Το μήνυμα του Οικουμενικού Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίου

Χριστός Ανέστη!

«Δεύτε», αδελφοί και τέκνα εν Κυρίω, «λάβετε φως εκ του ανε­σπέ­ρου Φωτός» του Φανα­ρίου, του Ιερού Κέντρου των Ορθο­δό­ξων, και δοξά­σω­μεν όλοι ομού και από κοινού «Χριστόν τον Ανα­στά­ντα εκ νεκρών».

Ζοφερά ήτο η ψυχική κατά­στα­σις των μαθητών του Κυρίου μετά την Σταύ­ρω­σιν Αυτού, διότι δια της δι αὐτῆς θανα­τώ­σεως του Κυρίου διε­λύ­θη­σαν αι ελπίδες των μαθητών Του περί επι­κρα­τή­σεως Αυτού και αυτών ως πολι­τι­κής εξου­σίας. Είχον εκλάβει την θριαμ­βευ­τι­κήν είσοδον του Ιησού Χριστού εις τα Ιερο­σό­λυμα, μετά την ανά­στα­σιν του Λαζάρου και την θαυ­μα­τουρ­γι­κήν τρο­φο­δο­σίαν πέντε χιλιά­δων ανδρών, πλέον γυναι­κών και παιδίων, δια πέντε άρτων και δύο ιχθύων, ως προ­α­νά­κρου­σμα της κατα­κτή­σεως υπ αὐτῶν κοσμι­κής εξου­σίας.

Η μήτηρ δύο εξ αυτών υπέβαλε μάλιστα το αίτημα όπως οι υιοί αυτής καθή­σουν εις εκ δεξιών και εις εξ ευω­νύ­μων του Κυρίου, όταν Ούτος αναλάβη τήν εξου­σίαν. Όλα αυτά διε­λύ­θη­σαν ως παι­δι­καί φαντα­σίαι λόγω του φοβερού πλήγ­μα­τος της θανα­τι­κής εκτε­λέ­σεως του Ιησού Χριστού.

Την πρωίαν, όμως, της μιας των Σαβ­βά­των αι Μυρο­φό­ροι εύρον τον τάφον κενόν και ήκουσαν παρά του Αγγέλου ότι ο Ιησούς ανέστη εκ νεκρών. Μετ ὀλίγον δε είδον Αυτόν εις αλλοίαν κατά­στα­σιν, μη επι­τρέ­που­σαν εις τας Μυρο­φό­ρους να Τον αγγί­ξουν. Η τοιαύτη απροσ­δό­κη­τος εξέ­λι­ξις των πραγ­μά­των προ­ε­κά­λεσε τήν απορίαν των περί τον Ιησούν περί της περαι­τέρω εξε­λί­ξεως των γεγο­νό­των.

Η απά­ντη­σις δεν εδόθη εις αυτούς αμέσως. Ειδο­ποι­ή­θη­σαν να ανα­μέ­νουν με υπο­μο­νήν και καρ­τε­ρίαν μέχρις ότου ενδυ­θούν δύναμιν εξ ύψους. Πει­θαρ­χή­σα­ντες δε εις την εντολήν, ανέ­με­νον μέχρι της Πεντη­κο­στής, ότε το ʼΑγιον Πνεύμα, επελθόν, απε­κά­λυ­ψεν εις αυτούς, εν πλη­ρό­τητι, την νέαν απο­στο­λήν των. Αύτη δεν συνί­στατο εις την απε­λευ­θέ­ρω­σιν ενός έθνους από της υπο­δου­λώ­σεως εις άλλο έθνος, αλλά εις την απε­λευ­θέ­ρω­σιν της ανθρω­πό­τη­τος όλης από της υπο­δου­λώ­σεως εις τον άρχοντα του κακού και εις το κακόν εν γένει. Μία άλλη μεγάλη απο­στολή δια­φο­ρε­τική από εκείνην την οποίαν ωνει­ρεύ­ο­ντο.

Η ασύλ­λη­πτος εντολή της δια­δό­σεως του κηρύγ­μα­τος της απε­λευ­θε­ρώ­σεως του ανθρώ­που από της δου­λείας του θανάτου εξέ­πλη­ξεν αυτούς, αλλ ανε­λή­φθη μετά ζήλου και εκη­ρύ­χθη παντα­χού και έσωσε και σώζει πολλούς από του θανάτου.

Υπάρχει ο πρω­τό­το­κος των νεκρών, ο ανα­στη­μέ­νος Ιησούς, ο οποίος προ­σφέ­ρει εις όλους την δυνα­τό­τητα της ανα­στά­σεως και τής αιωνίου ζωής, μιας ζωής η οποία δεν υπό­κει­ται πλέον εις την φθοράν, διότι εν τη ανα­στά­σει οι άνθρω­ποι είναι ως οι άγγελοι του Θεού εν ουρανώ και φέρουν σώμα πνευ­μα­τι­κόν αντί του σαρ­κι­κού.

