Χτυποκάρδια…

Εβλε­πα προ­χθές (πε­ρί­ερ­γη συ­γκυ­ρία η προ­βο­λή) την ται­νία του πα­λιού ελ­λη­νι­κού κι­νη­μα­το­γρά­φου «Χτυ­πο­κάρ­δια στο θρα­νίο». Με την όμορ­φη μα­θή­τρια της «εβδό­μης» τάξης, που ερω­τεύ­ε­ται και πα­ντρεύ­ε­ται τον γοη­τευ­τι­κό γκρι­ζο­μάλ­λη κα­θη­γη­τή ια­τρι­κής,  με την με­γά­λη δια­φο­ρά ηλι­κί­ας και φυ­σι­κά εγκα­τα­λεί­πει το σχο­λείο. Αλλά η «καλή τύχη» δεν χτυπά κάθε μέρα την πόρτα. Οπότε με τις ευ­λο­γί­ες όλων και με πε­ρισ­σό κα­μά­ρι για τον κα­θη­γη­τή για­τρό, που μπαί­νει στην οι­κο­γέ­νεια, η ανή­λι­κη μα­θή­τρια πα­ντρεύ­ε­ται. Και έζη­σαν αυτοί καλά… Ξαφ­νια­ζό­μα­στε τώρα που η δε­κα­πε­ντά­χρο­νη Κα­ρο­λάιν ακο­λου­θεί τον έρωτά της και κα­λο­πα­ντρεύ­ε­ται λίγο αρ­γό­τε­ρα, την στιγ­μή που έχου­με με­γα­λώ­σει και γα­λου­χη­θεί τόσα χρό­νια με αυτά τα πρό­τυ­πα. Τα ΜΜΕ, επί 37 ημέ­ρες φι­λο­τε­χνού­σαν το πορ­τραί­το του άμοι­ρου συ­ζύ­γου, του όμορ­φου, νέου, φα­νται­ζί, πλού­σιου και της μι­κρής που «συ­νά­ντη­σε πολύ νωρίς αυτό που άλλες ψά­χνουν μια ζωή». Στο συ­γκε­κρι­μέ­νο έγκλη­μα και τη δια­χεί­ρι­σή του από τα ΜΜΕ και τους δη­μο­σιο­λο­γού­ντες στα Μέσα Κοι­νω­νι­κής Δι­κτύ­ω­σης βρί­σκου­με συ­μπυ­κνω­μέ­νες όλες τις πα­θο­γέ­νειες και τα στε­ρε­ό­τυ­πα της ελ­λη­νι­κής κοι­νω­νί­ας που καλά κρα­τούν.