Αγγελος Τσιγκρής: «Βιώνουμε μια νέα κοινωνική πραγματικότητα στο έγκλημα»

Την πε­ποί­θη­ση ότι το φαι­νό­με­νο της αύ­ξη­σης της εγκλη­μα­τι­κό­τη­τας βρί­σκε­ται ακόμα σε εξέ­λι­ξη και δεν έχει ολο­κλη­ρώ­σει τον κύκλο του κα­τα­θέ­τει σή­με­ρα στην πολύ εν­δια­φέ­ρου­σα συ­νέ­ντευ­ξή του στη «δη­μο­κρα­τι­κή», ο εγκλη­μα­το­λό­γος και βου­λευ­τής της Ν.Δ. κ. Αγ­γε­λος Τσι­γκρής.

Ο κ. Αγ. Τσι­γκρής, είναι δι­κη­γό­ρος στον Άρειο Πάγο και δι­δά­σκει Εγκλη­μα­το­λο­γία, Σω­φρο­νι­στι­κή, Αντε­γκλη­μα­τι­κή Πο­λι­τι­κή και Ανα­κρι­τι­κή στις Αστυ­νο­μι­κές Ακα­δη­μί­ες της Ελ­λά­δας και της Κύ­πρου, είναι συγ­γρα­φέ­ας 14 βι­βλί­ων και δε­κά­δων νο­μι­κών με­λε­τών και άρ­θρων που έχουν δη­μο­σιευ­θεί σε έγκρι­τα επι­στη­μο­νι­κά πε­ριο­δι­κά της Ελ­λά­δας και του εξω­τε­ρι­κού.

Όπως λέει, με­τα­ξύ άλλων, στη συ­νέ­ντευ­ξή του στη «δ», σή­με­ρα βιώ­νου­με μια νέα μορφή εγκλη­μα­τι­κό­τη­τας, τα από­το­κα της κοι­νω­νι­κής πα­θο­γέ­νειας ως απόρ­ροια της επι­βο­λής των μέ­τρων για την αντι­με­τώ­πι­ση της παν­δη­μί­ας ση­μειώ­νο­ντας ότι στα τε­λευ­ταία δύο χρό­νια έχου­με μπα­ράζ πα­ρά­λο­γων και πρω­τό­γνω­ρων εγκλη­μά­των, τόσο στο βαθμό της έντα­σής τους όσο και στο πε­ρι­βάλ­λον που τε­λού­νται.

• Κύριε Τσι­γκρή ομο­λο­γου­μέ­νως στο τε­λευ­ταίο διά­στη­μα πα­ρα­τη­ρού­με μια έξαρ­ση της εγκλη­μα­τι­κό­τη­τας όχι μόνο στη Ρόδο αλλά και σε ολό­κλη­ρη τη χώρα, με την κοι­νω­νία να πα­ρα­κο­λου­θεί πα­γω­μέ­νη φρι­κτά εγκλή­μα­τα να δια­πράτ­το­νται το ένα μετά το άλλο. Πού μπο­ρεί να οφεί­λε­ται αυτό;

