Κυριάκος Μητσοτάκης: Στο επίκεντρο πάντα ο πολίτης

1. Αντι­με­τώ­πιση της υπερ­συ­γκέ­ντρω­σης του πλούτου στα χέρια όλο και λιγό­τε­ρων, με απο­κα­τά­σταση της αλη­θι­νής ελεύ­θε­ρης οικο­νο­μίας και του υγιούς αντα­γω­νι­σμού. Η εξά­πλωση της τεχνο­λο­γίας και η ανοιχτή συνερ­γα­σία μεταξύ των κρατών μπορούν να αυξή­σουν την παγκό­σμια παρα­γωγή. Οι κανόνες να καθο­ρί­σουν τους όρους της. Και οι δημο­κρα­τι­κές πολι­τείες να εγγυ­η­θούν τη δίκαιη ανα­δια­νομή της στις κοι­νω­νίες.

2. Κάλυψη των νέων εθνο­τι­κών και των θρη­σκευ­τι­κών χασμά­των με την επι­στροφή στον σεβασμό του διε­θνούς δικαίου και των ανθρω­πί­νων δικαιω­μά­των. Κάτι που σημαί­νει ότι οι χώρες οφεί­λουν να τιμή­σουν συν­θή­κες που υπέ­γρα­ψαν και σύνορα που ισχύουν. Να αντι­με­τω­πί­σουν μαζί προ­βλή­ματα όπως οι μετα­να­στευ­τι­κές ροές, ενώ στο εσω­τε­ρικό τους να προ­ση­λω­θούν και πάλι στο κράτος δικαίου.

3. Εμβά­θυνση της φιλε­λεύ­θε­ρης δημο­κρα­τίας, με την απο­φα­σι­στική υπέρ­βαση όλων των αδυ­να­μιών της. Με την τόνωση του κοι­νο­βου­λευ­τι­κού δια­λό­γου και των θεσμών και, κυρίως, με την ανά­δειξη ενός νέου μοντέ­λου «πολίτη-συμμέτοχου». Ο οποίος θα έχει κριτική σκέψη και θα μετέχει στα κοινά μακριά από λαϊ­κι­σμούς και ακραίες συμπε­ρι­φο­ρές.

Το βήμα του ομιλητή στην Πνύκα, όπου συνε­δρί­αζε ο Δήμος της Αρχαίας Αθήνας. Η εμβά­θυνση της φιλε­λεύ­θε­ρης δημο­κρα­τίας και η ανά­δειξη ενός νέου μοντέ­λου «πολίτη-συμμέτοχου» είναι μία από τις μεγάλες προ­κλή­σεις διεθνώς.

Στις λύσεις απέ­να­ντι σε αυτές τις προ­κλή­σεις έχει προ­φα­νώς και η Ελλάδα το δικό της, ανα­λο­γικό μερίδιο. Μια χώρα που, ύστερα από 10 χρόνια οικο­νο­μι­κής κρίσης, βαδίζει και πάλι τον δρόμο της ανά­πτυ­ξης, ανα­κτώ­ντας τον πρω­τα­γω­νι­στικό της ρόλο στην Ευρώπη και στον κόσμο.

Ακριβώς η οικο­νο­μική ευη­με­ρία απο­τε­λεί και το δικό μας κεντρικό ζητού­μενο για το 2020. Όχι μόνο γιατί είναι μια κοι­νω­νική ανάγκη. Αλλά και διότι ισχυρή οικο­νο­μία σημαί­νει και ισχυρή χώρα σε όλα τα επίπεδα των εθνικών αναγκών.

Ήδη η Ελλάδα λει­τουρ­γεί στις διε­θνείς αγορές, δανει­ζό­μενη με επι­τό­κια χαμη­λό­τερα από ποτέ. Τα capital controls είναι παρελ­θόν, μαζί με τη φορο­λο­γική επέλαση και την αντιε­πεν­δυ­τική πολι­τική της προη­γού­με­νης κυβέρ­νη­σης. Τώρα οι φόροι μειώ­νο­νται για επι­χει­ρή­σεις, επαγ­γελ­μα­τίες και νοι­κο­κυ­ριά. Τα ακίνητα παύουν να είναι βάρος και ανα­κτούν την αξία τους. Και ένας νέος ανα­πτυ­ξια­κός νόμος ενερ­γο­ποιεί μεγάλα έργα και δρο­μο­λο­γεί και­νούρ­γιες επεν­δύ­σεις για αύξηση του ΑΕΠ και τόνωση της απα­σχό­λη­σης. Κάτι που σύντομα θα επι­τρέ­ψει μία νέα συμ­φω­νία με τους εταί­ρους για τα πλε­ο­νά­σματα των επό­με­νων ετών. Με άλλα λόγια, η κυβέρ­νηση δημιουρ­γεί νέο εθνικό πλούτο, εισά­γο­ντας, ταυ­τό­χρονα, και τρόπους δίκαιης κατα­νο­μής του.

