“Κατάθεση ψυχής” από την Σπανού!

Η διε­θνής αθλή­τρια με κα­τα­γω­γή από τη Λέρο Άρ­τε­μις Σπα­νού μί­λη­σε για όλους και για όλα στο ”Φως”. Για τον πρώτο της έρωτα το …πο­δό­σφαι­ρο, τη σπου­δαία κα­ριέ­ρα της στο εξω­τε­ρι­κό, την προ­σπά­θεια της Εθνι­κής να πε­ρά­σει στο Ευ­ρω­μπά­σκετ, τις στιγ­μές που τη ση­μά­δε­ψαν και την επι­θυ­μία της να κλεί­σει το μπά­σκετ εδώ Η Άρ­τε­μις Σπα­νού, μία από τις κο­ρυ­φαί­ες Ελ­λη­νί­δες κα­λα­θο­σφαι­ρί­στριες, πρω­τα­γω­νι­στεί τα τε­λευ­ταία χρό­νια στο εξω­τε­ρι­κό. Στο πικ της κα­ριέ­ρας της, η 28χρονη πά­ου­ερ φόρ­γουορντ έκανε τη δική της κα­τά­θε­ση ψυχής. Μί­λη­σε για τους στό­χους της με την Γκ­ντί­νια, τη ζωή στην Πο­λω­νία, την κα­τά­στα­ση με τον κο­ρο­νο­ϊό, την προ­σπά­θεια της Εθνι­κής να πε­ρά­σει στο Ευ­ρω­μπά­σκετ, τα πρώτα της βή­μα­τα στο… πο­δό­σφαι­ρο, αλλά και τις στιγ­μές που τη ση­μά­δε­ψαν. Στο τέλος δεν έκρυ­ψε την επι­θυ­μία της να κλεί­σει τη σπου­δαία κα­ριέ­ρα της στην Ελ­λά­δα!

-Στην Πο­λω­νία και φέτος με τη φα­νέ­λα της πρω­τα­θλή­τριας Γκ­ντί­νια. Πώς προ­έ­κυ­ψε το… ει­δύλ­λιο;

Είχα ήδη αγω­νι­στεί στην Πο­λω­νία με τη φα­νέ­λα της Πολ­κο­βί­τσε τις σεζόν 2017-18 και 2019-20 και ο προ­πο­νη­τής της Γκ­ντί­νια (σ.σ. ο πα­λιός άσος Γκού­νταρς Βέτρα) είναι ο ίδιος εδώ και τέσ­σε­ρα χρό­νια, οπότε είχε ει­κό­να μου. Έκανα καλές σεζόν στην Πολ­κο­βί­τσε, έψα­χναν για «τεσ­σά­ρι» στην Γκ­ντί­νια και μόλις με ζή­τη­σαν χωρίς δεύ­τε­ρη σκέψη είπα το «ναι» στην πρό­τα­ση.

-Στο πρω­τά­θλη­μα είστε αήτ­τη­τες. Στην Ευ­ρω­λί­γκα όμως μπή­κα­τε με τρεις ήττες. Πιο δύ­σκο­λα τα πράγ­μα­τα εκεί;

Στο πρω­τά­θλη­μα η αλή­θεια είναι πως παί­ζου­με πολύ καλό μπά­σκετ και αυτό μας δίνει τις νίκες μέχρι τώρα. Η Ευ­ρω­λί­γκα είναι σί­γου­ρα δια­φο­ρε­τι­κό επί­πε­δο όπου κάθε λάθος σου το πλη­ρώ­νεις και το γε­γο­νός ότι φέτος είναι δια­φο­ρε­τι­κό το σύ­στη­μα της διορ­γά­νω­σης και τα παι­χνί­δια που παί­ζεις, δεν μας έχει δοθεί η δυ­να­τό­τη­τα να παί­ξου­με πε­ρισ­σό­τε­ρα παι­χνί­δια και να βγά­λου­με κα­λύ­τε­ρο εαυτό.

