Από το «yes we can» του Ομπάμα στο «το μπορούμε» του Παπανδρέου: Τι είπε στο συμπόσιο της Σύμης για το πολιτικό μέλλον του, την κρίση και το σούσι

Με τη φράση – σύν­θη­μα «το μπο­ρού­με» έκλει­σε την ομι­λία του στο συ­μπό­σιο της Σύμης ο Γιώρ­γος Πα­παν­δρέ­ου την Πα­ρα­σκευή ανα­φε­ρό­με­νος με­τα­ξύ άλλων στο ρόλο που επι­θυ­μεί για τον εαυτό του, στις αγω­νί­ες του, στην εγκλη­μα­τι­κή δια­χεί­ρι­ση της Νέας Δη­μο­κρα­τί­ας και αυ­τούς που μας οδή­γη­σαν στην κρίση.

Ο Γιώρ­γος Πα­παν­δρέ­ου άσκη­σε επί­σης σφο­δρή κρι­τι­κή στα δη­μο­σιεύ­μα­τα για τα κο­κτέιλ και την ατμό­σφαι­ρα στο συ­μπό­σιο της Σύμης, για την απα­ξί­ω­ση του συ­νε­δρί­ου και την προ­σπά­θεια δη­μιουρ­γί­ας μύθων με βάση μια φω­το­γρα­φία. Είπε χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά : «Κά­ποιοι, χρό­νια τώρα, επι­χει­ρούν να απα­ξιώ­σουν αυτή τη συ­νά­ντη­ση. Δεν εν­δια­φέ­ρο­νται για το τι συ­ζη­τού­με. Δεν εν­δια­φέ­ρο­νται για το αν η Ελ­λά­δα μπο­ρεί και πρέ­πει να κα­τα­στεί επί­κε­ντρο της συ­ζή­τη­σης για τα ηθικά προ­τάγ­μα­τα στην πα­γκό­σμια κοι­νω­νία. Ίσως ακόμα και να φο­βού­νται τη ση­μα­σία των ιδεών και των από­ψε­ων που κα­τα­θέ­τουν οι συμ­με­τέ­χο­ντες.

Αρκεί ένα δη­μο­σί­ευ­μα που θέλει να μας πεί­σει ότι, βρι­σκό­μα­σταν εδώ, περ­νά­γα­με καλά, ανταλ­λάσ­σα­με φι­λο­φρο­νή­σεις, τρώ­γα­με σούσι και πί­να­με κο­κτέιλ. Έχει καμία ση­μα­σία ακόμη και το αν ήμα­σταν εδώ; Αν εί­χα­με πα­τή­σει το πόδι μας στο νησί; Καμία. Αρ­κούν οι εντυ­πώ­σεις. Να βγαί­νει η ει­κό­να μιας δήθεν πο­λυ­τε­λούς δια­βί­ω­σης. Αρκεί να εξα­σφα­λι­στεί μια φω­το­γρα­φία που να μπο­ρεί να αξιο­ποι­η­θεί για να οι­κο­δο­μη­θεί ένας μύθος.»

Κα­τα­κε­ραυ­νώ­νο­ντας τη Νέα Δη­μο­κρα­τία

Ανα­φε­ρό­με­νος στην κρίση έριξε ευ­θύ­νες στις κυ­βερ­νή­σεις της Νέας Δη­μο­κρα­τί­ας και στην κυ­ριαρ­χία του πε­λα­τεια­κού συ­στή­μα­τος: «Η Ελ­λά­δα χρειά­στη­κε τη βο­ή­θεια των εταί­ρων της. Έτσι, μπή­κα­με σε πρό­γραμ­μα προ­σαρ­μο­γής, το γνω­στό μνη­μό­νιο. Ποιοι ήταν οι ου­σια­στι­κοί λόγοι; Η εγκλη­μα­τι­κή δη­μο­σιο­νο­μι­κή δια­χεί­ρι­ση από τις κυ­βερ­νή­σεις της ΝΔ και οι χρό­νιες πα­θο­γέ­νειες του πε­λα­τεια­κού κρά­τους.

