Η υπονόμευση της μνήμης

Πέρασαν 46 χρόνια από τα γεγο­νότα του Νοεμ­βρίου του 1973. Η εξέ­γερση του Πολυ­τε­χνείου εξα­κο­λου­θεί να βαραί­νει στη μνήμη μας ως κορυ­φαία πράξη αντί­στα­σης στη δικτα­το­ρία των συνταγ­μα­ταρ­χών. Τα γεγο­νότα έχουν κατα­γρα­φεί και ανα­λυ­θεί, αμέ­τρητα βιβλία, άρθρα, σχο­λια­σμοί έχουν γραφεί, και ανα­ρίθ­μη­τες ομιλίες έχουν πραγ­μα­το­ποι­η­θεί. Ωστόσο χρόνο με τον χρόνο, ο εορ­τα­σμός  έτσι όπως εξε­λίσ­σε­ται, αμαυ­ρώ­νει εκείνη την μνήμη. Οι έννοιες της «κατά­λη­ψης» και της «εξέ­γερ­σης» έχουν εκφυ­λι­στεί πλήρως  με όλα όσα συμ­βαί­νουν και λει­τουρ­γούν πλέον αρνη­τικά για την κοι­νω­νία και τη δημο­κρα­τία. Η εξέ­γερση και η κατά­ληψη του Πολυ­τε­χνείου το 1973 υπήρξε μονα­δικό και ανε­πα­νά­λη­πτο γεγονός, γιατί  μονα­δι­κές και ανε­πα­νά­λη­πτες ήταν οι συν­θή­κες που το γέν­νη­σαν. Και πρέπει να δια­φυ­λα­χθεί στη μνήμη των σημε­ρι­νών και επό­με­νων γενεών ως αγώνας ήθους και πίστης στις αξίες της Ελευ­θε­ρίας και της Δημο­κρα­τίας . Η σύγκριση του παρό­ντος με ότι συνέ­βαινε στην Ελλάδα το Νοέμ­βριο του 1973 δεν αντέχει στη λογική. Δεν υπάρχει νομίζω, μεγα­λύ­τερη υπο­νό­μευση της δημο­κρα­τι­κής και αντι­φα­σι­στι­κής μνήμης από τη συσκευα­σία της προς πάσα χρήση και από την εύκολη εκτό­ξευσή της εκτός πλαι­σίου.