Η αόρατη γιορτή

Σήμερα, 19 Ιουνίου, είναι η  Διεθνής Ημέρα για την Εξά­λειψη της Σεξουα­λι­κής Βίας σε ‘Ενοπλες Συγκρού­σεις και είναι και η  τρίτη Κυριακή του Ιουνίου. Τυχαί­νει κάθε τρίτη Κυριακή του Ιουνίου, να είναι η Γιορτή του Πατέρα. Μια… αόρατη γιορτή. Χωρίς αφίσες στα ανθο­πω­λεία,  χωρίς πολλά λόγια γι’ αυτόν που σου έμαθε ποδή­λατο, το μικρό παιδί που παίζατε μαζί στις δια­κο­πές, τον γίγαντα με την αγαθή ψυχή που ανέ­βαι­νες στους ώμους του. Τον αυστηρό που όμως θα σε άφηνε να κάνεις σκα­ντα­λιά μόλις η μαμά γύριζε την πλάτη. Που έπνιγε κάποιο λυγμό,  έγλειφε δύο δάκρυα επειδή το πρόσωπο του μπαμπά πρέπει είναι «σκληρό». Άπειρες φορές να ξέρεις έχει αισθαν­θεί το τρίτο πρόσωπο. Είναι πολλά αυτά που θέλουν να πουν οι μπα­μπά­δες, αλλά δεν τους δίνουν φωνή και λόγια. Δεν μένει χρόνος να ακού­σεις για τον μπαμπά που διεκ­δι­κεί τον ρόλο του. Είναι η Γιορτή του Πατέρα, αλλά πιθα­νό­τατα, ο μπαμπάς σας δεν το ξέρει. Και αν του το πείτε, δεν θα του κάνει εντύ­πωση. Ο μπαμπάς έχει μάθει να μην περι­μέ­νει τίποτα από σας. Βγάλε το κινητό και στείλε του ένα μήνυμα. Κανο­νί­στε για καφέ. Ναι, που το περί­εργο; Εσύ και ο μπαμπάς…Κι όσοι δεν προ­λά­βατε να του πείτε πόσο τον αγαπάτε μια μέρα σαν αυτή, μην ανη­συ­χείτε, δεν χάνεις ποτέ τους γονείς σου. Λείπουν για κάποιο διά­στημα από τον κόσμο και μετά επι­στρέ­φουν. Έρχεται η στιγμή που τους βλέπεις στο σχήμα της σκιάς σου. Περίπου όπως το λέει ο Τάσος Λει­βα­δί­της:  «…κι ο πατέρας μου πεθα­μέ­νος εδώ και τόσα χρόνια έρχεται κάθε βράδυ και με συμ­βου­λεύει στον ύπνο μου… μα πατέρα του λέω, ξεχνάς ότι τώρα είμαστε συνο­μή­λι­κοι;»