Συζητήθηκε χθες το αίτημα της «Καζίνο Ρόδου Α.Ε.»

Ενώ­πιον του Πο­λυ­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου, με την δια­δι­κα­σία της εκού­σιας δι­καιο­δο­σί­ας συ­ζη­τή­θη­κε χθες το αί­τη­μα της Κα­ζί­νο Ρόδου ΑΕ, να ερ­μη­νευ­τεί η από­φα­ση με την οποία υπή­χθη στη δια­δι­κα­σία συν­διαλ­λα­γής του πτω­χευ­τι­κού κώ­δι­κα στο σκέ­λος αυτής που αφορά τον δια­κα­νο­νι­σμό των οφει­λών της προς το Ελ­λη­νι­κό Δη­μό­σιο.

Όπως απε­κά­λυ­ψε η «δη­μο­κρα­τι­κή», ανέ­κυ­ψε συ­γκε­κρι­μέ­να θέμα στην υλο­ποί­η­ση της από­φα­σης όσον αφορά την απο­πλη­ρω­μή του προ­στί­μου «μα­μούθ» που επι­βλή­θη­κε στην Κα­ζί­νο Ρόδου ΑΕ, μετά από φο­ρο­λο­γι­κό έλεγ­χο και μένει να ξε­κα­θα­ρί­σει δι­κα­στι­κώς αν η εται­ρεία θα επι­βα­ρυν­θεί με τους τό­κους της οφει­λής, ύψους άνω των 2,5 εκατ. ευρώ ή αν λόγω της υπα­γω­γής της στην δια­δι­κα­σία εξυ­γί­αν­σης του πτω­χευ­τι­κού κώ­δι­κα οι δό­σεις που κα­τα­βάλ­λει θα είναι άτο­κες.

Η εται­ρεία έχει εντα­χθεί, με από­φα­ση του πτω­χευ­τι­κού δι­κα­στη­ρί­ου εντός της χρή­σης 2015, στις δια­τά­ξεις του άρ­θρου 106Β Ν.3566/2007, πε­τυ­χαί­νο­ντας την απο­πλη­ρω­μή των λη­ξι­πρό­θε­σμων τρα­πε­ζι­κών, φο­ρο­λο­γι­κών και ασφα­λι­στι­κών υπο­χρε­ώ­σε­ών της, εντός της επό­με­νης δε­κα­πε­ντα­ε­τί­ας.

Στην ανω­τέ­ρω από­φα­ση του πτω­χευ­τι­κού δι­κα­στη­ρί­ου μπο­ρεί να εντα­χθεί η φο­ρο­λο­γι­κή υπο­χρέ­ω­ση που προ­έ­κυ­ψε από την τε­λε­σί­δι­κη δι­κα­στι­κή από­φα­ση που προ­α­να­φέρ­θη­κε.

Σύμ­φω­να με την από­φα­ση της υπα­γω­γής της η εται­ρεία δια­τά­χθη­κε να κα­τα­βά­λει το σύ­νο­λο της απαί­τη­σης του σε 180 μη­νιαί­ες δό­σεις ενώ το ίδιο ισχύ­ει και για άλλες απαι­τή­σεις του Ελ­λη­νι­κού Δη­μο­σί­ου που θα ανα­κύ­ψουν μετά την υπα­γω­γή της.

Στην ρύθ­μι­ση είχαν εντα­χθεί πε­ρί­που 5,6 εκατ. ευρώ, που είχαν βε­βαιω­θεί τον Μάρ­τιο του 2016 για τις χρή­σεις μέχρι το 2012.

Το ποσό ωστό­σο αυτό, όπως θε­ω­ρεί το Ελ­λη­νι­κό Δη­μό­σιο, θα πρέ­πει να το­κί­ζε­ται, γε­γο­νός που θα επι­βα­ρύ­νει την οφει­λή δυ­σα­νά­λο­γα και συ­γκε­κρι­μέ­να κατά 2,5 εκατ. ευρώ πε­ρί­που.

Εξυ­πα­κού­ε­ται ότι κάτω από τις πα­ρού­σες συν­θή­κες, αν τε­λι­κώς κρι­θεί ότι η οφει­λή θα πρέ­πει να το­κι­στεί, η βιω­σι­μό­τη­τα της επι­χεί­ρη­σης κιν­δυ­νεύ­ει.