ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Γιατί επιβιώνει ακόμη η τρομοκρατία στην Ελλάδα

news room 11 λεπτά ανάγνωση
επίθεση Παπαδήμος

Ο πρώην πρω­θυ­πουρ­γός Λ. Παπα­δή­μος στο­χο­ποι­ή­θηκε γιατί… διέσωσε τη χώρα από τη χρε­ο­κο­πία – Οι συμ­πτώ­σεις που τον έσωσαν, η δια­κομ­μα­τική παρά­ταξη του λαϊ­κι­σμού και η σύγκρουση δημο­κρα­τίας και ολο­κλη­ρω­τι­σμού

Είναι ένα ζεστό συν­νε­φια­σμένο από­γευμα στην πολυ­σύ­χνα­στη κεντρική πύλη του νοσο­κο­μείου Ευαγ­γε­λι­σμός στην οδό Μαρασλή, αρκετές ημέρες μετά την επεί­γουσα εισα­γωγή του Λουκά Παπα­δή­μου στις 25 Μαΐου. Περ­πα­τώ­ντας, η μνήμη επι­στρέ­φει στο καλο­καίρι του 2002, στις αρχές Ιουλίου, όταν ο Σάββας Ξηρός νοση­λευό­ταν φρου­ρού­με­νος στον Ευαγ­γε­λι­σμό έπειτα από έκρηξη βόμβας στα χέρια του. Σήμερα, 15 χρόνια μετά, το καλο­καίρι 2017, ο πρώην πρω­θυ­πουρ­γός νοση­λεύ­ε­ται φρου­ρού­με­νος στο ίδιο νοσο­κο­μείο έπειτα από έκρηξη βόμβας στα χέρια του! Η ανα­λο­γία, η τραγική ειρω­νεία, η σύμ­πτωση, μοιά­ζουν εύγλωτ­τες. Σαν στροφή 180 μοιρών της ίδιας της ιστο­ρίας, σαν μια ολική επα­να­φορά της πρό­τε­ρης κατά­στα­σης, σαν το πνεύμα της τρο­μο­κρα­τίας, μετά το μεγα­λύ­τερο πλήγμα που δέχθηκε ποτέ, με την εξάρ­θρωση της «17 Νοέμβρη», να πήρε μόλις τώρα την εκδί­κησή του, να πέτυχε ένα είδος ρεβάνς και να επι­στρέ­φει πλήρως, όπως ήταν μέχρι τότε, ανε­ξι­χνί­α­στο, απει­λη­τικό και αόρατο.
Το καλο­καίρι του 2002 ο κ. Παπα­δή­μος ήταν διοι­κη­τής της Τρά­πε­ζας της Ελλάδος (ΤτΕ) και λίγους μήνες πριν, τον Μάρτιο, είχε κρα­τή­σει στα χέρια του τα πρώτα χαρ­το­νο­μί­σματα των 20 ευρώ, δίπλα στον Κ. Σημίτη, μπροστά από ένα ΑΤΜ στην ΤτΕ, στην επίσημη τελετή για την εισα­γωγή του νέου νομί­σμα­τος. Η «ισχυρή Ελλάδα» στην Ευρώπη θριάμ­βευε και σύντομα (για να παρα­φρά­σουμε μια φράση της εποχής) «η Δημο­κρα­τία θα νικούσε την τρο­μο­κρα­τία» σε μια αστυ­νο­μική επι­χεί­ρηση ασυ­νή­θι­στης απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τας που συγκλό­νισε τη χώρα και συζη­τή­θηκε διεθνώς. Κανένας δεν θα μπο­ρούσε να φαντα­στεί, ούτε καν οι ίδιοι οι τρο­μο­κρά­τες, ότι ένας από τους πιο δια­κε­κρι­μέ­νους εκπρο­σώ­πους αυτής της Δημο­κρα­τίας που από τη μια ισχυ­ρο­ποί­ησε την Ελλάδα στην Ευρώπη και από την άλλη οδήγησε τον τραυ­μα­τι­σμένο Ξηρό φρου­ρού­μενο στον Ευαγ­γε­λι­σμό, θα βρι­σκό­ταν μετά από 15 χρόνια στην ίδια ακριβώς θέση, φρου­ρού­με­νος και τραυ­μα­τι­σμέ­νος. Και ότι κάποιοι κύκλοι μπορεί να τον χαρα­κτή­ρι­ζαν ακόμη και ως «τρο­μο­κράτη» εξαι­τίας της πολι­τι­κής που άσκησε προ πεντα­ε­τίας ως πρω­θυ­πουρ­γός (!). Ο Παπα­δή­μος και ο Ξηρός, δύο σύμβολα δύο κόσμων εχθρι­κών μεταξύ τους, που νοση­λεύ­τη­καν στο ίδιο νοσο­κο­μείο και στρι­μώ­χνο­νται άβολα στην ίδια Ελλάδα.
Ο κ. Παπα­δή­μος, για όσους τον γνω­ρί­ζουν, είναι ευγενής, ανε­κτι­κός, καλ­λιερ­γη­μέ­νος, ακόμη και ποι­η­τι­κός σε ορι­σμένα λόγια του (μπορεί να συν­δυά­σει στην ίδια συζή­τηση τα δημο­σιο­νο­μικά με τον Σαίξπηρ), αλλά ταυ­τό­χρονα δια­θέ­τει μια πολύ ανε­πτυγ­μένη μαθη­μα­τική και επι­στη­μο­νική κρίση που μάλλον δεν ενθαρ­ρύ­νει μια μεγάλη συζή­τηση για σημάδια, συμ­πτώ­σεις και οιωνούς η οποία πολύ θα άρεσε σε έναν δημο­σιο­γράφο. Ο ίδιος είναι ήρεμος, χαμο­γε­λα­στός, στωικός, δεν έχει την παρα­μι­κρή νευ­ρι­κό­τητα ή ανη­συ­χία, και ας πρέπει να παρα­μεί­νει για λίγο καιρό ακόμα στο νοσο­κο­μείο, γιατί το τραύμα στο ύψος του δεξιού μηρού από την έκρηξη της βόμβας που βρι­σκό­ταν στον φάκελο ήταν βαθύ και επι­κίν­δυνο και επου­λώ­νε­ται με πολύ αργό ρυθμό. Σε ορι­σμέ­νους επι­σκέ­πτες του, προτού μιλήσει για την επίθεση που δέχθηκε, δείχνει ένα μικρό ιατρικό μηχά­νημα που υπο­βοηθά τη δια­δι­κα­σία της ίασης του τραύ­μα­τος του μηρού. Είναι ενθου­σια­σμέ­νος, όχι απλώς για την ευερ­γε­τική υπη­ρε­σία που του προ­σφέ­ρει, αλλά γιατί, όπως εξηγεί, η ύπαρξη αυτού του μηχα­νή­μα­τος είναι από­δειξη για την εξέλιξη της τεχνο­λο­γίας, της και­νο­το­μίας, του ανή­συ­χου πνεύ­μα­τος.