Πρό­γευ­σιν αυτής της μακα­ρίας ανα­στα­σί­μου κατα­στά­σεως βιούμεν από τώρα, όταν φέρωμεν το σάρ­κι­νον ένδυμά μας εις τρόπον ώστε να μη γευώ­μεθα την ουσίαν του θανάτου, δηλαδή την απο­μά­κρυν­σιν από της αγάπης του Θεού, αλλά να αισθα­νώ­μεθα ότι μετέ­βη­μεν από του φυσικού θανάτου του σαρ­κί­νου σώματος εις την ανω­τέ­ραν ζωήν του πνευ­μα­τι­κού τοιού­του δια της μετ ἀγάπης γνώσεως του Προ­σώ­που του Κυρίου, η οποία γνώσις ισο­δυ­να­μεί προς τήναιώ­νιον ζωήν.

Δεν προσ­δο­κώ­μεν, λοιπόν, απλώς την ανά­στα­σιν των νεκρών ως εν γεγονός του απω­τά­του μέλ­λο­ντος αλλά μετέ­χο­μεν αυτής από τούδε, ώστε να κραυ­γά­ζω­μεν ενθου­σιω­δώς μετά του Αγίου Ιωάννου Χρυ­σο­στό­μου: «Που σου, θάνατε, το κέντρον; που σου, ʼΑδη, το νίκος;». Συνα­νέ­στη­μεν μετά του Ιησού Χριστού και ζώμεν τα έσχατα ως παρόντα και τα παρόντα ως έσχατα. Η ανά­στα­σις δια­πο­τί­ζει την ύπαρξιν ημών και πληροί χαράς αυτήν. Ως επλήσθη χαράς το στόμα των μαθητών εν τω λέγειν ανέστη ο Κύριος.

Συνε­χί­ζο­μεν το έργον των Απο­στό­λων. Μετα­δί­δο­μεν εις τον κόσμον το μήνυμα της ανα­στά­σεως. Κηρύσ­σο­μεν εν επι­γνώ­σει, ότι ο θάνατος δεν πρέπει να έχη θέσιν εις την ζωήν μας, ουδε­μίαν ωφέ­λειαν προ­σφέ­ρει εις την ανθρω­πό­τητα. Οι επι­διώ­κο­ντες να βελ­τιώ­σουν την κοι­νω­νι­κήν ζωήν δια του θανάτου συναν­θρώ­πων τινών αυτών, δεν προ­σφέ­ρουν αγαθήν υπη­ρε­σίαν εις τους επι­ζώ­ντας. Υπη­ρε­τούν την επέ­κτα­σιν του θανάτου και προ­ε­τοι­μά­ζουν την υπ αὐτοῦ κατα­βρό­χθι­σιν εαυτών.

Εις τας ημέρας μας τα τύμπανα του θανάτου και του σκότους ηχούν μανιω­δώς. Μερικοί συνάν­θρω­ποί μας πιστεύ­ουν ότι η εξό­ντω­σις άλλων συναν­θρώ­πων μας είναι πράξις επαι­νετή και ωφέ­λι­μος, αλλά πλα­νώ­νται οικτρώς. Δυστυ­χώς, η εξου­δέ­νω­σις και κατα­πί­ε­σις των ασθε­νε­στέ­ρων υπό των ισχυ­ρο­τέ­ρων επι­κρα­τεί εις την κοσμι­κήν πυρα­μίδα του γίγνε­σθαι. Συχνά­κις εκπλήσ­σει η σκλη­ρό­της και έλλει­ψις ευσπλαγ­χνίας των κρα­τού­ντων τα ηνία του κόσμου και των νομι­ζό­ντων εξου­σιά­ζειν αυτού.

Ο Χριστός, όμως, δια του σταυ­ρι­κού θανάτου Αυτού αντέ­στρεψε την κοσμι­κήν πυρα­μίδα και εις την κορυφήν αυτής ετο­πο­θέ­τησε τον Σταυρόν Του. Εις την κορυφήν ευρί­σκε­ται ο Ίδιος, επειδή Αυτός έπαθε πλείον πάντων των ανθρώ­πων. Δεν υπήρξεν άνθρω­πος εις τον κόσμον ο οποίος υπέ­φε­ρεν όσα υπέ­φε­ρεν ο Θεάν­θρω­πος Χριστός: «Σχήματι ευρε­θείς ως άνθρω­πος ετα­πεί­νω­σεν εαυτόν γενό­με­νος υπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δε σταυρού». Δια τούτο ο Θεός Πατήρ «εχα­ρί­σατο Αυτώ όνομα το υπέρ παν όνομα, ίνα εν τω ονόματι Ιησού παν γόνυ κάμψη επου­ρα­νίων και επι­γείων και κατα­χθο­νίων» (Φιλιπ. β 8-11).

