Θαλάσσιο καγιάκ συντροφιά με εικόνες, μύθους και όλες τις αποχρώσεις του γαλάζιου

Γρά­φει ο

Νε­κτά­ριος Κα­λο­γή­ρου

Ει­κό­νες με όμορ­φα χρώ­μα­τα. Ευω­διές από αμέ­τρη­τα βό­τα­να που φυ­τρώ­νουν στις πλα­γιές δίπλα στη θά­λασ­σα και πο­τί­ζο­νται από το πρω­ι­νό αγιά­ζι. Ιστο­ρί­ες από μνή­μες που στρογ­γυ­λο­κά­θο­νται στις πέ­τρες και ανυ­πο­μο­νούν να ζω­ντα­νέ­ψουν ξανά. Αυτά είναι τα πε­ριε­χό­με­να μιας πε­ρι­ή­γη­σης στη φύση της Ρόδου και όλα μαζί απο­κα­λύ­πτο­νται σε εκεί­νους που θα επι­λέ­ξουν να ζή­σουν με­ρι­κές ώρες μα­κριά από την ακα­τά­σχε­τη κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα της επαγ­γελ­μα­τι­κής ζωής.

Η «δη­μο­κρα­τι­κή» ξε­κι­νά σή­με­ρα ένα με­γά­λο αφιέ­ρω­μα στην «άλλη Ρόδο» με σκοπό να δεί­ξει όλες εκεί­νες τις δρα­στη­ριό­τη­τες που προ­σφέ­ρο­νται σε μια ορ­γα­νω­μέ­νη, είτε σε μια πιο «ερα­σι­τε­χνι­κή» εξόρ­μη­ση. Αυτή την εβδο­μά­δα ακο­λου­θού­με την ομάδα της «Trekking Hellas Rhodes» και συμ­με­τέ­χου­με σε μια πε­ντά­ω­ρη πε­ρι­ή­γη­ση με θα­λάσ­σιο κα­γιάκ.

Τι είναι τα κα­γιάκ

Πρό­κει­ται για σκάφη που μοιά­ζουν με κανό και δια­θέ­τουν εξαι­ρε­τι­κή ικα­νό­τη­τα πλεύ­σης. Έχουν δυ­να­τό­τη­τα για ένα ή δύο επι­βά­τες – κω­πη­λά­τες που όταν κά­θο­νται, βρί­σκο­νται σχε­δόν στο ύψος της επι­φά­νειας της θά­λασ­σας.

«Είναι απο­λύ­τως ασφα­λή σκάφη και υπάρ­χουν σε διά­φο­ρα με­γέ­θη» εξή­γη­σε προς τη «δ» ο κ. Τζί­μης Τζε­λε­πά­κης, επι­κε­φα­λής της ομά­δας «Trekking Hellas Rhodes». Είναι κα­τα­σκευα­σμέ­να με τέ­τοιο σχήμα ώστε η πλεύ­ση τους να διευ­κο­λύ­νε­ται από τα ρεύ­μα­τα της θά­λασ­σας και αυτό δίνει στον κω­πη­λά­τη την ικα­νο­ποί­η­ση να δια­πλέ­ει τη δια­δρο­μή χωρίς να κου­ρά­ζε­ται. «Δεν υπάρ­χει πι­θα­νό­τη­τα το σκά­φος να ανα­πο­δο­γυ­ρί­σει, εκτός αν οι ίδιοι οι επι­βά­τες το επι­διώ­ξουν. Βέ­βαια, ένα με­γά­λο κύμα μπο­ρεί να το ανα­πο­δο­γυ­ρί­σει, όμως εμείς φρο­ντί­ζου­με να μη βγαί­νου­με στη θά­λασ­σα αν βλέ­που­με ότι ο και­ρός δεν είναι καλός. Η ασφά­λεια στέ­κε­ται πάνω από όλα. Επί­σης έχου­με προ­βλέ­ψει οι δια­δρο­μές μας να μη συ­μπί­πτουν με εκεί­νες των του­ρι­στι­κών ημε­ρό­πλοιων που επί­σης πλέ­ουν κοντά στην ακτή. Είναι όλα σχε­δια­σμέ­να ώστε ο διά­πλους με κα­γιάκ να είναι μια υπέ­ρο­χη, εύ­κο­λη και κυ­ρί­ως ασφα­λής εμπει­ρία».