Δεύτερο ελλη­νικό στοί­χημα για το 2020 είναι ο εκσυγ­χρο­νι­σμός του κράτους, με τον ψηφιακό μετα­σχη­μα­τι­σμό του και την κατα­πο­λέ­μηση της γρα­φειο­κρα­τίας, ώστε ο πολίτης να εξυ­πη­ρε­τεί­ται εύκολα και γρήγορα από τις δημό­σιες υπη­ρε­σίες. Αλλά και κάθε δημιουρ­γικό σχέδιο να μη βαλ­τώ­νει πλέον στα συρ­τά­ρια, απω­θώ­ντας ξένα κεφά­λαια και ευκαι­ρίες επεν­δύ­σεων από τον τόπο.

Σε κεντρικό επίπεδο, η κυβέρ­νηση λει­τουρ­γεί υπη­ρε­τώ­ντας ένα κράτος επι­τε­λικό. Με στόχους, χρο­νο­δια­γράμ­ματα και έλεγχο των απο­τε­λε­σμά­των της. Νομο­θε­τεί δίνο­ντας λύσεις σε κάθε επίπεδο δημό­σιας δράσης. Αλλά και απο­κα­θι­στώ­ντας εκκρε­μό­τη­τες δεκα­ε­τιών, όπως η διευ­κό­λυνση των εκτός συνόρων Ελλήνων να ψηφί­ζουν από τον τόπο δια­μο­νής τους. Σύντομα, τέλος, η χώρα θα έχει ένα νέο, λει­τουρ­γικό Σύνταγμα.

Σε επίπεδο καθη­με­ρι­νό­τη­τας, προ­τε­ραιό­τητα απο­τε­λεί η ασφά­λεια. Η τρο­μο­κρα­τία και το έγκλημα έχουν ήδη απέ­να­ντί τους ένα ισχυρό νομικό οπλο­στά­σιο, αλλά και μια πιο αυστηρή πρα­κτική. Στα πανε­πι­στή­μια επα­νέρ­χε­ται το αληθινό άσυλο της γνώσης και στις γει­το­νιές η ελεύ­θερη κυκλο­φο­ρία και επι­κοι­νω­νία των κατοί­κων. Κι αυτό θα συνε­χι­στεί. Στόχος μας είναι ένα κράτος που θα περι­βάλ­λει τον πολίτη, αντί να τον κατα­βάλ­λει. Που θα τον προ­στα­τεύει αντί να τον κατα­δυ­να­στεύει. Και ένα κράτος το οποίο, πλέον, δεν θα ανα­βάλ­λει, αλλά θα επι­βάλ­λει: δικαιο­σύνη, ασφά­λεια, ταχύ­τητα και απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τητα.

Τέλος, η τρίτη πρό­κληση που προ­βάλ­λει ενώπιόν μας είναι ένα διπλό πρό­βλημα που έρχεται από το… μέλλον. Πρό­κει­ται για δύο δια­φο­ρε­τι­κές κρίσεις, οι οποίες, ωστόσο, εκδη­λώ­νο­νται ταυ­τό­χρονα στις μέρες μας: η προ­σφυ­γική και η περι­βαλ­λο­ντική.

Σε ό,τι αφορά το πρώτο, η Ελλάδα θα προ­στα­τεύει κάθε κυνη­γη­μένο, που δικαιού­ται άσυλο. Θα προ­στα­τεύει ωστόσο και τα σύνορά της, που είναι και ευρω­παϊκά σύνορα. Γι’ αυτό ακριβώς και το μετα­να­στευ­τικό – προ­σφυ­γικό είναι θέμα που αφορά όλα τα κράτη της ηπείρου και ειδι­κό­τερα της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης.

Σε ό,τι αφορά το δεύτερο, την «πράσινη» ατζέντα της Ελλάδας υπο­γρά­φουν οι σαφείς δεσμεύ­σεις της: μεσο­πρό­θε­σμος στόχος είναι το μερίδιο των Ανα­νε­ώ­σι­μων Πηγών Ενέρ­γειας (ΑΠΕ) στη μικτή τελική κατα­νά­λωση ενέρ­γειας να φτάσει το 35% και ειδικά στην ηλε­κτρο­πα­ρα­γωγή αυτό να αγγίξει το 60%. Έως το 2028 η χώρα θα έχει απε­ξαρ­τη­θεί από τον λιγνίτη. Και μέσα στο 2020 θα εκδη­λω­θούν οι πρώτες πιλο­τι­κές εφαρ­μο­γές της ηλε­κτρο­κί­νη­σης.

Αντί άλλου επι­λό­γου, επι­κα­λού­μαι τη δια­τύ­πωση του Γάλλου φιλο­σό­φου Μαρσέλ Γκοσέ: «Ο άνθρω­πος είναι πλήρως άνθρω­πος μόνο ως άνθρω­πος εντός του πολίτη. Ως πολίτης». Κι αυτό για να επι­ση­μάνω ότι κάθε πολι­τική επιλογή οφείλει να έχει στο επί­κε­ντρό της τον «πλήρη άνθρωπο», δηλαδή τον πολίτη. Με αυτή την πυξίδα θα πορευ­τεί η Ελλάδα το 2020. Και θα πετύχει!

πηγή euro2day.gr