Το φαι­νό­με­νο αυτό δεν αφορά μόνο στη Ρόδο, ούτε μόνο στην Ελ­λά­δα, αλλά όλο τον κόσμο. Η αλ­λα­γή του χάρτη της εγκλη­μα­τι­κό­τη­τας είναι ένα πα­γκό­σμιο φαι­νό­με­νο τόσο ως προς την πο­σό­τη­τα όσο και ως προς την ποιό­τη­τα του εγκλή­μα­τος. Ο λόγος είναι ξε­κά­θα­ρος, όταν αλ­λά­ζει η κοι­νω­νι­κή ορ­γά­νω­ση αλ­λά­ζει και το έγκλη­μα, όταν αυ­ξά­νει η κοι­νω­νι­κή πα­θο­γέ­νεια αυ­ξά­νει η εγκλη­μα­τι­κό­τη­τα. Στα τε­λευ­ταία δύο χρό­νια, αυ­ξή­θη­κε αρ­κε­τά το έγκλη­μα και άλ­λα­ξε η ποιό­τη­τά του. Γιατί συ­νέ­βη­σαν όλα αυτά; Γιατί άλ­λα­ξε η κοι­νω­νία. Η κοι­νω­νία άλ­λα­ξε ξαφ­νι­κά, κά­θε­τα και ορι­ζό­ντια μέσα σε μια στιγ­μή πα­ντού. Τα μέτρα που επι­βλή­θη­καν για την προ­στα­σία από την παν­δη­μία δη­μιούρ­γη­σαν μια νέα κοι­νω­νι­κή πραγ­μα­τι­κό­τη­τα. Τα από­το­κα αυτής της κοι­νω­νι­κής πα­θο­γέ­νειας και της αλ­λα­γής της κοι­νω­νι­κής μας συμ­βί­ω­σης ει­σπράτ­του­με σή­με­ρα ως μια νέα μορφή εγκλη­μα­τι­κό­τη­τας. Το ανη­συ­χη­τι­κό δεν είναι η πο­σο­τι­κή με­τάλ­λα­ξη του εγκλή­μα­τος, είναι η ποιο­τι­κή με­τάλ­λα­ξη του εγκλή­μα­τος. Εχου­με μια πα­ρά­λο­γη εγκλη­μα­τι­κό­τη­τα, το έγκλη­μα γί­νε­ται πιο πα­ρά­λο­γο από ποτέ. Με πα­ρα­δο­σια­κούς εγκλη­μα­το­λο­γι­κούς όρους, η εγκλη­μα­τι­κό­τη­τα σή­με­ρα είναι πα­ρά­λο­γη σε σχέση με την πα­ρα­δο­σια­κή εγκλη­μα­τι­κό­τη­τα που εί­χα­με συ­νη­θί­σει μέχρι πριν από δύο χρό­νια. Δη­λα­δή έχου­με με­γα­λύ­τε­ρη διά­χυ­ση βίας για πολύ πιο ασή­μα­ντες αι­τί­ες. Πολύ μι­κρές αφορ­μές πυ­ρο­δο­τούν αλυ­σι­δω­τές, εκρη­κτι­κές αντι­δρά­σεις. Το πρό­βλη­μα σή­με­ρα λοι­πόν πα­ρα­τη­ρεί­ται πα­ντού, δεν πα­ρα­τη­ρεί­ται μόνο στα γή­πε­δα, ή έξω από αυτά. Πα­ρα­τη­ρεί­ται και στην οι­κο­γέ­νεια γιατί έχου­με αύ­ξη­ση της εν­δο­οι­κο­γε­νεια­κής βίας πάνω από 30% στα τε­λευ­ταία δύο χρό­νια, και σας λέω αυτά τα στοι­χεία δεν αφο­ρούν μόνο στην Ελ­λά­δα, αλλά ολό­κλη­ρο τον κόσμο. Εχου­με αύ­ξη­ση της σχο­λι­κής βίας και του εκ­φο­βι­σμού, έχου­με αύ­ξη­ση της βίας στον δρόμο, έχου­με αύ­ξη­ση της συλ­λο­γι­κής έντα­σης, του συλ­λο­γι­κού βρα­σμού της κοι­νω­νί­ας, η οποία σή­με­ρα ζει σε τε­λεί­ως δια­φο­ρε­τι­κούς ρυθ­μούς. Αυτοί οι κοι­νω­νι­κοί ρυθ­μοί που δεν έχουν καμία ή σχε­δόν καμία ασφα­λι­στι­κή δι­κλεί­δα απο­συ­μπί­ε­σης, ει­σπράτ­τε­ται στους πο­σο­τι­κούς και ποιο­τι­κούς δεί­κτες της εγκλη­μα­τι­κό­τη­τας.