Το χρονικό της επί­θε­σης
Οσο και αν στο υπουρ­γείο Δημό­σιας Τάξης υπο­βαθ­μί­ζουν την επίθεση (μιλούν για «κρο­τί­δες»…), ο κ. Παπα­δή­μος θα μπο­ρούσε να είχε χάσει τη ζωή του. Αν το θωρα­κι­σμένο αυτο­κί­νητο που συνήθως χρη­σι­μο­ποιεί δεν βρι­σκό­ταν στο συνερ­γείο για service εκείνη την ημέρα, τότε η βόμβα θα είχε εκραγεί μέσα σε αυτό. Η θωρά­κιση θα δυσκό­λευε την απορ­ρό­φηση του ωστικού κύματος από τα τοι­χώ­ματα του αυτο­κι­νή­του και άρα τα τραύ­ματα στο σώμα του θα ήταν βαθύ­τερα. Και αν δεν κρα­τούσε τον φάκελο στο ύψος του μηρού για να τον ανοίξει, λόγω πρε­σβυω­πίας, τότε θα είχε εκραγεί πιο κοντά σε ζωτικά όργανα, στο στήθος ή στο κεφάλι.
Τα περισ­σό­τερα στελέχη της κυβέρ­νη­σης πάντως, έχοντας επί χρόνια επι­δο­θεί σε μια ακραία δια­στρέ­βλωση της οικο­νο­μι­κής και ευρω­παϊ­κής πραγ­μα­τι­κό­τη­τας και σε συστη­μα­τική δηλη­τη­ρί­αση του δημό­σιου δια­λό­γου σχετικά με τα πεπραγ­μένα της κυβέρ­νη­σης Παπα­δή­μου, δεν ταρά­χτη­καν ιδιαί­τερα από την επίθεση. Ελή­φθη­σαν βεβαίως οι απα­ραί­τη­τες πρω­το­βου­λίες απο­δο­κι­μα­σίας από τον Αλ. Τσίπρα (με τουίτ) και τον Ν. Παππά (με μια άμεση δήλωση), αλλά όλοι απέ­φυ­γαν να επι­σκε­φθούν τον πρώην πρω­θυ­πουργό, ενώ οι λίγοι που το έκαναν φρό­ντι­σαν ώστε οι επι­σκέ­ψεις τους να μη δουν το φως της δημο­σιό­τη­τας. Μάλλον ανη­συ­χού­σαν μήπως εκτε­θούν στην υπο­στη­ρι­κτική προς αυτούς μερίδα του όχλου που οι ίδιοι έχουν εξα­γριώ­σει και εξα­χρειώ­σει κάνο­ντάς την να χάψει το παρα­μύθι ότι για την παρακμή της χώρας φταίνε «οι προη­γού­με­νοι».