Ασφά­λεια και ηλι­κί­ες

Η «Trekking Hellas Rhodes» έχει μια σειρά από δια­δρο­μές θα­λάσ­σιας από­δρα­σης. Εμείς ακο­λου­θή­σα­με τη δια­δρο­μή: Πα­ρα­λία Κα­θα­ρά (Φα­λη­ρά­κι), Άντο­νι Κουίν, Λα­δι­κό, Τρα­ου­νού (ή Τρα­γα­νού) και επι­στρο­φή. Η συ­νά­ντη­σή μας έγινε ώρα 09.00’ το πρωί του πε­ρα­σμέ­νου Σαβ­βά­του και αφού έγινε πα­ρου­σί­α­ση του σχε­τι­κού υγειο­νο­μι­κού πρω­το­κόλ­λου, ακο­λού­θη­σε μια ολι­γό­λε­πτη πα­ρου­σί­α­ση – εκ­παί­δευ­ση για τους συμ­με­τέ­χο­ντες.

«Δεν χρειά­ζο­νται ιδιαί­τε­ρες ικα­νό­τη­τες. Ολοι μπο­ρούν να κά­νουν θα­λάσ­σιο κα­γιάκ» πε­ριέ­γρα­ψε προς τη ‘δ’ η κα. Μαρία Ευ­στρα­τιά­δου, μέλος της ομά­δας Trekking Hellas Rhodes. Η εκ­παί­δευ­ση πε­ριε­λάμ­βα­νε επί­δει­ξη του πιο ξε­κού­ρα­στου τρό­που κω­πη­λα­σί­ας και μια σειρά από οδη­γί­ες που μπο­ρούν να ακο­λου­θή­σουν ακόμα και μικρά παι­διά. «Δε­χό­μα­στε ηλι­κί­ες από 14 ετών και άνω. Πέ­ρυ­σι εί­χα­με μαζί μας έναν αμε­ρι­κα­νό του­ρί­στα ηλι­κί­ας 84 ετών. Μά­λι­στα, ο ίδιος έκανε κρά­τη­ση για επα­νά­λη­ψη της δια­δρο­μής σε δυο χρό­νια που έχει προ­γραμ­μα­τί­σει να ξα­νάρ­θει στη Ρόδο».

Ο σω­μα­τό­τυ­πος δεν είναι θέμα. Στο κα­γιάκ όλοι χω­ρά­νε. Υπάρ­χει μόνο ένας πε­ριο­ρι­σμός για τους υπερ­βο­λι­κά ψη­λούς αν­θρώ­πους, διότι τα πόδια πρέ­πει να βρί­σκο­νται κρυμ­μέ­να μέσα στο σκά­φος κι όχι να κρέ­μο­νται απ’ έξω. Αν πάλι έχουν δια­καή πόθο να κω­πη­λα­τή­σουν, αυτός ο πε­ριο­ρι­σμός δεν θα τους στα­θεί εμπό­διο.

Μια δια­δρο­μή γε­μά­τη

ει­κό­νες, ευω­διές και

πολλή ιστο­ρία

Η αί­σθη­ση κω­πη­λα­σί­ας με κα­γιάκ είναι απε­λευ­θε­ρω­τι­κή. Ενας ήπιος πα­φλα­σμός με ώθηση από το μελ­τέ­μι, που κι αυτό μας άφησε μόλις οι ορει­νοί όγκοι υψώ­θη­καν στα δεξιά μας. Ολοι τους κα­τά­φυ­τοι, πλημ­μυ­ρι­σμέ­νοι από φα­σκό­μη­λο, θυ­μά­ρι, πεύκα και δε­κά­δες άλλα είδη χα­μη­λής και υψη­λής βλά­στη­σης. Αρώ­μα­τα από ρε­τσί­νι και αι­θέ­ρια έλαια ανα­δεύ­ο­νται με το ιώδιο και δη­μιουρ­γούν το πιο απο­τε­λε­σμα­τι­κό αντι­ση­πτι­κό για όλες τις πλη­γές.

Η ει­κό­να των νο­τιο­α­να­το­λι­κών ακτών της Ρόδου όπως φαί­νε­ται από τη θά­λασ­σα, δε συ­γκρί­νε­ται με καμία άλλη.