• Ποια θα μπο­ρού­σε όμως να είναι αυτή η ασφα­λι­στι­κή δι­κλεί­δα;

Η επι­στρο­φή στην κα­νο­νι­κό­τη­τα. Να μπο­ρού­με να δούμε τους δι­κούς μας χωρίς μάσκα, να βρε­θού­με όλοι μαζί να φάμε, να πιού­με, να γιορ­τά­σου­με, να γλε­ντή­σου­με, να πάμε σε κοι­νω­νι­κές εκ­δη­λώ­σεις, να βγού­με το βράδυ, να ξε­νυ­χτή­σου­με, να κυ­κλο­φο­ρού­με ελεύ­θε­ροι πα­ντού, να πάμε σε ένα κέ­ντρο δια­σκέ­δα­σης, να πάμε σε ένα πα­νη­γύ­ρι στα χωριά μας. Αυτό. Δεν υπάρ­χει τί­πο­τα πιο το­ξι­κό, αυτός είναι ο κύ­ριος πα­ρά­γο­ντας για την με­τάλ­λα­ξη της εγκλη­μα­τι­κό­τη­τας. Η ισορ­ρο­πία στην νέα μορφή εγκλη­μα­τι­κό­τη­τας δεν έχει επέλ­θει ακόμα, ακόμα έχου­με δρόμο να δια­νύ­σου­με μέχρι την ορι­στι­κο­ποί­η­ση των δει­κτών της πο­σό­τη­τας και της ποιό­τη­τας της νέας μορ­φής εγκλη­μα­τι­κό­τη­τας.

• Βλέ­πε­τε δη­λα­δή πε­ραι­τέ­ρω κλι­μά­κω­ση αυτού του φαι­νο­μέ­νου;

Δεν θα το έλεγα κλι­μά­κω­ση, θα πω όμως ότι εί­μα­στε στη διάρ­κεια μιας δυ­να­μι­κής πε­ριό­δου εξέ­λι­ξης του φαι­νο­μέ­νου και βε­βαί­ως θα απαι­τη­θεί ακόμα ένα εύ­λο­γο χρο­νι­κό διά­στη­μα. Η εγκλη­μα­τι­κό­τη­τα είναι ακρι­βώς το ίδιο πράγ­μα που συμ­βαί­νει με το τσου­νά­μι έπει­τα από έναν σει­σμό. Η σχέση του σει­σμού με το τσου­νά­μι έχει μια χρο­νι­κή κα­θυ­στέ­ρη­ση. Το ίδιο συμ­βαί­νει και με την εγκλη­μα­τι­κό­τη­τα, όταν αλ­λά­ζει η κοι­νω­νι­κή ορ­γά­νω­ση ξαφ­νι­κά όπως συ­νέ­βη πριν από δύο χρό­νια, έρ­χε­ται αυτό το τσου­νά­μι της εγκλη­μα­τι­κό­τη­τας μετά από κά­ποιο χρο­νι­κό διά­στη­μα. Ε, το χρο­νι­κό διά­στη­μα είναι τώρα. Εχει αρ­χί­σει να εξε­λίσ­σε­ται εδώ και κά­ποιους μήνες. Όταν αυτό το φαι­νό­με­νο το εί­χα­με επι­ση­μά­νει κά­ποιοι νω­ρί­τε­ρα, μας έλε­γαν υπερ­βο­λι­κούς, όμως έχου­με δρόμο να δια­νύ­σου­με ακόμα. Βιώ­νου­με μια νέα κοι­νω­νι­κή πραγ­μα­τι­κό­τη­τα στο έγκλη­μα η οποία δεν αφορά μόνο στους δεί­κτες της εγκλη­μα­τι­κό­τη­τας, αλλά αφορά και στους δεί­κτες της ψυ­χι­κής νόσου. Εχου­με μια κα­τα­κό­ρυ­φη αύ­ξη­ση των ψυ­χι­κών νόσων.

