Δικαστική συνέχεια για τη διαθήκη μιας 93χρονης

Και νέα διά­στα­ση προ­σέ­λα­βε η δι­κα­στι­κή διε­ρεύ­νη­ση της δια­θή­κης μιας 93χρο­νης Κα­λυ­μνιάς, για την οποία έχουν πα­ρα­πεμ­φθεί σε δίκη ενώ­πιον του Τρι­με­λούς Εφε­τεί­ου Δω­δε­κα­νή­σου επί κα­κουρ­γη­μά­των το Νο­έμ­βριο του 2014, οκτώ κά­τοι­κοι της Κα­λύ­μνου.

Κα­τη­γο­ρού­με­νοι είναι συ­γκε­κρι­μέ­να μια συμ­βο­λαιο­γρά­φος για το αδί­κη­μα της ψευ­δούς βε­βαί­ω­σης, το συ­νο­λι­κό όφε­λος ή η συ­νο­λι­κή βλάβη της οποί­ας υπερ­βαί­νουν το ποσό των 120.000 ευρώ, δύο κά­τοι­κοι της Κα­λύ­μνου για το αδί­κη­μα της ηθι­κής αυ­τουρ­γί­ας στην ανω­τέ­ρω πράξη και 5 ακόμη κά­τοι­κοι του ίδιου νη­σιού για άμεση συ­νέρ­γεια στο ίδιο αδί­κη­μα.

Η συμ­βο­λαιο­γρά­φος υπέ­βα­λε ενώ­πιον του Ει­σαγ­γε­λέα Πλημ­με­λειο­δι­κών Κω μή­νυ­ση κατά μιας κα­τοί­κου Ρόδου και δύο κα­τοί­κων Κα­λύ­μνου για τα αδι­κή­μα­τα της ψευ­δούς κα­τα­μή­νυ­σης, της ψευ­δούς ανω­μο­τί κα­τά­θε­σης, της ηθι­κής αυ­τουρ­γί­ας σε ψευ­δορ­κία και της ψευ­δορ­κί­ας.

Η υπε­ρή­λι­κη, που απε­βί­ω­σε στην Κά­λυ­μνο, την 24-12-2005, ετών 93, κα­τοι­κού­σε όσο ζούσε στην πε­ριο­χή του Πα­νόρ­μου. Στην ίδια πε­ριο­χή, σε οικία πλη­σί­ον της, κα­τοι­κού­σε η δεύ­τε­ρη και ο τρί­τος των κα­τη­γο­ρου­μέ­νων.

Η 93χρονη λόγω της προ­χω­ρη­μέ­νης ηλι­κί­ας της και του γε­γο­νό­τος ότι δεν είχε η ίδια παι­διά, ενώ οι λοι­ποί συγ­γε­νείς της δεν είχαν την δυ­να­τό­τη­τα να την φρο­ντί­σουν, τον Σε­πτέμ­βριο του έτους 2003, ζή­τη­σε από τους δύο κα­τη­γο­ρου­μέ­νους, να την βοη­θούν στην διεκ­πε­ραί­ω­ση των εξω­τε­ρι­κών της υπο­θέ­σε­ων και στην φρο­ντί­δα του σπι­τιού, αυτοί δε, το απο­δέ­χθη­καν.

Την 2-12-2005, οι ανω­τέ­ρω δύο κα­τη­γο­ρού­με­νοι, κά­λε­σαν την πρώτη κα­τη­γο­ρου­μέ­νη, συμ­βο­λαιο­γρά­φο Κα­λύ­μνου η οποία συ­νέ­τα­ξε δη­μό­σια δια­θή­κη, με μάρ­τυ­ρες τους υπό­λοι­πους κα­τη­γο­ρού­με­νους, ο έβδο­μος των οποί­ων, της χο­ρή­γη­σε ια­τρι­κή βε­βαί­ω­ση, με την οποία δια­πί­στω­νε θε­τι­κά την πνευ­μα­τι­κή ικα­νό­τη­τα της δια­θέ­τι­δας.

Με την δια­θή­κη αυτή, στο πε­ριε­χό­με­νο της οποί­ας η πρώτη κα­τη­γο­ρου­μέ­νη δια­βε­βαί­ω­σε ότι η ως άνω δια­θέ­της δεν εστε­ρεί­το καμιά των αι­σθή­σε­ών της, η 93χρονη, κα­τέ­λι­πε στην δεύ­τε­ρη κα­τη­γο­ρου­μέ­νη ακί­νη­τη πε­ριου­σία, αξίας 240.000 ευρώ και συ­γκε­κρι­μέ­να ένα κα­τά­στη­μα επί της οδού Ερμού στην Αθήνα, αξίας 100.000 ευρώ, ένα ακί­νη­το στην πε­ριο­χή «Βο­θύ­νοι» της Κα­λύ­μνου αξίας 60.000 ευρώ και ένα ακί­νη­το στην πε­ριο­χή «Πά­νορ­μο» της Κα­λύ­μνου, αξίας 80.000 ευρώ.

