Φταίνε μόνον αυτά;

΄Ενα ελάφι πα­γι­δεύ­τη­κε σε φρά­χτη το από­γευ­μα της Τε­τάρ­της στην πε­ριο­χή της Απο­λακ­κιάς. Ενη­με­ρώ­θη­κε η δα­σι­κή υπη­ρε­σία από αγρό­τη της πε­ριο­χής και χάρη στην άμεση επέμ­βα­ση δα­σο­φυ­λά­κων της Διεύ­θυν­σης Δασών Δω­δε­κα­νή­σου απε­λευ­θε­ρώ­θη­κε και επέ­στρε­ψε στο φυ­σι­κό του πε­ρι­βάλ­λον.

Η εί­δη­ση δεν είναι κυ­ρί­ως αυτή, γιατί συχνά τα ελά­φια μπερ­δεύ­ουν τα κέ­ρα­τά τους σε φρά­χτες και στις πε­ρισ­σό­τε­ρες των πε­ρι­πτώ­σε­ων σώ­θη­καν από βέ­βαιο θά­να­το, με την άμεση επέμ­βα­ση των δα­σο­φυ­λά­κων που ει­δο­ποιού­νται από ευαι­σθη­το­ποι­η­μέ­νους αγρό­τες ή πε­ρα­στι­κούς πο­λί­τες.

Η εί­δη­ση είναι η μαρ­τυ­ρία του κ. Στα­μά­τη Χουρ­δά­κη, ενός από τους πλέον ευαι­σθη­το­ποι­η­μέ­νους δα­σο­φύ­λα­κες σε ότι αφορά το ελάφι της Ρόδου:

Λέει ο κ. Χουρ­δά­κης: «Μετά το πέρας της απο­στο­λής για την απε­λευ­θέ­ρω­ση του ελα­φιού, οι Δα­σο­φύ­λα­κες που συμ­με­τεί­χαν σε αυτήν, περ­νώ­ντας από το χωριό Απο­λακ­κιά, δέ­χτη­καν αναί­τια λε­κτι­κή επί­θε­ση από κα­τοί­κους του χω­ριού, θε­ω­ρώ­ντας τους υπεύ­θυ­νους για τις ζη­μιές που προ­κα­λούν τα ελά­φια στις καλ­λιέρ­γειές τους. Απα­ντώ­ντας λοι­πόν σε όλους αυ­τούς, επει­δή τα ελά­φια της Ρόδου, είναι ο μο­να­δι­κός άγριος πλη­θυ­σμός στην Ελ­λά­δα και το μο­να­δι­κό είδος στον κόσμο, αφού ξε­χω­ρί­ζει γε­νε­τι­κά απ’ τα ελά­φια του υπό­λοι­που κό­σμου, για εμάς τους Ρο­δί­τες, είναι με­γά­λη τιμή που τα έχου­με αλλά και με­γά­λη ευ­θύ­νη μας να τα προ­στα­τέ­ψου­με όλοι!»

Τα είπε όλα ο κ. Χουρ­δά­κης, απλά να ση­μειώ­σω και κάτι άλλο που πάντα λέει.

Τα ελά­φια ναι, κά­νουν ζη­μιές και πολ­λοί είναι εκεί­νοι οι γε­ωρ­γοί που φρο­ντί­ζουν να προ­στα­τεύ­ουν τα χω­ρά­φια τους αντί να ανα­θε­μα­τί­ζουν, παρ’ όλο που ξο­δεύ­ουν γι’ αυτό, γιατί ως γνω­στόν το θέμα των απο­ζη­μιώ­σε­ων ή χρη­μά­των για προ­στα­σία με πε­ρι­φρά­ξεις των χω­ρα­φιών δεν υπάρ­χει, παρά μόνον ως υπο­σχέ­σεις κατά και­ρούς. Προ­ε­κλο­γι­κούς κατά προ­τί­μη­ση.

Όμως, πάρα πολ­λές ζη­μιές δεν είναι από τα ελά­φια. Είναι από την πληγή που λέ­γε­ται κα­τσί­κια. Αυτό εύ­κο­λα έχει δια­πι­στω­θεί, λέει ο κ. Χουρ­δά­κης από τα πα­τή­μα­τα.

Και σε πολ­λές των πε­ρι­πτώ­σε­ων που έχει ει­δο­ποι­η­θεί από αγρό­τες για κα­τα­στρο­φές από ελά­φια, όταν πη­γαί­νουν στο χω­ρά­φι για να δια­πι­στώ­σουν την ζημιά, δρά­στες είναι τα κα­τσί­κια.

Καλό θα ήταν οι φίλοι της Απο­λακ­κιάς, οι οποί­οι πρέ­πει να πούμε ότι στην πλειο­ψη­φία τους αγα­πούν τα ελά­φια, να «δεί­ξουν» πρώτα και να κα­τα­δι­κά­σουν τους ανεύ­θυ­νους βο­σκούς της πε­ριο­χής.

Γιατί πα­ρα­κο­λου­θού­με συχνά, από διά­φο­ρες πε­ριο­χές κυ­ρί­ως της Νό­τιας Ρόδου που ζει ο πε­ρισ­σό­τε­ρος πλη­θυ­σμός των ελα­φιών, λά­βρες κα­ταγ­γε­λί­ες για τις κα­τα­στρο­φές από τα ελά­φια και σπά­νια για τα κα­τσί­κια που πέ­φτουν από πα­ντού σε ολό­κλη­ρο το νησί.

Ο φυ­σι­κός χώρος των ελα­φιών είναι το δάσος και η κά­θο­δός τους σε καλ­λιέρ­γειες, δεν μπο­ρεί να συ­γκρι­θεί με την κά­θο­δο των κα­τσι­κιών που έχουν κάνει φυ­σι­κό τους χώρο τα χω­ρά­φια.

Υ.Γ. Αξί­ζει να ση­μειω­θεί, ότι η επι­χεί­ρη­ση διά­σω­σης του ελα­φιού, έγινε με έξοδα από την τσέπη των υπαλ­λή­λων της δα­σι­κής υπη­ρε­σί­ας. Προς προ­βλη­μα­τι­σμό, για το πως οι άν­θρω­ποι αυτοί μπο­ρεί να αντα­πο­κρι­θούν στα κα­θή­κο­ντά τους, που είναι πολλά πε­ρισ­σό­τε­ρα, όπως δια­φύ­λα­ξη των δασών από πυρ­κα­γιές π.χ. τώρα την επι­κίν­δυ­νη εποχή του κα­λο­και­ριού για να μη μι­λή­σου­με για επα­γρύ­πνη­ση για λα­θρο­θή­ρες που φα­ντά­ζει πλέον πο­λυ­τέ­λεια.