• Αυτή η έξαρ­ση της εγκλη­μα­τι­κό­τη­τας κύριε Τσι­γκρή, μπο­ρεί να οφεί­λε­ται στην έξαρ­ση των ψυ­χι­κών νο­ση­μά­των ασθε­νών που οι ιδιαί­τε­ρες συν­θή­κες επέ­τει­ναν το πρό­βλη­μά τους ή μπο­ρεί και να αφορά αν­θρώ­πους που υπό αυτές τις συν­θή­κες εκ­δή­λω­σαν ψυ­χι­κά νο­σή­μα­τα; Ή και τα δυο;

Αυτά τα όρια δεν είναι τόσο πολύ ευ­κρι­νή ανά­με­σα στην υγεία και στην ασθέ­νεια. Για πα­ρά­δειγ­μα αν 100 δια­φο­ρε­τι­κοί άν­θρω­ποι δε­χθούν μια μπου­νιά στο πρό­σω­πο, θα δείτε 100 δια­φο­ρε­τι­κές αντι­δρά­σεις. Θα υπάρ­ξει άν­θρω­πος που θα μπο­ρεί να συγ­χω­ρή­σει αυτή τη συ­μπε­ρι­φο­ρά, ή μπο­ρεί να υπάρ­ξει και κά­ποιος που θα αντι­δρά­σει και θα πάρει το κε­φά­λι εκεί­νου που του επι­τέ­θη­κε, ή να του βγά­λει τα έντε­ρα. Θα δούμε 100 δια­φο­ρε­τι­κές αντι­δρά­σεις κάθε κλί­μα­κας. Υπάρ­χουν άν­θρω­ποι που είναι εσω­στρε­φείς και άλλοι εξω­στρε­φείς. Σε ένα έντο­νο κοι­νω­νι­κό ερέ­θι­σμα, ένας εσω­στρε­φής άν­θρω­πος βάλ­λει κατά του εαυ­τού του, δη­λα­δή αυ­το­κα­τα­στρέ­φε­ται.

Προ­φα­νώς πά­σχει ψυ­χι­κά, αρ­χί­ζει να κάνει χρήση ψυ­χο­τρό­πων ου­σιών, ναρ­κω­τι­κών, χα­πιών, αλ­κο­όλ, να βλά­ψει τον εαυτό του, να αυ­το­κτο­νή­σει… Αυτό συμ­βαί­νει στην από­λυ­τη εσω­στρέ­φεια. Κα­νέ­νας άν­θρω­πος δεν είναι όμως από­λυ­τα εσω­στρε­φής, όλοι εί­μα­στε κάτι εν­διά­με­σο. Ενας εξω­στρε­φής άν­θρω­πος δεν βάλ­λει κατά του εαυ­τού του, βάλ­λει κατά της κοι­νω­νί­ας εγκλη­μα­τεί, γί­νε­ται πιο βί­αιος, ξεσπά στο πε­ρι­βάλ­λον… Ο κα­θέ­νας μας είναι λίγο απ΄ό­λα. Στην κοι­νω­νία υπάρ­χουν όλα τα μέ­ταλ­λα, από τον τε­νε­κέ τον ξε­γά­νω­το που με μια μέρα στον ήλιο σκου­ριά­ζει, μέχρι και τα ατό­φια χρυ­σά­φια που ό,τι και να τους κά­νεις δεν αλ­λά­ζουν με τί­πο­τα. Πλέον, στην κοι­νω­νία υπό τις πα­ρού­σες συν­θή­κες αρ­χί­ζουν και σκου­ριά­ζουν κι άλλα πιο σκλη­ρά μέ­ταλ­λα, γιατί οι κοι­νω­νι­κές συν­θή­κες είναι σχε­δόν το­ξι­κές. Εχου­με πολλά χρό­νια, σχε­δόν έναν αιώνα να αντι­με­τω­πί­σου­με πάλι κάτι πα­ρό­μοιο στον πλα­νή­τη.