-Ποιοι οι στό­χοι της ομά­δας; Φα­ντά­ζο­μαι από­λυ­τα επαγ­γελ­μα­τι­κή η ορ­γά­νω­ση του συλ­λό­γου.

Ο σύλ­λο­γος που βρί­σκο­μαι φέτος είναι ένας από τους πιο επαγ­γελ­μα­τι­κούς συλ­λό­γους που έχω βρε­θεί στην κα­ριέ­ρα μου. Ση­μα­ντι­κό αυτό αν είσαι παί­κτης, γιατί το μόνο που έχεις να ανη­συ­χείς και να σκέ­φτε­σαι είναι το μπά­σκετ σου και όλα τα υπό­λοι­πα στα τα­κτο­ποιούν εκεί­νοι. Στό­χοι της ομά­δας είναι όπως και πέ­ρυ­σι η κα­τά­κτη­ση του πρω­τα­θλή­μα­τος και του Κυ­πέλ­λου. Οπότε κάθε μέρα γι­νό­μα­στε κα­λύ­τε­ρες για αυ­τούς τους στό­χους.

-Το επί­πε­δο του πο­λω­νι­κού πρω­τα­θλή­μα­τος έχει με­γά­λη δια­φο­ρά από το ελ­λη­νι­κό;

Έχω να αγω­νι­στώ στο ελ­λη­νι­κό πρω­τά­θλη­μα πάνω από δέκα χρό­νια, οπότε δεν μπορώ να απα­ντή­σω με προ­σω­πι­κή μου εμπει­ρία σε αυτήν την ερώ­τη­ση αλλά θα σου πω ότι το πο­λω­νι­κό πρω­τά­θλη­μα είναι αρ­κε­τά πάνω στη λίστα των πιο αντα­γω­νι­στι­κών πρω­τα­θλη­μά­των στην Ευ­ρώ­πη.

-Με τον κο­ρω­νο­ϊό πώς είναι η κα­τά­στα­ση εκεί; Υπάρ­χει κό­σμος στα γή­πε­δα;

Δυ­στυ­χώς με τις συν­θή­κες φέτος έχουν αλ­λά­ξει πολλά πράγ­μα­τα, οπότε ένα από αυτά είναι ότι δεν υπάρ­χουν θε­α­τές στο γή­πε­δο. Γί­νο­νται πολλά τεστ για την ασφά­λεια τη δική μας αλλά και των αντι­πά­λων και γε­νι­κά υπάρ­χει με­γά­λη προ­σο­χή στα θέ­μα­τα υγεί­ας.

-Ικα­νο­ποι­η­μέ­νη από την πα­ρου­σία σου στην Πο­λω­νία; Είναι όμορ­φη χώρα;

Η Πο­λω­νία είναι μια πολύ όμορ­φη χώρα και είναι επί­σης μία από τις αγα­πη­μέ­νες μου που έχω παί­ξει στην κα­ριέ­ρα μου. Θα έλεγα πως, ναι, είμαι ικα­νο­ποι­η­μέ­νη με τη μέχρι τώρα πα­ρου­σία μου και πάντα συ­νε­χί­ζω και πα­λεύω για το κα­λύ­τε­ρο.

-Πάμε και στην Εθνι­κή. Μπρο­στά σας έχετε κρί­σι­μους αγώ­νες στα προ­κρι­μα­τι­κά του Ευ­ρω­μπά­σκετ. Θα τα κα­τα­φέ­ρε­τε να πε­ρά­σε­τε;

Έχουν μεί­νει δύο παι­χνί­δια, ένα ενα­ντί­ον της Βουλ­γα­ρί­ας και ένα ενα­ντί­ον της Ισλαν­δί­ας. Δύο παι­χνί­δια που πρέ­πει να κερ­δί­σου­με και από εκεί και πέρα η πρό­κρι­ση δεν είναι στα χέρια μας, αλλά θα πε­ρι­μέ­νου­με τι θα γίνει στους υπό­λοι­πους ομί­λους για να ξέ­ρου­με αν θα προ­κρι­θού­με ή όχι στο Ευ­ρω­μπά­σκετ.