Σύμ­φω­να με το πα­ρα­πεμ­πτι­κό βού­λευ­μα για τους 8 κατά το χρο­νι­κό διά­στη­μα της σύ­ντα­ξης της δια­θή­κης, η 93χρονη, έπα­σχε από πνευ­μα­τι­κή νόσο και συ­γκε­κρι­μέ­να από άνοια, η οποία είναι διαρ­κής πνευ­μα­τι­κή νόσος που απο­κλεί­ει τη χρήση του λο­γι­κού.

Στον αντί­πο­δα η συμ­βο­λαιο­γρά­φος υπέ­βα­λε μή­νυ­ση κατά των τριών μαρ­τύ­ρων κα­τη­γο­ρί­ας.

Στη μή­νυ­σή της δια­τεί­νε­ται ότι συ­νέ­τα­ξε την δη­μό­σια δια­θή­κη την 2-12-2005 ενώ η 93χρονη είχε σώας τας φρέ­νας και πλήρη συ­νεί­δη­ση των πρατ­το­μέ­νων, όπως εξάλ­λου βε­βαί­ω­σαν όλοι οι μάρ­τυ­ρες που ήταν πα­ρό­ντες κατά την σύ­ντα­ξη της δια­θή­κης, και βε­βαί­ως ο για­τρός που την πα­ρα­κο­λου­θού­σε ανελ­λι­πώς.

Μετά το θά­να­το της ο μο­να­δι­κός πλη­σιέ­στε­ρος συγ­γε­νής της απο­βιώ­σα­σας, πα­τέ­ρας της πρώ­της εγκα­λού­με­νης, πλη­ρο­φο­ρού­με­νος την ύπαρ­ξη της ως άνω δη­μό­σιας δια­θή­κης, με την οποία η απο­βιώ­σα­σα εγκα­τέ­στη­σε μο­να­δι­κή κλη­ρο­νό­μο της πε­ριου­σί­ας της την γυ­ναί­κα που την φρό­ντι­σε, άσκη­σε ενα­ντί­ον αυτής αγωγή ενώ­πιον του Πο­λυ­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Κω για την ανα­γνώ­ρι­ση ως άκυ­ρης της δια­θή­κης.

Υπέ­βα­λε ενώ­πιον του κ. Ει­σαγ­γε­λέα Πρω­το­δι­κών Κω και τη μή­νυ­σή της.

Η συμ­βο­λαιο­γρά­φος υπο­στη­ρί­ζει ότι κατά τον χρόνο συ­ντά­ξε­ως της ως άνω δη­μό­σιας δια­θή­κης η δια­θέ­τι­δα είχε σώας τας φρέ­νας, πλήρη συ­νεί­δη­ση των πρατ­το­μέ­νων και επί­γνω­ση τόσο των απο­φά­σε­ων όσο και των πρά­ξε­ών της. Στο νο­σο­κο­μείο που η θα­νού­σα νο­ση­λεύ­τη­κε απλά και μόνο για την αντι­με­τώ­πι­ση του εγκε­φα­λι­κού επει­σο­δί­ου, όπως ισχυ­ρί­ζε­ται, μετά την νο­ση­λεία και θε­ρα­πεία στην οποία υπο­βλή­θη­κε, ου­δέ­να πρό­βλη­μα αντι­με­τώ­πι­ζε που να επη­ρε­ά­ζει την πνευ­μα­τι­κή και δια­νοη­τι­κή της υγεία.

Δια­ψεύ­δει επί­σης ότι η δια­θέ­τι­δα έπα­σχε από γε­ρο­ντι­κή άνοια.

Προ­σθέ­τει ακόμη ότι η δια­θή­κη δεν γρά­φτη­κε υπό την κα­θο­δή­γη­ση κα­νε­νός, αλλά η ίδια με πλήρη διαύ­γεια και πλήρη συ­νεί­δη­ση αυτών που ήθελε και έπρατ­τε, της δή­λω­σε την τε­λευ­ταία της βού­λη­ση ορί­ζο­ντας μο­να­δι­κό κλη­ρο­νό­μο της, την κά­τοι­κο Κα­λύ­μνου.

Δια­ψεύ­δει ακόμη ότι η 93χρονη βρι­σκό­ταν πα­ρα­με­λη­μέ­νη στο γκα­ράζ του σπι­τιού της Κα­λύ­μνιας και το­νί­ζει ότι διέ­με­νε σε κα­νο­νι­κό δω­μά­τιο και απο­λάμ­βα­νε φρο­ντί­δας και πε­ρι­ποί­η­σης.

Ισχυ­ρί­ζε­ται ακόμη ότι η δια­θέ­τι­δα μετά την έξοδό της από το Νο­σο­κο­μείο δεν ελάμ­βα­νε τροφή με σύ­ριγ­γα και ου­δέ­πο­τε πε­ριέ­πε­σε σε λή­θαρ­γο, όπως κα­τα­τέ­θη­κε.

Την υπό­θε­ση χει­ρί­ζε­ται ο δι­κη­γό­ρος Αθη­νών κ. Κων/νος Κο­λο­βός.