• Υπάρ­χει κάτι που μπο­ρεί γίνει για την αντι­με­τώ­πι­ση αυτής της κα­τά­στα­σης πέρα από το να πε­ρι­μέ­νου­με τις εξε­λί­ξεις της παν­δη­μί­ας;

Ο κάθε γο­νιός να φυ­λά­ξει το σπίτι του, πρώτα πρώτα τα παι­διά του, την οι­κο­γέ­νειά του και να μην ξε­σπά­ει εκεί. Αυτό βε­βαί­ως είναι κάτι που αφορά στον κα­θέ­να μας και την ευ­θύ­νη που ανα­λαμ­βά­νει και να αντι­λη­φθεί ότι δεν μπο­ρεί να ξεσπά τα νεύρα του, τον θυμό του, στη σύ­ζυ­γο ή στα παι­διά του. Αυτό είναι το βα­σι­κό­τε­ρο μέτρο, ο κα­θέ­νας να σώσει το σπίτι του.

Το δεύ­τε­ρο και ση­μα­ντι­κό βήμα που πρέ­πει να γίνει είναι να λη­φθούν μέτρα στα σχο­λεία έτσι ώστε οι ει­δι­κοί να μπο­ρούν να προ­λα­βαί­νουν κρί­σεις στο εκ­παι­δευ­τι­κό πε­ρι­βάλ­λον, οι οποί­ες ου­σια­στι­κά δη­μιουρ­γούν το­ξι­κά φαι­νό­με­να κι αν αυτά δεν τα προ­λά­βου­με μπο­ρεί να οδη­γή­σουν σε εγκλη­μα­τι­κές πρά­ξεις εντός του σχο­λι­κού πε­ρι­βάλ­λο­ντος, κάτι που έχου­με δει να συμ­βαί­νει. Το τρίτο μέτρο, αφορά στην πο­λι­τεία που πρέ­πει να με­ρι­μνή­σει για τη σωστή με­ταρ­ρύθ­μι­ση του νο­μο­θε­τι­κού πλαι­σί­ου σε ό,τι αφορά στα θέ­μα­τα της εγκλη­μα­τι­κό­τη­τας διότι δεν μπο­ρείς να αντι­με­τω­πί­σεις ένα νέο έγκλη­μα με τους πα­λιούς νό­μους, όπως δεν μπο­ρείς να αντι­με­τω­πί­σεις νέες ασθέ­νειες με παλιά φάρ­μα­κα, αυτό είναι κάτι πα­ρα­πά­νω από βέ­βαιο. Και το τέ­ταρ­το, είναι να φτιά­ξου­με ένα δί­κτυο κοι­νω­νι­κών υπη­ρε­σιών το οποίο θα μπο­ρεί να συν­δρά­μει, να πε­ρι­θάλ­ψει, να αγκα­λιά­σει τους αδύ­να­μους, τους πιο ευαί­σθη­τους χα­ρα­κτή­ρες προ­κει­μέ­νου να λειά­νει τα προ­βλή­μα­τα που δη­μιουρ­γεί αυτή η νέα κοι­νω­νι­κή πραγ­μα­τι­κό­τη­τα που είναι εν πολ­λοίς εκτός κοι­νω­νι­κού πλαι­σί­ου όπως το γνω­ρί­ζα­με μέχρι σή­με­ρα και στο οποίο εί­χα­με μάθει να συμ­βιώ­νου­με.

• Υπάρ­χει ηλι­κια­κή δια­βάθ­μι­ση κύριε Τσι­γκρή σε ό,τι αφορά στους δρά­στες;