-Άδικο που στα­μά­τη­σε η δράση στην ελ­λη­νι­κή Α1 γυ­ναι­κών; Τα κο­ρί­τσια φω­νά­ζουν ότι ρί­χτη­καν σε σχέση με τους άντρες. Ποια η άποψή σου για το θέμα;

Σί­γου­ρα είναι δύ­σκο­λο να μην μπο­ρείς να κά­νεις το σπορ που αγα­πάς για τόσο με­γά­λο διά­στη­μα και να στο απα­γο­ρεύ­ουν. Η κάθε χώρα έβαλε τους δι­κούς της κα­νό­νες για το αν θα συ­νε­χί­ζο­νταν τα πρω­τα­θλή­μα­τα ή όχι, οπότε πα­ντού ήταν δια­φο­ρε­τι­κά. Άδικο σί­γου­ρα, αλλά επί­σης βρι­σκό­μα­στε σε μια παν­δη­μία όπου ο πρώ­τος στό­χος είναι η σωστή κά­λυ­ψη της υγεί­ας μας.

-Πώς βλέ­πεις το μέλ­λον του ελ­λη­νι­κού γυ­ναι­κεί­ου μπά­σκετ; Πολλά κο­ρί­τσια μας δια­πρέ­πουν στις ΗΠΑ.

Υπάρ­χουν πολ­λές αθλή­τριες σε νε­ό­τε­ρες ηλι­κί­ες που έχουν τις δυ­να­τό­τη­τες να κά­νουν κα­ριέ­ρα. Στο χέρι τους είναι να βά­λουν τη δου­λειά και να συ­νε­χί­σουν να βελ­τιώ­νο­νται, ώστε να συ­νε­χί­σει το γυ­ναι­κείο μπά­σκετ στην Ελ­λά­δα να είναι σε υψηλά επί­πε­δα.

-Για να σε μάθει κα­λύ­τε­ρα ο πολύς κό­σμος, πες μας αν θες την πο­ρεία της κα­ριέ­ρας σου. Αλη­θεύ­ει ότι ξε­κί­νη­σες να παί­ζεις πο­δό­σφαι­ρο;

Ναι, η πρώτη μου με­γά­λη αγάπη ήταν το πο­δό­σφαι­ρο και έφτα­σε η στιγ­μή στα 10 μου χρό­νια όπου δεν μπο­ρού­σα πια να παίζω με αγό­ρια και έπρε­πε να πάω σε κά­ποια ομάδα κο­ρι­τσιών, αλλά εκεί­νη την εποχή δεν υπήρ­χε κά­ποια κοντά στη γει­το­νιά μου, οπότε απο­φά­σι­σα να ξε­κι­νή­σω μπά­σκετ στον Πα­νιώ­νιο. Εκεί θυ­μά­μαι ότι μου πήρε λί­γους μήνες, αλλά μετά ερω­τεύ­τη­κα το άθλη­μα! Έπαι­ξα κο­λε­για­κό μπά­σκετ στις ΗΠΑ με το Ρό­μπερτ Μόρις και στη συ­νέ­χεια στην Ευ­ρώ­πη με την Ισταν­μπούλ Γιου­νι­βέρ­σι­τι, την Τζι­ρό­να (δύο χρό­νια), την Πολ­κο­βί­τσε (δύο χρό­νια) και την Γκιόρ.