Τα μέλη της «Trekking Hellas Rhodes» φρό­ντι­ζαν ώστε να πα­ρου­σιά­ζουν την ιστο­ρία κάθε πα­ρα­λί­ας. Ετσι, ο Αντο­νι Κουίν ήρθε στην παρέα μας, μαζί με τους εμπό­ρους ελαιο­λά­δου από το αρ­χαίο λι­μά­νι του Λα­δι­κού. Από κάπου ψηλά οι μνή­μες πει­ρα­τών και ιπ­πο­τών πα­ρα­κο­λου­θού­σαν το «στόλο» από την ασφά­λεια του Ερη­μό­κα­στρου, η ιστο­ρία του οποί­ου χά­νε­ται με­τα­ξύ Κλασ­σι­κής και Ελ­λη­νι­στι­κής Πε­ριό­δου (τρεις, ίσως και τέσ­σε­ρις αιώ­νες προ της έλευ­σης του Χρι­στού). Όπως μας εξή­γη­σε η Μαρία «στο Ερη­μό­κα­στρο εξα­κο­λου­θούν να υπάρ­χουν ερεί­πια από το αρ­χαίο φρού­ριο, η δε νο­τιο­α­να­το­λι­κή πλευ­ρά του απο­τε­λεί μια εξαι­ρε­τι­κή αναρ­ρι­χη­τι­κή δια­δρο­μή, ιδιαι­τέ­ρως γνω­στή στους λά­τρεις του αθλή­μα­τος».

Η σπη­λιά της φώ­κιας…

«Κα­τε­ρί­νας»

Οι μο­νο­λι­θι­κές πλα­γιές γεν­νούν στους κω­πη­λά­τες υπέ­ρο­χες αι­σθή­σεις. Σε κάθε πε­τρώ­δες γείσο ο άνε­μος φρό­ντι­σε να συ­γκε­ντρώ­σει χώμα και σπό­ρους, σαν καλ­λι­τέ­χνης να δώσει πρά­σι­νες «πι­νε­λιές» στις δε­κά­δες απο­χρώ­σεις του γκρι. Κάπου εκεί ανά­με­σα, οι γλά­ροι έχουν στή­σει ολό­κλη­ρες αποι­κί­ες και οι φωνές τους είναι το μόνο που ακού­γε­ται. Τις στιγ­μές που όλοι οι κω­πη­λά­τες στρέ­φο­νται προς το εσω­τε­ρι­κό τους παιδί, εκεί ακούν και τις ερω­τι­κές συ­ζη­τή­σεις που κάνει η Φύση με τον Πο­λι­τι­σμό.

Κάπου στο επί­πε­δο της θά­λασ­σας οι πλα­γιές χω­ρί­ζο­νται στη μέση, δη­μιουρ­γούν σπή­λαια, αρ­κε­τά από αυτά είναι με­γά­λα σαν αί­θου­σες και επι­σκέ­ψι­μα, ακόμα κι από αρ­χά­ριους. Η σπη­λιά της φώ­κιας είναι ένα από αυτά. Βρί­σκε­ται έξω από το Λα­δι­κό και ενώ η εί­σο­δός της είναι τα­πει­νή, μικρή και χα­μη­λή, ο εσω­τε­ρι­κός της χώρος θυ­μί­ζει το Πάν­θε­ον στη Ρώμη. Μια με­γά­λη αί­θου­σα που στην κο­ρυ­φή της έχει ένα ολο­στρόγ­γυ­λο άνοιγ­μα. Σε συ­γκε­κρι­μέ­νες στιγ­μές της ημέ­ρας ο ήλιος πέ­φτει κα­τα­κό­ρυ­φα στο νερό και χά­νε­ται καθώς βυ­θί­ζε­ται στο ασυ­νή­θι­στα με­γά­λο βάθος του συ­γκε­κρι­μέ­νου ση­μεί­ου. Εκεί, συχνά οι κω­πη­λά­τες συ­να­ντούν μια φώκια, που συ­νη­θί­ζει να δρο­σί­ζε­ται και ταυ­τό­χρο­να να λιά­ζε­ται. Το όνομα που της έχει δοθεί είναι Κα­τε­ρί­να. Ποιος ξέρει γιατί. Ισως ο νονός να ‘χε κατά νου το λια­νο­τρά­γου­δο “με του Μάη το φεγ­γά­ρι θα σου στεί­λω δυο φιλιά, Κα­τε­ρί­να καρ­δε­ρί­να με τον ήλιο στα μαλ­λιά”.