Όταν αρ­χί­ζει ο βρα­σμός σε μια κα­τσα­ρό­λα δεν βρά­ζει μόνο το πάνω μέρος ή μόνο το κάτω μέρος. Το κοι­νω­νι­κό σώμα πα­ρου­σιά­ζει αυ­ξη­μέ­νη θερ­μο­κρα­σία -αν μπο­ρού­με να το πούμε έτσι- κι αυτό αφορά νέους, με­σή­λι­κες και ηλι­κιω­μέ­νους. Σε κάθε πε­ρί­πτω­ση πά­ντως, να ξέ­ρε­τε ότι η εγκλη­μα­τι­κό­τη­τα και η πα­ρα­βα­τι­κό­τη­τα έχουν γένος αρ­σε­νι­κό και αφο­ρούν κατά κύριο λόγο τον ενερ­γό πλη­θυ­σμό, δη­λα­δή άτομα μέσης ηλι­κί­ας από 18 ετών μέχρι και 55, εκεί εστιά­ζε­ται η εγκλη­μα­τι­κό­τη­τα.

Η εγκλη­μα­τι­κό­τη­τα των νέων, των εφή­βων και των παι­διών είναι πολύ πιο πε­ριο­ρι­σμέ­νη, ωστό­σο το ανη­συ­χη­τι­κό είναι ότι το τε­λευ­ταίο χρο­νι­κό διά­στη­μα, τις τε­λευ­ταί­ες δύο δε­κα­ε­τί­ες -γιατί η Ελ­λά­δα τις τε­λευ­ταί­ες δύο δε­κα­ε­τί­ες είχε μη­δε­νι­κή παι­δι­κή πα­ρα­βα­τι­κό­τη­τα και ελά­χι­στη εφη­βι­κή πα­ρα­βα­τι­κό­τη­τα- πλέον έχου­με ανη­συ­χη­τι­κούς δεί­κτες εγκλη­μα­τι­κό­τη­τας και σε αυτές τις ηλι­κί­ες. Πα­ρα­τη­ρεί­ται πλέον πα­ρα­βα­τι­κό­τη­τα στα παι­διά ακόμα του δη­μο­τι­κού σχο­λεί­ου, βε­βαί­ως έχου­με κά­ποια ακραία, ξένα για την Ελ­λά­δα κρού­σμα­τα εφη­βι­κής πα­ρα­βα­τι­κό­τη­τας και βίας που η χώρα μας δεν ήταν συ­νη­θι­σμέ­νη σε αυτά. Η εγκλη­μα­τι­κό­τη­τα λοι­πόν δια­φο­ρο­ποιεί­ται και ηλι­κια­κά.

• Πά­ντως η κοι­νω­νία έχει «πα­γώ­σει» από τα εγκλή­μα­τα που συ­ντε­λού­νται τε­λευ­ταί­ως κ. Τσι­γκρή.

Ακρι­βώς επει­δή τα εγκλή­μα­τα είναι πλέον ακραία, τα οποία είναι και από τις πιο δη­μο­φι­λείς ει­δή­σεις. Οι με­γα­λύ­τε­ρες επι­τυ­χί­ες στη λο­γο­τε­χνία και στον κι­νη­μα­το­γρά­φο αφο­ρούν εγκλή­μα­τα, δεν είναι τυ­χαίο αυτό. Ένα ακραίο έγκλη­μα σο­κά­ρει, φο­βί­ζει, συ­γκι­νεί και ταυ­τό­χρο­να κάνει τον ανα­γνώ­στη ή τον θεατή να αι­σθά­νε­ται ασφα­λής που το έγκλη­μα δεν αφορά τον ίδιο. Όταν ακούς ότι μια μάνα σκό­τω­σε το παιδί της σο­κά­ρε­σαι, ακόμα κι εγώ που είμαι ει­δι­κός στο θέμα σο­κά­ρο­μαι. Το πρό­βλη­μα είναι ότι τα πολλά τέ­τοια εγκλή­μα­τα όταν επα­να­λαμ­βά­νο­νται φτά­νουν σε ση­μείο να δη­μιουρ­γή­σουν μια σχε­δόν ανο­σία του κοι­νού στην εί­δη­ση, με απο­τέ­λε­σμα να τα αντι­με­τω­πί­ζει ως κάτι ανα­με­νό­με­νο, κι αυτό δεν είναι κα­θό­λου καλό. Είναι άλλο αυτά τα φαι­νό­με­να να συμ­βαί­νουν σπά­νια και άλλο να συμ­βαί­νουν κάθε μέρα.

