ΕΛΦΕΕ Ρόδου: Περί φορολογικής δικαιοσύνης – Επιστολή προς τον Πρωθυπουργό

Επι­στο­λή προς τον Πρω­θυ­πουρ­γό της Ενω­σης Λο­γι­στών Φο­ρο­τε­χνι­κών Ελευ­θέ­ρων Επαγ­γελ­μα­τιών Ρόδου:

Αξιό­τι­με Κύριε Πρω­θυ­πουρ­γέ,

Μετά τη δη­μο­σί­ευ­ση του σχε­δί­ου νόμου που, με­τα­ξύ άλλων, πε­ρι­λαμ­βά­νει τη θέ­σπι­ση ενός «δί­καιου συ­στή­μα­τος φο­ρο­λό­γη­σης των ατο­μι­κών επι­χει­ρή­σε­ων», σας κα­τα­θέ­του­με τους προ­βλη­μα­τι­σμούς μας από τους οποί­ους απορ­ρέ­ει η πε­ποί­θη­ση ότι το Επι­χει­ρείν θα βρε­θεί για πολ­λο­στή φορά απέ­να­ντι σε μία κακής ποιό­τη­τας ρύθ­μι­ση, η οποία μετά βε­βαιό­τη­τας θα δη­μιουρ­γή­σει πε­ρισ­σό­τε­ρα προ­βλή­μα­τα από αυτά που επι­χει­ρεί να λύσει και, σε κάθε πε­ρί­πτω­ση, δεν πρό­κει­ται να επι­φέ­ρει φο­ρο­λο­γι­κή, με την αμιγή έν­νοια του όρου, δι­καιο­σύ­νη.

Η επα­να­φο­ρά τεκ­μαρ­τού προσ­διο­ρι­σμού κα­θα­ρού ει­σο­δή­μα­τος ατο­μι­κών επι­χει­ρή­σε­ων, ως ρύθ­μι­ση, έρ­χε­ται σε ευ­θεία αντί­θε­ση με σχε­δόν όλες τις Αρχές Καλής Νο­μο­θέ­τη­σης που θέ­σπι­σε η πα­ρού­σα Κυ­βέρ­νη­ση (Κεφ.Γ’, άρθρα 57-64, Ν.4622/2019), όπως αυτές απο­τυ­πώ­νο­νται στην πα­ρά­γρα­φο 1 του άρ­θρου 58, ήτοι με τις (κατά σειρά ανα­φο­ράς):

– α) Ανα­λο­γι­κό­τη­τα (κα­ταλ­λη­λό­τη­τα, ανα­γκαιό­τη­τα, εύ­λο­γη σχέση μέσου και σκο­πού): Όταν η τε­χνο­λο­γία, ως αμε­ρό­λη­πτο μέσο για την κα­τα­πο­λέ­μη­ση της φο­ρο­δια­φυ­γής, στον βαθμό μά­λι­στα που εξε­λί­χθη­κε και εξε­λίσ­σε­ται, πα­ρα­γκω­νί­ζε­ται και αντι­κα­θί­στα­ται από «τεκ­μαρ­τές πε­ποι­θή­σεις», τότε είναι αδύ­να­το να θε­ω­ρη­θεί ότι η ανα­λο­γι­κό­τη­τα, ως Αρχή, πλη­ροί τους όρους της δο­μι­κής της σύν­θε­σης.

– β) Απλό­τη­τα και σα­φή­νεια του πε­ριε­χο­μέ­νου των ρυθ­μί­σε­ων: Από το πε­ριε­χό­με­νο της ρύθ­μι­σης, όπως αυτό απο­τυ­πώ­θη­κε στο σχέ­διο νόμου που δό­θη­κε στη δη­μο­σιό­τη­τα,  είναι βέ­βαιο πως μία τέ­τοια ρύθ­μι­ση δεν θα ξε­φύ­γει της δια­χρο­νι­κής πε­πα­τη­μέ­νης, της έκ­δο­σης δη­λα­δή νέων απο­φά­σε­ων που θα απαλ­λάσ­σουν, επι­βάλ­λουν, συ­μπλη­ρώ­νουν, τρο­πο­ποιούν και στο τέλος θα κα­ταρ­γούν την εν λόγω ρύθ­μι­ση ως ανα­χρο­νι­στι­κή, ανε­φάρ­μο­στη και μη απο­τε­λε­σμα­τι­κή.