Η μεθο­δο­λο­γία της στο­χο­ποί­η­σης
Ο κ. Παπα­δή­μος είναι πολύ οξυ­δερ­κής για να του δια­φεύ­γει αυτή η όψη της πραγ­μα­τι­κό­τη­τας που έχει εξυ­φαν­θεί σαν ιστός σκευω­ρίας γύρω από το όνομά του και που προ­φα­νώς δια­μορ­φώ­νει ένα πρό­σφορο έδαφος για την ψυχο­λο­γική αποδοχή από μερίδα της κοινής γνώμης ακόμα και επι­θέ­σεων ενα­ντίον του. Γιατί ο φιλό­δο­ξος τρο­μο­κρά­της να μην επι­λέ­ξει έναν στόχο όπως ο πρώην πρω­θυ­πουρ­γός όταν μερίδα της κοι­νω­νίας είναι έτοιμη να τον επι­κρο­τή­σει για αυτό; Ποιος όμως έχει κατα­στή­σει την κοινή γνώμη τόσο «επι­θε­τική» και ευε­πί­φορη σε μια φασι­στική νοο­τρο­πία στη­ριγ­μένη στη συν­θη­μα­το­λο­γία και στην αποφυγή των επι­στη­μο­νι­κών επι­χει­ρη­μά­των; Είναι προ­φα­νές ότι το χέρι που εκτελεί μια επίθεση είναι μάλλον το τελευ­ταίο σε μια μακρά δια­δι­κα­σία στο­χο­ποί­η­σης στην οποία έχουν εμπλα­κεί πολλά άλλα χέρια. Ενα τρο­μο­κρα­τικό έγκλημα έχει πολλά και διάφορα δακτυ­λικά απο­τυ­πώ­ματα. Είναι μια δια­δι­κα­σία η οποία εκκο­λά­πτε­ται, όχι μόνο σε σκο­τεινά κρη­σφύ­γετα και γιάφκες τρο­μο­κρα­τών, αλλά μέσα στην ανοιχτή πολι­τική λει­τουρ­γία, όταν αυτή παύει να δεσμεύ­ε­ται από τα αντι­κει­με­νικά δεδο­μένα και τις στοι­χειώ­δεις αρχές της απο­δει­κτι­κής δια­δι­κα­σίας.
Οσοι συνο­μι­λούν με τον κ. Παπα­δήμο αντι­λαμ­βά­νο­νται ότι ο ίδιος είναι πεπει­σμέ­νος πως η πολι­τική του διέσωσε το κράτος από τη χρε­ο­κο­πία, που θα σήμαινε ακραία φτώχεια και απότομη απο­στα­θε­ρο­ποί­ηση, και συνέ­βαλε στην ουσια­στική βελ­τί­ωση των δημο­σίων οικο­νο­μι­κών. Ανα­γνω­ρί­ζει ταυ­τό­χρονα ότι αυτή η θερα­πεία είχε ανα­πό­φευ­κτες παρε­νέρ­γειες – την αύξηση της ανερ­γίας και τη μείωση των πραγ­μα­τι­κών εισο­δη­μά­των. Παρε­νέρ­γειες που μπορεί να μη συγκρί­νο­νται με το πλήγμα μιας χρε­ο­κο­πίας, ωστόσο πλήτ­τουν τη ζωή μεγάλου ποσο­στού πολιτών. Το πρό­βλημα ξεκινά όταν κάποιοι πολι­τι­κοί και παρά­γο­ντες του δημό­σιου βίου όλων των κομ­μά­των υπο­βαθ­μί­ζουν, δια­στρε­βλώ­νουν ή απο­κρύ­πτουν τα οφέλη και τις ευκαι­ρίες μιας εθνικής διά­σω­σης υπό συν­θή­κες εκτά­κτου ανάγκης, ενώ υπερ­το­νί­ζουν τις παρε­νέρ­γειες. Δημιουρ­γούν έτσι μια τεχνητή ατμό­σφαιρα αγα­νά­κτη­σης κατά των αντι­πά­λων τους και απο­σεί­ουν ταυ­τό­χρονα από πάνω τους τις δικές τους ευθύνες για την ανε­πάρ­κεια και την απο­τυ­χία τους στην αντι­με­τώ­πιση των παρε­νερ­γειών αυτών.