• Εχου­με φτά­σει σε αυτό το ση­μείο; Να τα θε­ω­ρού­με ως σχε­δόν ανα­με­νό­με­να;

Συμ­βαί­νουν πιο συχνά απ΄ό,τι στο πα­ρελ­θόν, ει­δι­κά στα τε­λευ­ταία δύο χρό­νια έχου­με μια κλι­μά­κω­ση τέ­τοιων εγκλη­μά­των εν πολ­λοίς πα­ρά­λο­γων σε σχέση με την πα­ρα­δο­σια­κή εγκλη­μα­τι­κό­τη­τα που γνω­ρί­ζα­με μέχρι πριν από δύο χρό­νια και τε­λεί­ως πρω­τό­γνω­ρα στο βαθμό της έντα­σής τους και στο πε­ρι­βάλ­λον που τε­λού­νται.

• Πά­ντως βλέ­που­με με­γά­λη αγριό­τη­τα και σε­ξουα­λι­κά εγκλή­μα­τα, όπως και στα λε­γό­με­να ερω­τι­κά εγκλή­μα­τα.

Κοι­τάξ­τε, είναι άλλα τα εγκλή­μα­τα από έρωτα και άλλα τα σε­ξουα­λι­κά εγκλή­μα­τα. Τα εγκλή­μα­τα από έρωτα είναι κατά βάση εγκλή­μα­τα αν­θρω­πο­κτο­νί­ας που ο δρά­στης σκο­τώ­νει για λό­γους ερω­τι­κής αντι­ζη­λί­ας, από ερω­τι­κό πάθος ας το πούμε έτσι. Εγώ κρα­τάω τον τίτλο ενός από τα βι­βλία μου που είναι «Εγκλή­μα­τα από έρωτα» που αφορά στις αν­θρω­πο­κτο­νί­ες του 20ού αιώνα με κί­νη­τρο το ερω­τι­κό πάθος. Τα εγκλή­μα­τα αυτά υπήρ­χαν, υπάρ­χουν και θα υπάρ­χουν για πάντα. Απο­τε­λούν το 14% των αν­θρω­πο­κτο­νιών που τε­λού­νται στη χώρα μας κάθε χρόνο. Τα σε­ξουα­λι­κά εγκλή­μα­τα είναι κάτι δια­φο­ρε­τι­κό, είναι ο βια­σμός, είναι η προ­σβο­λή της γε­νε­τή­σιας αξιο­πρέ­πειας, τα εγκλή­μα­τα εμπο­ρί­ας και σε­ξουα­λι­κής εκ­με­τάλ­λευ­σης του αν­θρώ­που όπως οι μα­στρο­πεί­ες, οι σω­μα­τε­μπο­ρί­ες κ.λ.π., που απο­τε­λούν μια τε­λεί­ως δια­φο­ρε­τι­κή ανά­γνω­ση που ήταν πάντα πολύ ιδιαί­τε­ρα και απαι­τούν ιδιαί­τε­ρο χει­ρι­σμό και δια­δι­κα­σί­ες και ανά­λο­γες με­ταρ­ρυθ­μί­σεις, τόσο στις δι­κο­νο­μι­κές όσο και στις νο­μο­θε­τι­κές πρα­κτι­κές του κρά­τους, προ­κει­μέ­νου να ανοί­γουν τα στό­μα­τα πιο εύ­κο­λα, να μην στιγ­μα­τί­ζο­νται τα θύ­μα­τα για δεύ­τε­ρη και τρίτη φορά και να μπο­ρούν να βρί­σκουν έναν άν­θρω­πο που θα τα ακού­ει με με­γά­λη προ­σο­χή και βε­βαί­ως πρέ­πει να γί­νουν πολ­λές πα­ρεμ­βά­σεις σε αυτόν τον τομέα.