Εντός και εκτός τειχών

Ένα 13χρονο αγόρι, έβαλε τέλος στη ζωή του το βράδυ της περα­σμέ­νης Παρα­σκευής. Οι περισ­σό­τε­ροι συμ­μα­θη­τές του κάνουν λόγο για άγριο μπού­λινγκ  που δεχόταν το 13χρονο αγόρι αφού, όπως ανα­φέ­ρουν: «τον πεί­ρα­ζαν συστη­μα­τικά κάποια παιδιά». «Του πετού­σαν νεράν­τζια στο σχολείο, τον έφτυναν, του πετού­σαν νερό και του έλεγαν  «θα σε μαχαι­ρώσω». «Του το έκαναν αυτό επειδή δε θα σήκωνε ποτέ χέρι να χτυ­πή­σει κάποιον. Ηταν πολύ ήρεμο παιδί» Την ίδια ώρα τα στοι­χεία της ΕΛ.ΑΣ, δεί­χνουν  ότι τα πράγ­ματα έχουν αγριέ­ψει, αφού αυξή­θη­καν κατά 52% μέσα σε ένα μόλις χρόνο οι «άγουροι» δράστες βίαιων επι­θέ­σεων, κάτω των 14 ετών. Η Ελλη­νική Αστυ­νο­μία κατέ­γραφε το 2021 μια υπόθεση ξυλο­δαρ­μού με ανή­λι­κους δράστες, κάθε δύο μέρες. Αρκετά από τα βίαια περι­στα­τικά, τα οποία παρου­σιά­ζουν τον τελευ­ταίο χρόνο αύξηση που ξεπερ­νάει το 16%, κατα­γρά­φη­καν μέσα σε σχολικά συγκρο­τή­ματα, στα πλαίσια ενός ανη­συ­χη­τι­κού κύματος μπού­λινγκ. Τους τελευ­ταί­ους μήνες, αρκετές υπο­θέ­σεις σχο­λι­κού εκφο­βι­σμού είδαν το φως της δημο­σιό­τη­τας, ενώ δεν ανήκουν στο μακρινό παρελ­θόν οι αυτο­κτο­νίες παιδιών που δεν άντεξαν το βάρος του μπού­λινγκ  που δέχο­νταν δια­δι­κτυακά ή από άλλα παιδιά. Ενδει­κτικό των βίαιων τάσεων που κατα­γρά­φε­ται σε αρκε­τούς νεαρούς μαθητές είναι το γεγονός ότι το προη­γού­μενο χρόνο έχουν κατα­γρα­φεί 62 δράστες ξυλο­δαρ­μών, ηλικίας μόλις… 8 έως 14 ετών, αριθμός που αυξή­θηκε κατά 52% μέσα σε ένα μόλις χρόνο. Είναι όμως το μπού­λινγκ ένα φαι­νό­μενο που εμπί­πτει μόνο στη σχολική ζωή ή έχει άμεση συνά­φεια με τη ζωή εκτός των τειχών του σχο­λείου; Σε μια κοι­νω­νία όπου η βία απο­τε­λεί γενι­κευ­μένο φαι­νό­μενο δεν μπορεί ο σχο­λι­κός εκφο­βι­σμός να μελε­τά­ται με «στε­γα­νούς» όρους. Το μπού­λινγκ δεν είναι πρό­βλημα ενός παιδιού, μιας οικο­γέ­νειας, ούτε ενός σχο­λείου ή ενός εκπαι­δευ­τι­κού. Είναι συστη­μικό πρό­βλημα. Εχει να κάνει και με το πώς φερό­μα­στε κοι­νω­νικά σε αυτόν που αντι­λαμ­βα­νό­μα­στε ως αδύναμο. Τα παιδιά, βλέπουν τι κάνουν οι γονείς, οι συμ­μα­θη­τές τους, τι κάνει μια ολό­κληρη κοι­νω­νία. Το να μιλάμε για το μπού­λινγκ σαν να είναι ένα πρό­βλημα που αφορά μόνο το σχολικό περι­βάλ­λον, σε μια κοι­νω­νία στην οποία ούτε η ισο­τι­μία ούτε οι ίσες ευκαι­ρίες ούτε ο σεβα­σμός στην οποια­δή­ποτε δια­φο­ρε­τι­κό­τητα και ποι­κι­λο­μορ­φία είναι καθη­με­ρι­νό­τητα, είναι υπο­κρι­τικό.