Συχνά­κις εις την ιστο­ρίαν της ανθρω­πό­τη­τος βλέ­πο­μεν να κυριαρχή το σκότος του θανάτου, το άδικον αντί της δικαιο­σύ­νης, το μίσος και ο φθόνος αντί της αγάπης, και τους ανθρώ­πους να προ­τι­μούν το κατα­χθό­νιον μίσος αντί του φωτός της Ανα­στά­σεως. Παρά την φαι­νο­με­νι­κήν τεχνο­λο­γι­κήν πρόοδον των ανθρω­πί­νων κοι­νω­νιών, παρά τας δια­κη­ρύ­ξεις περί των ανθρω­πί­νων δικαιω­μά­των και των θρη­σκευ­τι­κών ελευ­θε­ριών, το εθνο­φυ­λε­τι­κόν και θρη­σκευ­τι­κόν μίσος διο­γκού­νται παγκο­σμίως και προ­κα­λούν επι­κιν­δύ­νους εντά­σεις, αι οποίαι επι­τεί­νουν την κυριαρ­χίαν του βασι­λείου του θανάτου, του ʼΑδου, των κατα­χθο­νίων.

Οι άνθρω­ποι ατυχώς δεν ημπο­ρούν να ανε­χθούν την δια­φο­ρε­τι­κό­τητα εις τον συνάν­θρω­πόν των. Δεν ημπο­ρούν να δεχθούν την δια­φο­ρε­τι­κήν φυλε­τι­κήν κατα­γω­γήν του ανθρώ­που, τας δια­φο­ρε­τι­κάς αντι­λή­ψεις και πεποι­θή­σεις του, πολι­τι­κάς, θρη­σκευ­τι­κάς, κοι­νω­νι­κάς.

Η ιστορία, όμως, έχει απο­δεί­ξει ότι αληθινή πρόοδος δεν δύναται να υπάρξη χωρίς Θεόν. Ουδεμία κοι­νω­νία δύναται να είναι αληθώς προ­ο­δευ­τική και ευδαί­μων, εάν δεν υπάρχη ελευ­θε­ρία. Αλλά η αληθινή ελευ­θε­ρία απο­κτά­ται μόνον με την παρα­μο­νήν πλησίον του Θεού. Η ιστορία του εικο­στού αιώνος επι­βε­βαιοί τρα­γι­κώς αυτήν την αλή­θειαν.

Η ανθρω­πό­της εγνώ­ρισε την εκ της Κεντρι­κής Ευρώπης πηγά­σα­σαν φρίκην με τα εκα­τομ­μύ­ρια θυμάτων του Β Παγκο­σμίου Πολέμου και των ρατσι­στι­κών διωγμών. Ταυ­το­χρό­νως όμως έζησε και την φρίκην των δυνά­μεων εκείνων, αι οποίαι, ονο­μά­ζου­σαι εαυτάς προ­ο­δευ­τι­κάς, διέ­πρα­ξαν εν ονόματι της ελευ­θε­ρίας ανα­λό­γου μεγέ­θους και σκλη­ρό­τη­τος εγκλή­ματα εις την Ανα­το­λι­κήν Ευρώπην.

Ούτω, λοιπόν, ο ολο­κλη­ρω­τι­σμός δεν γνω­ρί­ζει πολι­τι­κάς παρα­τά­ξεις, ως από­το­κος ενός ανθρω­πι­σμού άνευ Χριστού, με φυσικήν από­λη­ξιν τον όλεθρον και τον θάνατον. Πάντα ταύτα βεβαιούν ότι πάσα προ­σπά­θεια δια αλη­θι­νήν ελευ­θε­ρίαν άνευ Θεού είναι κατα­δι­κα­σμένη εις τρα­γω­δίαν.

Εις την κυριαρ­χίαν αυτήν των δυνά­μεων του σκότους, η Εκκλη­σία απαντά με την χάριν και την δύναμιν του Ανα­στά­ντος Χριστού. Αυτός, ο Οποίος ανέ­λα­βεν εις Εαυτόν τας ασθε­νείας και τα παθή­ματα εκάστου ανθρώ­που, παρέχει εις τον κόσμον δια της Ανα­στά­σεώς Του και την βεβαιό­τητα ότι «νενί­κη­ται ο θάνατος».

Η ανά­στα­σις και η ζωή είναι δώρον και φώς του Ιησού Χριστού, το οποίον «φαίνει πάσιν». Ας τιμή­σω­μεν όλοι το δώρον. Ας ευχα­ρι­στή­σω­μεν οι πάντες τόν Δωρητήν, τον «ως εν εσόπτρω δια σαρκός λάμ­ψα­ντα τω κόσμω και το φώς της ανα­στά­σεως τοις έθνεσι δεί­ξα­ντα». Δεύτε, λοιπόν, λάβωμεν φως εκ του ανε­σπέ­ρου Φωτός της Ζωής. Δεύτε, απο­δε­χθώ­μεν και υπο­δε­χθώ­μεν τήν δωρεάν της ανα­στά­σεως και ανα­φω­νή­σω­μεν εκ καρδίας μεγα­λο­φώ­νως:

Χριστός Ανέστη εκ νεκρών, θανάτω θάνατον πατήσας και τοις εν τοις μνήμασι ζωήν χαρι­σά­με­νος! Χαίρετε λαοί και αγαλ­λιά­σθε!

Φανά­ριον, ʼΑγιον Πάσχα ,βιδ

†

Ο Κων­στα­ντι­νου­πό­λεως

ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ

διά­πυ­ρος προς Χριστόν Ανα­στά­ντα

ευχέτης πάντων υμών