Εγκλω­βι­σμέ­νοι στον Εμφύλιο
Η δια­κομ­μα­τική παρά­ταξη των λαϊ­κι­στών, το αθάνατο αντι­δυ­τικό τόξο του δημο­σίου βίου εμμένει δια­χρο­νικά στην καλ­λιέρ­γεια αντιε­πι­στη­μο­νι­κών ερμη­νειών στην οικο­νο­μία και στους θεσμούς διότι αντι­λαμ­βά­νε­ται ότι η πλήρης εγκα­θί­δρυση των ευρω­παϊ­κών κανόνων, μεθόδων και νοο­τρο­πιών σημα­το­δο­τεί αυτο­μά­τως την κατάρ­γηση των δικτύων επιρ­ροής, της εξου­σίας και των δια­δι­κα­σιών που εξα­σφα­λί­ζουν τον (συνήθως παρά­νομο) πλου­τι­σμό τους. Για κάποιους εξ αυτών μπορεί να είναι μόνο θέμα ιδε­ο­λο­γίας και προ­πα­το­ρι­κού μίσους που μετα­δί­δε­ται σαν γονίδιο στις επό­με­νες γενιές.
Με τον έναν τρόπο ή τον άλλον, μια προ­σω­πι­κό­τητα όπως ο κ. Παπα­δή­μος, ένας καθη­γη­τής με διεθνή εμβέ­λεια και ανα­γνώ­ριση, ένας από τους ελά­χι­στους Ελληνες με σχέσεις εμπι­στο­σύ­νης με τους ισχυ­ρούς των ξένων χωρών και των διεθνών θεσμών, απο­τε­λεί απειλή για όσους δεν μπορούν να συμ­βι­βα­στούν με το γεγονός ότι η Ελλάδα ανήκει στη Δύση (και άρα στην Ευρώπη). Οταν λοιπόν η πατρίδα πελα­γο­δρο­μεί και κάποιος σαν τον κ. Παπα­δήμο προ­σπα­θεί να τη βοη­θή­σει στα δύσκολα για να μη συν­θλι­βούν η χώρα και ο λαός επάνω στη σκληρή παγκό­σμια πραγ­μα­τι­κό­τητα, είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα στο­χο­ποι­η­θεί, θα δια­συρ­θεί και θα δια­κιν­δυ­νεύει να το πλη­ρώ­σει ακόμη και με τη ζωή του!
Παρ’ όλα αυτά, ο κ. Παπα­δή­μος φέρεται να είναι πολύ λιγό­τερο θυμω­μέ­νος απ’ όσο είναι οι φίλοι του, οι γνωστοί του ή όσοι τον εκτι­μούν ακόμη και χωρίς να τον γνω­ρί­ζουν. Πάντα με μια σεμνό­τητα που κερ­δί­ζει τον συνο­μι­λητή, με λόγια μετρη­μένα και σοβαρά, με ευγέ­νεια και ηρεμία, προ­σπα­θεί να επι­βά­λει την ειρή­νευση, να ανα­λύ­σει και να εξη­γή­σει και όχι να υπο­δαυ­λί­σει τα πάθη, να κατα­δι­κά­σει και να αφο­ρί­σει.
Για παρά­δειγμα, λέει σε όλους ότι περπατά σε δημό­σιους χώρους και ποτέ δεν αισθάν­θηκε ότι απει­λεί­ται. Συχνά μιλά με πολίτες που τον χαι­ρε­τούν ευγε­νικά. Πιστεύει ότι το όποιο «αρνη­τικό κλίμα» ενα­ντίον του δημιουρ­γεί­ται κατά καιρούς μάλλον από όσους καλ­λιερ­γούν την παρα­πλη­ρο­φό­ρηση και μάλιστα με ύπουλα μέσα, π.χ. με πολλούς ψεύ­τι­κους λογα­ρια­σμούς στα social media. Με αυτόν τον τρόπο προ­κα­λούν θόρυβο, δημιουρ­γούν προ­βλη­μα­τι­σμό και σύγχυση στους πολλούς, αλλά στο τέλος η απήχησή τους είναι μάλλον περιο­ρι­σμένη.