-Ποιοι σταθ­μοί της δια­δρο­μής σου σε ση­μά­δε­ψαν; Ποια άτομα σου έδω­σαν το κάτι πα­ρα­πά­νω για να γί­νεις αυτό που έγι­νες;

Πι­στεύω ότι πολλά έπαι­ξαν ρόλο στην πο­ρεία μου για να φτιά­ξω και εγώ τη δική μου δια­δρο­μή. Από χαρές που σε βοη­θά­νε να μέ­νεις στον στόχο σου και να δου­λεύ­εις για τον επό­με­νο και σου φέρ­νουν την επι­βρά­βευ­ση της δου­λειάς σου μέχρι και απο­γοη­τεύ­σεις που σε κά­νουν να δου­λεύ­εις ακόμα πιο πολύ και σου φτιά­χνουν χα­ρα­κτή­ρα και μα­θαί­νεις πώς να αντι­με­τω­πί­ζεις κα­τα­στά­σεις και να γί­νε­σαι πιο δυ­να­τός μέσα από όλο αυτό. Ήμουν τυ­χε­ρή από μικρή να έχω αν­θρώ­πους δίπλα μου οι οποί­οι πι­στεύ­ουν σε εμένα και κάθε τους συμ­βου­λή είναι μά­θη­μα. Θα μου πουν τα καλά αλλά θα μου πουν και τα κακά που οι πε­ρισ­σό­τε­ροι δεν σου λένε και αυτό με βοη­θά­ει στο να κάνω τον εαυτό μου κα­λύ­τε­ρο μέρα με τη μέρα. Τα άτομα αυτά στη ζωή μου ξέ­ρουν ποια είναι και τους είμαι πάντα ευ­γνώ­μων.

-Ποια η ομορ­φό­τε­ρη στιγ­μή της κα­ριέ­ρας σου και ποια η χει­ρό­τε­ρη;

Θα ξε­κι­νή­σω από τα άσχη­μα και θα πω ένας τραυ­μα­τι­σμός που είχα το 2016 και χρειά­στη­κε να μπω χει­ρουρ­γείο και να χάσω τρεις μήνες από τη σεζόν μου. Εκεί­νη τη στιγ­μή ένιω­σα τόσο άσχη­μα και δεν μπο­ρού­σα να το αντι­με­τω­πί­σω ψύ­χραι­μα, αλλά μετά κα­τά­λα­βα ότι και αυτό ήταν ένα μά­θη­μα για την κα­ριέ­ρα μου και μπό­ρε­σα να το δω με δια­φο­ρε­τι­κή ει­κό­να, πιο θε­τι­κή. Έχω πολ­λές όμορ­φες στιγ­μές στην κα­ριέ­ρα μου, οπότε είναι δύ­σκο­λο να απο­φα­σί­σω, αλλά η στιγ­μή που θα είναι πάντα χα­ραγ­μέ­νη μέσα μου για τα συ­ναι­σθή­μα­τα που μου φέρ­νει αλλά και την πε­ρη­φά­νια και το γκρουπ των αν­θρώ­πων που το ζή­σα­με είναι το 2017 η κα­τά­κτη­ση της 4ης θέσης στο Ευ­ρω­μπά­σκετ της Τσε­χί­ας. Το λέω και ανα­τρι­χιά­ζω ακόμα…

-Αγα­πη­μέ­νες σου συ­μπαί­κτριες;

Δύ­σκο­λη ερώ­τη­ση, γιατί έχω βρε­θεί με τε­ρά­στιες αθλή­τριες συ­μπαί­κτρια, oπότε μου είναι δύ­σκο­λο να βρω αγα­πη­μέ­νες. Είναι τιμή μου που είχα την ευ­και­ρία να παίξω στην ίδια ομάδα με πολ­λές με­γά­λες αθλή­τριες και να μάθω πράγ­μα­τα από την κα­θε­μία ξε­χω­ρι­στά. Και μιλάω από την εθνι­κή ομάδα μέχρι και τους συλ­λό­γους μου.

-Αν και ακόμη έχου­με δρόμο, θα ήθε­λες να κλεί­σεις την κα­ριέ­ρα σου στην Ελ­λά­δα;

Στο μυαλό μου υπάρ­χει η θέ­λη­ση να κλεί­σω την κα­ριέ­ρα μου στην Ελ­λά­δα, στη χώρα μου, οπότε μα­κά­ρι να πάνε όλα καλά στην πο­ρεία μου και να παίξω για όσο καιρό απο­φα­σί­σω εγώ ότι θέλω να παίξω και τότε λο­γι­κά θα γίνει!