Απλοϊκή θεώρηση

Πολλή συ­ζή­τη­ση γί­νε­ται για τον πο­λύ­πα­θο πο­λι­τι­σμό, με αφορ­μή την κό­ντρα που έχει προ­κύ­ψει με­τα­ξύ κυ­βέρ­νη­σης και καλ­λι­τε­χνών. Υπάρ­χει σε κά­ποιους η άποψη, ότι οι δε­ξιοί μι­σούν τον πο­λι­τι­σμό και οι αρι­στε­ροί τον λα­τρεύ­ουν. Μια άποψη απλοϊ­κή όπως κάθε δυ­ϊ­στι­κή θε­ώ­ρη­ση των πραγ­μά­των. Ολοι μας έχου­με γνω­ρί­σει δε­ξιούς με βαθιά μόρ­φω­ση και αρι­στε­ρούς που οι πο­λι­τι­στι­κές ανη­συ­χί­ες τους εξα­ντλού­νται σε αμ­φι­λε­γό­με­νες πο­λι­τι­στι­κές επι­λο­γές. Τα γράμ­μα­τα και οι τέ­χνες στην Ελ­λά­δα ήταν ιδε­ο­λο­γι­κά ένα ου­ρά­νιο τόξο, που πε­ριεί­χε όλα, και τα χρώ­μα­τα και τις απο­χρώ­σεις. Συχνά, η αντι­με­τώ­πι­ση των πραγ­μά­των με όρους άσπρου και μαύ­ρου λει­τουρ­γεί πα­ρα­μορ­φω­τι­κά και οδη­γεί σε αστο­χί­ες και αχρεί­α­στους δι­χα­σμούς. Η πο­λι­τι­κή το­πο­θέ­τη­ση ενός προ­σώ­που δεν συ­νε­πά­γε­ται κά­ποια αυ­τό­μα­τη στάση του υπέρ ή κατά του πο­λι­τι­σμού.