Λαϊ­κι­σμός, κρίση νομι­μο­ποί­η­σης και «εχθροί του λαού»

Ο καθη­γη­τής Συνταγ­μα­τι­κού Δικαίου κ. Νίκος Αλι­βι­ζά­τος, από το δικό του μικρό ιστο­ρικό γραφείο στο Κολω­νάκι με τις παρα­δο­σια­κές αστικές βιβλιο­θή­κες, επι­χει­ρεί μια θεσμική ερμη­νεία του φαι­νο­μέ­νου. Στη συζή­τησή μας τονίζει διαρκώς ότι η «κρίση νομι­μο­ποί­η­σης» σε μια Δημο­κρα­τία είναι η κυριό­τερη προ­ϋ­πό­θεση για τη γέννηση της τρο­μο­κρα­τίας.

Εξηγεί ωστόσο ότι η κρίση νομι­μο­ποί­η­σης εκδη­λώ­νε­ται όταν καθυ­στε­ρούν ή ματαιώ­νο­νται οι μεταρ­ρυθ­μί­σεις. Αφήνει έτσι να εννοη­θεί ότι οι αντι­δρα­στι­κές ιδε­ο­λο­γίες και οι πολι­τι­κές δυνά­μεις που δια­πνέ­ο­νται από αυτές, ενδε­χο­μέ­νως εμπο­δί­ζουν τις μεταρ­ρυθ­μί­σεις πολύ συνει­δητά προ­κει­μέ­νου να δια­μορ­φώ­νουν συν­θή­κες εκδή­λω­σης κρίσεων νομι­μο­ποί­η­σης που κατ’ επέ­κταση επι­τρέ­πουν την εκδή­λωση τρο­μο­κρα­τίας χαμηλής ή υψηλής έντασης με τελικό στόχο την εξα­σθέ­νηση, την εκμε­τάλ­λευση και την απο­στα­θε­ρο­ποί­ηση της αστικής δημο­κρα­τίας.

Ο κ. Αλι­βι­ζά­τος εφιστά την προσοχή σε ένα άλλο τέχνα­σμα του λαϊ­κι­σμού για τη ματαί­ωση των μεταρ­ρυθ­μί­σεων. Καθώς σε μια δια­συν­δε­δε­μένη δημο­κρα­τική Ευρώπη οι πολι­τι­κές είναι ενιαίες στο πλαίσιο των κοινών συν­θη­κών δια­κρα­τι­κής συνερ­γα­σίας, ο ελλη­νι­κός λαϊ­κι­σμός επι­χει­ρεί να κατα­πο­λεμά τις μεταρ­ρυθ­μι­στι­κές προ­σπά­θειες και να δια­σφα­λί­ζει τη συνέ­χιση της προ­σο­δο­φό­ρας γι’ αυτόν εθνικής καθυ­στέ­ρη­σης, παρου­σιά­ζο­ντας τις ευρω­παϊ­κές πολι­τι­κές που ανα­ζω­ο­γο­νούν τη Δημο­κρα­τία και την οικο­νο­μία ως «ξενό­φερ­τες» και τους πολι­τι­κούς που τις εφαρ­μό­ζουν ως «ξενό­δου­λους». Απο­μο­νώ­νουν έτσι τους πολι­τι­κούς αυτούς που συνήθως είναι οι ικα­νό­τε­ροι και οι πιο μορ­φω­μέ­νοι, και τους καθι­στούν «εχθρούς του λαού» που έλκουν την επι­φύ­λαξη ή ακόμα και το μίσος, ένα μίσος που με τη σειρά του δια­μορ­φώ­νει τις συν­θή­κες για να γίνο­νται ακόμα και στόχοι όσων τρο­μο­κρα­τών φιλο­δο­ξούν να συν­δε­θούν με ένα χτύπημα με… «λαϊκή αποδοχή».