– γ) Απο­φυ­γή αντι­φα­τι­κών ρυθ­μί­σε­ων που απο­κλί­νουν από τη γε­νι­κή πο­λι­τι­κή: Η εν λόγω επι­χει­ρού­με­νη ρύθ­μι­ση έρ­χε­ται, δυ­στυ­χώς ξανά, σε πλήρη αντί­θε­ση και αντί­φα­ση τόσο με την επι­στη­μο­νι­κή τεκ­μη­ρί­ω­ση του φο­ρο­λο­γι­κού μας συ­στή­μα­τος, δη­λα­δή με τον λο­γι­στι­κό προσ­διο­ρι­σμό του κα­θα­ρού ει­σο­δή­μα­τος, όσο και με τη φο­ρο­δο­τι­κή ικα­νό­τη­τα του επι­χει­ρη­μα­τία πο­λί­τη (ως Συ­νταγ­μα­τι­κή επι­τα­γή πε­ριω­πής).

– δ) Απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τα και απο­δο­τι­κό­τη­τα της ρύθ­μι­σης: Με­τα­ξύ άλλων, η φο­ρο­λό­γη­ση ανύ­παρ­κτου ει­σο­δή­μα­τος και η μη ανα­γνώ­ρι­ση ζη­μιών των ατο­μι­κών επι­χει­ρή­σε­ων, είναι αυ­το­νό­η­το ότι θα προ­κα­λέ­σουν τον επα­να­σχε­δια­σμό επι­χει­ρη­μα­τι­κής δρά­σης από όσους θί­γο­νται, με δυ­σμε­νείς για τα δη­μό­σια έσοδα συ­νέ­πειες και απο­τέ­λε­σμα τη μη επί­τευ­ξη των στό­χων της ρύθ­μι­σης.

– ζ) Ασφά­λεια δι­καί­ου: Η θέ­σπι­ση δυ­σμε­νούς ρύθ­μι­σης με ανα­δρο­μι­κή ισχύ και, κυ­ρί­ως, η άδικη επι­βο­λή της σε με­γά­λη με­ρί­δα ατο­μι­κών επι­χει­ρή­σε­ων, συ­νι­στούν σο­βα­ρό πλήγ­μα στην περί δι­καί­ου ασφά­λεια που πρέ­πει να αι­σθά­νε­ται ο κάθε πο­λί­της της χώρας μας.

– θ) Δη­μο­κρα­τι­κή νο­μι­μο­ποί­η­ση: Είναι βέ­βαιο ότι η εν λόγω ρύθ­μι­ση δεν χαί­ρει ευ­ρεί­ας συ­ναί­νε­σης από τη με­ρί­δα των διοι­κού­με­νων στην οποία επι­χει­ρεί­ται να επι­βλη­θεί.

Είναι προ­φα­νές λοι­πόν ότι η εν λόγω ρύθ­μι­ση, όχι μόνο κα­τα­στρα­τη­γεί τις Αρχές Καλής Νο­μο­θέ­τη­σης, αλλά, επι­πλέ­ον, πλήτ­τει σο­βα­ρά και τον νο­μι­κό μας πο­λι­τι­σμό, αφαι­ρώ­ντας το τεκ­μή­ριο της αξιο­πι­στί­ας και εύ­κο­λης αντα­πό­δει­ξης από σχε­δόν όλες τις ατο­μι­κές επι­χει­ρή­σεις.

Κύριε Πρω­θυ­πουρ­γέ,

Το πρό­βλη­μα της φο­ρο­δια­φυ­γής είναι υπαρ­κτό και οι επι­πτώ­σεις της δια­πι­στω­μέ­νες. Ωστό­σο, μία τέ­τοια ρύθ­μι­ση δεν επι­φέ­ρει φο­ρο­λο­γι­κή δι­καιο­σύ­νη, όσο κι αν αυτή η άποψη εν­δύ­ε­ται επι­κοι­νω­νια­κά τον μαν­δύα του «αδύ­να­το να δη­λώ­νει μία ατο­μι­κή επι­χεί­ρη­ση ζη­μιές ή κέρδη μι­κρό­τε­ρα από τον κα­τώ­τα­το μισθό». Αυτό που κάνει είναι να ανα­ζη­τά κοι­νω­νι­κή δι­καιο­σύ­νη από τις συ­νέ­πειες της φο­ρο­δια­φυ­γής, κάτι που εκ προ­οι­μί­ου την κα­θι­στά κοι­νω­νι­κά άδικη και δυ­νη­τι­κά ατε­λέ­σφο­ρη.