Βου­τιές, πε­πό­νι,

με­λε­κού­νι και επι­στρο­φή

Πόσες λέ­ξεις να χρη­σι­μο­ποι­η­θούν για να πε­ρι­γρά­ψουν τον πλού­το των συ­ναι­σθη­μά­των που προ­κα­λεί μια μικρή από­δρα­ση στη φύση της Ρόδου. «Οι πε­ρισ­σό­τε­ροι συμ­με­τέ­χο­ντες στα προ­γράμ­μα­τά μας προ­έρ­χο­νται από την Αμε­ρι­κή, τη Γερ­μα­νία, την Αγ­γλία και τις Σκαν­δι­να­βι­κές χώρες» πε­ρι­γρά­φει προς τη ‘δ’ ο αρ­χη­γός Τζί­μης Τζε­λε­πά­κης. Η βα­σι­κή του ομάδα πε­ρι­λαμ­βά­νει την Μαρία, τον Γιώρ­γο και τον Τσα­μπί­κο. Ο αριθ­μός τους αυ­ξά­νε­ται ανά­λο­γα με τον αριθ­μό του γκρουπ. Η ιδα­νι­κή ανα­λο­γία είναι ένας συ­νο­δός για κάθε δύο διπλά κα­γιάκ. Η δια­δρο­μή “Κα­θα­ρά – Τρα­γα­νού – Κα­θα­ρά” είναι αρ­κε­τά δη­μο­φι­λής, καθώς συν­δυά­ζει πολλά χρώ­μα­τα και βρί­σκε­ται κοντά στην πόλη. Είναι μια από τις βα­σι­κές επι­λο­γές εκεί­νων που κα­τα­φθά­νουν στη Ρόδο με κρουα­ζιε­ρό­πλοιο κι έχουν μόνο πε­ριο­ρι­σμέ­νο χρόνο στη διά­θε­σή τους.

«Έχου­με δια­δρο­μές μισής ημέ­ρας κι άλλες που πε­ρι­λαμ­βά­νουν ολο­ή­με­ρη δρα­στη­ριό­τη­τα. Το σί­γου­ρο είναι πως όλοι φεύ­γο­ντας είναι εξαι­ρε­τι­κά ευ­χα­ρι­στη­μέ­νοι».

Αυτή την πε­ρί­ο­δο και μέχρι το τέλος Ιου­νί­ου τα μέλη της “Trekking Hellas Rhodes” προ­σφέ­ρουν τα προ­γράμ­μα­τά τους δω­ρε­άν προς όλα τα μέλη των υγειο­νο­μι­κών μο­νά­δων. Ια­τρι­κό, πα­ραϊ­α­τρι­κό και βοη­θη­τι­κό προ­σω­πι­κό μπο­ρούν να απο­λαύ­σουν το πλή­ρες πρό­γραμ­μα χωρίς να κα­τα­βά­λουν ούτε ένα ευρώ.

Η βου­τιά στην πα­ρα­λία Τρα­ου­νού είναι το επι­σφρά­γι­σμα μιας γε­μά­της εμπει­ρί­ας. Τα νερά και εκεί είναι κρυ­στάλ­λι­να και οι συ­νο­δοί προ­σφέ­ρουν σε όλους δρο­σε­ρό πε­πό­νι, πα­γω­μέ­νο τσάι, πα­ρα­δο­σια­κό με­λε­κού­νι και ο ήλιος φω­τί­ζει τα νο­ή­μα­τα της ζωής.

Η επι­στρο­φή ήταν εξί­σου απο­λαυ­στι­κή, κάπως πιο γρή­γο­ρη, καθώς έγινε χωρίς στά­σεις αλλά με αρ­κε­τό μπου­γέ­λο για εκεί­νους που, παρ’ όλη τη δια­δρο­μή, εξα­κο­λου­θού­σαν να είναι στε­γνοί. Βγαί­νο­ντας στην πα­ρα­λία Κα­θα­ρά και επι­στρέ­φο­ντας στο σπίτι, δεν αφή­σα­με κα­νέ­ναν πίσω. Οι πει­ρα­τές, οι ιπ­πό­τες, ο Αντο­νι Κουίν, οι έμπο­ροι του Λα­δι­κού και οι ερω­τευ­μέ­νοι που σκά­λι­σαν καρ­διές στα βρά­χια έμει­ναν κοντά μας και είναι ακόμα τώρα που γρά­φο­νται αυτές οι αρά­δες, να θυ­μί­ζουν πως κάπου εκεί έξω υπάρ­χει κάτι άλλο, με­γα­λύ­τε­ρο, ομορ­φό­τε­ρο και μας πε­ρι­μέ­νει να το ανα­κα­λύ­ψου­με ξανά.