Κάπως έτσι εξη­γεί­ται μια επίθεση σε μια προ­σω­πι­κό­τητα όπως ο κ. Παπα­δή­μος. Αντι­λαμ­βά­νε­ται κανείς ότι το κόστος της τρο­μο­κρα­τίας είναι πολ­λα­πλό, αφού μέσα σε αυτό το κλίμα τρο­μο­κρα­τού­νται και απο­θαρ­ρύ­νο­νται άλλοι φορείς φιλε­λεύ­θε­ρων θέσεων από το να επι­στρα­τευ­θούν και να προ­σφέ­ρουν στη χώρα. Ουσια­στικά λοιπόν είναι μάλλον αφελές να απο­δε­χθούμε ότι στην Ελλάδα η σύγκρουση ανάμεσα στη δυτική δημο­κρα­τία και στον ολο­κλη­ρω­τι­σμό βρί­σκε­ται ορι­στικά στο παρελ­θόν. Αντί­θετα, παρα­μέ­νει πάντοτε παρούσα.

Η επίμονη παρου­σία της σφρα­γί­ζει τη ζωή μας με πολλούς τρόπους. Θα μπο­ρούσε κανείς να υπο­στη­ρί­ξει (αν και ο κ. Αλι­βι­ζά­τος μάλλον δεν θα το έλεγε ποτέ έτσι ακριβώς…) ότι η τρο­μο­κρα­τία είναι μία (η αιμα­τηρή) από τις πολλές εκφρά­σεις ενός εμφυ­λίου που επι­σή­μως τελεί­ωσε το 1949 αλλά ανε­πι­σή­μως δεν έληξε ποτέ πραγ­μα­τικά (διότι επι­κρά­τησε η λήθη και όχι η αλήθεια) με απο­τέ­λε­σμα να διαιω­νί­ζε­ται με διάφορα μέσα, νόμιμα και μη. Οσο για τη μεγάλη πλειο­νό­τητα του λαού, βεβαίως, αυτή κοι­μά­ται τον ύπνο του δικαίου αδυ­να­τώ­ντας να ανα­γνω­ρί­σει τις κρυφές ατζέ­ντες και την πολι­τική κατα­γωγή εκείνων που την ταΐζουν πλαστές ειδή­σεις, εφη­συ­χα­σμό και ατε­λεί­ωτο ψευ­δαι­σθη­σιακό σανό.

Μιχάλης Χρυ­σο­χο­ΐ­δης: «Η πραγ­μα­τική αιτία είναι η αδυ­να­μία του κράτους»

«Υποπτα στοι­χεία» προ­φα­νώς κυκλο­φο­ρούν γύρω από το πολι­τικό γραφείο του Μιχάλη Χρυ­σο­χο­ΐδη, γι’ αυτό τα μέτρα ασφα­λείας είναι αξιο­πρό­σε­κτα. Η είσοδος επι­σκέ­πτη στο γραφείο του μονα­δι­κού υπουρ­γού Δημο­σίας Τάξης της μετα­πο­λί­τευ­σης που τα έβαλε πραγ­μα­τικά με την τρο­μο­κρα­τία (με απο­τέ­λε­σμα το δέμα-βόμβα στην Κατε­χάκη στις 24 Ιουνίου 2010, που σκότωσε τον επι­κε­φα­λής του γρα­φείου του Γιώργο Βασι­λάκη…) σε υπο­χρε­ώ­νει σχεδόν να ακο­λου­θή­σεις κανόνες συνω­μο­τι­κό­τη­τας σαν αυτούς (για τους μυη­μέ­νους εκ των ανα­γνω­στών…) του Κάρλος Μαρι­γκέλα.