Η μο­νο­διά­στα­τη στό­χευ­ση των ατο­μι­κών επι­χει­ρή­σε­ων, για την επί­λυ­ση ενός προ­βλή­μα­τος που ση­μειω­τέ­ον εκτεί­νε­ται και εκτός Επι­χει­ρείν, ση­μα­το­δο­τεί με­τα­ξύ άλλων τη μα­ζι­κή παύση ερ­γα­σιών ατο­μι­κών επι­χει­ρή­σε­ων, με ορα­τούς τους εξής κιν­δύ­νους:

-Τη με­σο­πρό­θε­σμη απώ­λεια, αντί αύ­ξη­ση, εσό­δων του Δη­μο­σί­ου από φό­ρους (παύ­σεις ερ­γα­σιών επι­χει­ρή­σε­ων, ει­δι­κά εκεί­νων με πάνω από 6 έτη από την έναρ­ξη),

-Την απώ­λεια ασφα­λι­στι­κών ει­σφο­ρών (από συρ­ρί­κνω­ση της ασφα­λι­στι­κής βάσης του ΕΦΚΑ Μη Μι­σθω­τών και πι­θα­νές απο­λύ­σεις ή αύ­ξη­ση με­ρι­κής απα­σχό­λη­σης σε βάρος της πλή­ρους),

-Το αδιέ­ξο­δο ασφα­λι­σμέ­νων με χα­μη­λά ει­σο­δή­μα­τα που βρί­σκο­νται λίγο πριν τη συ­ντα­ξιο­δό­τη­ση,

-Την εξώ­θη­ση σε πα­ρα­οι­κο­νο­μία αρ­κε­τών από όσους κά­νουν παύση ερ­γα­σιών (συ­νέ­χι­ση δρα­στη­ριό­τη­τας παρά την παύση ερ­γα­σιών),

-Τη μεί­ω­ση της φο­ρο­λο­γι­κής συ­νεί­δη­σης (ατο­νεί η κουλ­τού­ρα έκ­δο­σης στοι­χεί­ων),

-Την πα­ρο­χή κι­νή­τρων για την ερή­μω­ση πε­ριο­χών εκτός αστι­κών κέ­ντρων (θα κλεί­σουν μικρά κα­τα­στή­μα­τα εξυ­πη­ρέ­τη­σης πο­λι­τών, πχ κα­φε­νεία, μίνι μάρ­κετ σε χωριά).

Πριν λοι­πόν τη θέ­σπι­ση μίας θνη­σι­γε­νούς ρύθ­μι­σης που θα αδι­κή­σει κα­τά­φω­ρα την εκ­συγ­χρο­νι­στι­κή προ­σπά­θεια της χώρας μας αλλά και τις ατο­μι­κές επι­χει­ρή­σεις, σας πα­ρα­θέ­του­με από­σπα­σμα από την αι­τιο­λο­γι­κή έκ­θε­ση του Ν.3091/2002, και συ­γκε­κρι­μέ­να από την πα­ρά­γρα­φο 8 του άρ­θρου 7, με την οποία η χώρα μας το­πο­θέ­τη­σε στο χρο­νο­ντού­λα­πο της ιστο­ρί­ας τη διά­τα­ξη που επι­χει­ρεί να ανα­σύ­ρει εκ νέου η εν λόγω ρύθ­μι­ση:

«Απο­τε­λεί κοινή συ­νεί­δη­ση ότι το σύ­στη­μα του ει­δι­κού προσ­διο­ρι­σμού του κα­θα­ρού ει­σο­δή­μα­τος των εμπο­ρι­κών επι­χει­ρή­σε­ων, με βάση το οποίο το ει­σό­δη­μα υπο­λο­γί­ζε­ται λο­γι­στι­κά και εξω­λο­γι­στι­κά και φο­ρο­λο­γεί­ται το με­γα­λύ­τε­ρο, δη­μιουρ­γεί αναμ­φι­σβή­τη­τα μία ανω­μα­λία στο φο­ρο­λο­γι­κό μας σύ­στη­μα και πα­ρα­βλέ­πει τις καλές σχέ­σεις με­τα­ξύ φο­ρο­λο­γι­κής διοί­κη­σης και φο­ρο­λο­γου­μέ­νων. Δεν είναι δυ­να­τόν το κρά­τος να επι­βάλ­λει στους φο­ρο­λο­γού­με­νους να τη­ρούν βι­βλία και να εκ­δί­δουν στοι­χεία, με συ­νέ­πεια να επι­βα­ρύ­νο­νται με με­γά­λο κό­στος και στη συ­νέ­χεια να αγνο­εί το απο­τέ­λε­σμα των βι­βλί­ων και να προσ­διο­ρί­ζει με άλ­λους τρό­πους ει­σό­δη­μα με­γα­λύ­τε­ρο από αυτό που προ­κύ­πτει από τα βι­βλία των υπό­χρε­ων. Για τους λό­γους αυ­τούς κα­ταρ­γεί­ται ο ει­δι­κός προσ­διο­ρι­σμός του κα­θα­ρού ει­σο­δή­μα­τος και εφαρ­μό­ζε­ται το λο­γι­στι­κό σύ­στη­μα, το ίδιο δε γί­νε­ται και για τις επι­χει­ρή­σεις που κα­τέ­βα­λαν συ­γκε­κρι­μέ­να ποσά φόρου».