Σή­με­ρα στη χώρα, η συ­ντή­ρη­ση, αρι­στε­ρά και δεξιά, επι­χει­ρεί να απο­φύ­γει κάθε συ­ζή­τη­ση για αυτά. Όχι μόνον λόγω των ευ­θυ­νών της, όπως πολ­λοί πι­στεύ­ουν, αλλά κυ­ρί­ως γιατί δεν επι­θυ­μεί ανα­τρο­πή των κα­κο­δαι­μο­νιών του πε­λα­τεια­κού συ­στή­μα­τος και πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο, την προ­ο­δευ­τι­κή προ­σέγ­γι­ση για αυτήν την ανα­τρο­πή. Έτσι, με­τα­φέ­ρει το πεδίο του εν­δια­φέ­ρο­ντος πάντα αλλού. Πάντα φταί­ει κάτι άλλο, όχι οι πραγ­μα­τι­κές αι­τί­ες που μας οδή­γη­σαν στην κρίση.»

Tι είπε για το πο­λι­τι­κό του μέλ­λον

Απά­ντη­σε μόνος του και στην επί­μο­νη πα­ρα­φι­λο­λο­γία για τον ρόλο που επι­θυ­μεί να παί­ξει στο πο­λι­τι­κό σκη­νι­κό της χώρας. Είπε χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά: «Και δεν σας κρύβω ότι, και προ­σω­πι­κά, αυτή είναι η αγω­νία μου. Να συμ­βάλ­λω όπως μπορώ, με κάθε τρόπο, σε αυτήν την κα­τεύ­θυν­ση. Δεν με εν­δια­φέ­ρει καμία κα­ρέ­κλα, καμία θέση εξου­σί­ας, αν δεν αντα­πο­κρί­νε­ται σε αυτήν την αδή­ρι­τη ανά­γκη.

Για άλ­λους, αυτό με κα­θι­στά ευά­λω­το, για άλ­λους είναι η δύ­να­μή μου. Έχω επι­λέ­ξει να ακο­λου­θή­σω αυτόν τον δρόμο, τον δρόμο της συ­νά­ντη­σης με κάθε πο­λί­τη που έχει αυτήν την κοινή αγω­νία. Που δεν υπο­τάσ­σε­ται στην εντύ­πω­ση που καλ­λιερ­γούν οι κρα­τού­σες αντι­λή­ψεις, ούτε και ακο­λου­θεί τις νόρ­μες που ανα­πα­ρά­γουν την κα­κο­δαι­μο­νία που κρατά τη χώρα όμηρο στο πα­ρελ­θόν.»

Το «νέο σύν­θη­μα»: Το μπο­ρού­με

Απη­χώ­ντας το πε­ρι­βό­η­το σύν­θη­μα του Μπά­ρακ Ομπά­μα yes we can, ο Γιώρ­γος Πα­παν­δρέ­ου έκλει­σε την ομι­λία του λέ­γο­ντας «Το μπο­ρού­με» και αφού προη­γου­μέ­νως είχε απευ­θυν­θεί στους νέους. Είπε χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά:

«Απευ­θυ­νό­με­νος προς εσάς τους νέους που έχου­με τη χαρά να βρί­σκε­στε φέτος μαζί μας, θέλω να σας κα­λέ­σω να γί­νε­τε οι αγ­γε­λιο­φό­ροι ενός μη­νύ­μα­τος προς την Ελ­λη­νι­κή κοι­νω­νία: Του χρέ­ους που έχου­με να γί­νου­με ο κα­θέ­νας χω­ρι­στά και όλοι μαζί, η δύ­να­μη της αλ­λα­γής της χώρας.

Να ξε­πε­ρά­σου­με τις άγο­νες δια­χω­ρι­στι­κές γραμ­μές, να πι­στέ­ψου­με και πάλι στις δυ­να­τό­τη­τές μας, και να εν­δυ­να­μώ­σου­με τις αρχές, τις αξίες, τις ιδέες μας, για να δώ­σου­με από κοι­νού τη μάχη για τα με­γά­λα δια­κυ­βεύ­μα­τα της επο­χής μας.

Το μπο­ρού­με».

iefimerida