πα­ρα­δείγ­μα­τα είναι η Κίνα και η Ινδία, στις οποί­ες είναι συ­γκε­ντρω­μέ­να τα 2/5 του πα­γκό­σμιου πλη­θυ­σμού. Η δια­φο­ρε­τι­κή αυτή αντι­με­τώ­πι­ση, κα­θι­στά δύ­σκο­λο το εγ­χεί­ρη­μα πε­ριο­ρι­σμού της κλι­μα­τι­κής κρί­σης και ανα­δει­κνύ­ει την ανα­γκαιό­τη­τα υιο­θέ­τη­σης γεν­ναί­ων πο­λι­τι­κών σε διε­θνές επί­πε­δο.

Πηγή liberal.gr