Το κρά­τος, 21 χρό­νια μετά, ετοι­μά­ζε­ται να απω­λέ­σει τη συ­νεί­δη­σή του και όσα θε­ω­ρού­σε αδύ­να­τα και άδικα σε βάρος των φο­ρο­λο­γου­μέ­νων να τα επα­να­φέ­ρει τώρα ως δυ­να­τά και δί­καια.

Κύριε Πρω­θυ­πουρ­γέ,

Η θέ­σπι­ση ανα­χρο­νι­στι­κών ρυθ­μί­σε­ων για την κα­τα­πο­λέ­μη­ση της φο­ρο­δια­φυ­γής συ­νι­στά ομο­λο­γία απο­τυ­χί­ας του ελεγ­κτι­κού μη­χα­νι­σμού, τη στιγ­μή μά­λι­στα που αυτός, πε­ρισ­σό­τε­ρο από κάθε άλλη φορά, πλαι­σιώ­νε­ται από τε­χνο­λο­γί­ες αιχ­μής. Η φο­ρο­δια­φυ­γή δεν κα­τα­πο­λε­μά­ται φο­ρο­λο­γώ­ντας την, αλλά κα­θι­στώ­ντας την ασύμ­φο­ρη. Και για να κα­τα­στεί ασύμ­φο­ρη θα πρέ­πει, με­τα­ξύ άλλων, η «φο­ρο­λο­γι­κή ει­λι­κρί­νεια» να έχει προ­σι­τό κό­στος για όλους, επι­χει­ρη­μα­τί­ες και μη.

Ο κλά­δος μας δια­θέ­τει επαρ­κές επι­στη­μο­νι­κό κε­φά­λαιο και πά­ντο­τε είχε εναλ­λα­κτι­κές προ­τά­σεις για θέ­σπι­ση δια­τά­ξε­ων που μπο­ρούν να πε­ριο­ρί­σουν ση­μα­ντι­κά τη φο­ρο­δια­φυ­γή. Ωστό­σο, η δια­χρο­νι­κή κρα­τι­κή συ­νή­θεια να πα­ρα­πέ­μπο­νται οι προ­τά­σεις αυτές στις κα­λέν­δες και να ανα­λώ­νε­ται αυτό το κε­φά­λαιο για την εξυ­πη­ρέ­τη­ση πλημ­με­λούς ενί­ο­τε σχε­δια­σμού και υλο­ποί­η­σης με­ταρ­ρυθ­μί­σε­ων, μας φέρ­νει, όπως και τώρα, αντι­μέ­τω­πους προ του φά­σμα­τος να επα­να­λά­βου­με λάθη αντί να μά­θου­με από αυτά.

Ο κλά­δος μας πα­ρα­μέ­νει αρω­γός σε οποια­δή­πο­τε προ­σπά­θεια ου­σια­στι­κής δια­βού­λευ­σης, προ­κει­μέ­νου να σχε­δια­στούν εναλ­λα­κτι­κές και πραγ­μα­τι­κά δί­καιες ρυθ­μί­σεις με θε­τι­κό κοι­νω­νι­κό και δη­μο­σιο­νο­μι­κό απο­τύ­πω­μα. Πριν λοι­πόν η προ­σπά­θεια ανα­ζή­τη­σης κοι­νω­νι­κής δι­καιο­σύ­νης διο­γκώ­σει τις αδι­κί­ες, σας κα­λού­με να απο­σύ­ρε­τε την εν λόγω ρύθ­μι­ση.

Με εκτί­μη­ση,

Για το Διοι­κη­τι­κό Συμ­βού­λιο της ΕΛΦΕΕ Ρόδου

Ο Πρό­ε­δρος: Πα­πα­γρη­γο­ρί­ου Νι­κό­λα­ος

Ο Α’ Αντι­πρό­ε­δρος: Ηρα­κλεί­δης Ιω­άν­νης

Ο Β’ Αντι­πρό­ε­δρος: Δα­μια­νός Μι­χα­ήλ

Η Γε­νι­κή Γραμ­μα­τέ­ας: Ξαν­θο­πού­λου Ει­ρή­νη

Ο Τα­μί­ας: Βα­σι­λεί­ου Χα­ρά­λα­μπος

Ο Έφο­ρος Δη­μο­σί­ων Σχέ­σε­ων: Χα­ρο­κό­πος Ιω­άν­νης

Το Μέλος: Το­ρού­μο­γλου Σάκης

Πηγή taxheaven.gr