Μπορεί η επίθεση στον κ. Παπα­δήμο να «δείχνει» προς τη «Συνω­μο­σία Πυρήνων της Φωτιάς» (κυρίως γιατί οι «Πυρήνες» έχουν απο­κτή­σει ειδι­κό­τητα στις απο­στο­λές βομβών σε συσκευα­σία επι­στο­λών ακόμη και στην κυρία Λαγκάρντ, στην κυρία Μέρκελ και στον κ. Σόιμπλε…), ο κ. Χρυ­σο­χο­ΐ­δης ωστόσο θέλει να κατα­στή­σει σαφές ότι όποια κι αν είναι η αλήθεια κάθε φορά για πρόσωπα και πράγ­ματα, «η τρο­μο­κρα­τία αντι­με­τω­πί­ζε­ται και παύει να υπάρχει όταν υπάρχει ισχυρό και απο­τε­λε­σμα­τικό κράτος».

Για τον υπουργό που δυνά­μωσε την οργά­νωση και την απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τητα των υπη­ρε­σιών ασφα­λείας επι­τυγ­χά­νο­ντας την εξάρ­θρωση της «17 Νοέμβρη» το 2002, το «κλειδί» βρί­σκε­ται στην επι­χει­ρη­σιακή ετοι­μό­τητα, σε συν­δυα­σμό ασφαλώς με τον σεβασμό των ανθρω­πί­νων δικαιω­μά­των, την πλήρη νομική θεμε­λί­ωση των αδι­κη­μά­των, αλλά και την αφο­σί­ωση στις αρχές της Δημο­κρα­τίας. Πιστεύει πως η Δημο­κρα­τία δεν μπορεί να ποι­νι­κο­ποιεί την ελεύ­θερη γνώμη, όσο ακραία κι αν είναι, αφού για την αντι­με­τώ­πιση της τρο­μο­κρα­τίας αρκεί η πολι­τεία να επι­κε­ντρώ­νε­ται απο­κλει­στικά και μόνο στη βέβαια και στέρεα τιμωρία της παρά­νο­μης πράξης. Υπεν­θυ­μί­ζει ότι πολλοί ήταν οι μάρ­τυ­ρες που πολλά είχαν δει κατά την πολυετή δολο­φο­νική στα­διο­δρο­μία της 17Ν, αλλά απο­φά­σι­σαν να μιλή­σουν μόνο όταν η πολι­τεία άρχισε να επι­δει­κνύει απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τητα, απο­φα­σι­στι­κό­τητα και τον απαι­τού­μενο επαγ­γελ­μα­τι­σμό.

Με αυτή την προ­σέγ­γιση απο­μυ­θο­ποιεί ουσια­στικά την τρο­μο­κρα­τία και αρνεί­ται κατη­γο­ρη­μα­τικά ότι είναι δύσκολο να ηττηθεί, ωστόσο παρα­δέ­χε­ται ότι η ρίζα της ελλη­νι­κής τρο­μο­κρα­τίας εντο­πί­ζε­ται στην πολι­τική βία του απώ­τε­ρου παρελ­θό­ντος. Βρί­σκε­ται στον διχασμό της δεκα­ε­τίας του ’40, σχε­τί­ζε­ται ευθέως με την ακραία αρι­στερή προ­σέγ­γιση προ­σώ­πων που προσ­δο­κούν τη ρεβάνς και υιο­θε­τούν την ασυμ­βί­βα­στη στάση απέ­να­ντι στον δυτικό προ­σα­να­το­λι­σμό της Ελλάδας και φυσικά δεν αρνεί­ται ότι από αυτή τη βαθιά ρίζα ξεφυ­τρώ­νουν διαρκώς νέες παρα­φυά­δες ακόμη και σήμερα. Ωστόσο, επι­μέ­νει και επα­να­λαμ­βά­νει: «Η πραγ­μα­τική αιτία της τρο­μο­κρα­τίας είναι η αδυ­να­μία του κράτους να κατα­πο­λε­μή­σει το πρό­βλημα».

BHMA

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.