Με τη στήριξη του δήμου Ρόδου εγκαινιάζεται η εικαστική έκθεση του Ιταλού Paolo Novelli

Το Σάβ­βα­το 19 Οκτω­βρί­ου 2024, στις 6 το από­γευ­μα, εγκαι­νιά­ζε­ται η έκ­θε­ση του Ιτα­λού καλ­λι­τέ­χνη Paolo Novelli στο Κα­τά­λυ­μα Αγ­γλί­ας (Πλα­τεία Μου­σεί­ου, Με­σαιω­νι­κή Πόλη).Διάρ­κεια έκ­θε­σης: 19 έως 30 Οκτω­βρί­ου 2024Ώρες λει­τουρ­γί­ας: κα­θη­με­ρι­νά 10:00-14:00 & 17:00-20:00. Η έκ­θε­ση υπο­στη­ρί­ζε­ται από το Δήμο Ρόδου και τον Σύλ­λο­γο Αρ­χι­τε­κτο­νι­κής και Πο­λι­τι­στι­κής Κλη­ρο­νο­μιάς Ρόδου, σε επι­μέ­λεια Francesco Masiero, σε συ­νερ­γα­σία με τους Giulia Castelnuovo, Ζα­φεί­ρη Δ. Σκαν­δα­λιά­ρη και Πόλυ Χα­τζη­μάρ­κου.

Η ορ­γα­νω­τι­κή ομάδα ευ­χα­ρι­στεί τον αντι­δή­μαρ­χο Πο­λι­τι­σμού, Γιώρ­γο Τόππο, που αγκά­λια­σε το μο­να­δι­κό πνεύ­μα της έκ­θε­σης καθώς και το Δ.Σ. του Συλ­λό­γου Αρ­χι­τε­κτο­νι­κής και Πο­λι­τι­στι­κής Κλη­ρο­νο­μιάς για την άμεση στή­ρι­ξη και πα­ρα­χώ­ρη­ση του εκ­θε­σια­κού χώρου.

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑ­ΛΙ­ΤΕ­ΧΝΗ

Γεν­νη­μέ­νος το 1956 στο Casale Monferrato, όπου ζει σή­με­ρα, ο Paolo Novelli απο­φοί­τη­σε από τη Σχολή Καλών Τε­χνών και πήρε το με­τα­πτυ­χια­κό του στην Αρ­χι­τε­κτο­νι­κή στο Πα­νε­πι­στή­μιο του Το­ρί­νο. Ξε­κί­νη­σε να εκ­θέ­τει σε πολύ νεαρή ηλι­κία, έκανε την πρώτη ατο­μι­κή έκ­θε­ση στα 23 του, ενώ τα τε­λευ­ταία χρό­νια η καλ­λι­τε­χνι­κή του δρα­στη­ριό­τη­τα κερ­δί­ζει όλο και με­γα­λύ­τε­ρη προ­σο­χή και στο εξω­τε­ρι­κό.

Συ­νερ­γά­στη­κε με το Μου­σείο Luzzati της Γέ­νο­βας (σή­με­ρα Casa Luzzati) δη­μιουρ­γώ­ντας πο­λυά­ριθ­μες ει­κο­νο­γρα­φή­σεις κλα­σι­κών πα­ρα­μυ­θιών όπως και του Δον Κι­χώ­τη του Θερ­βά­ντες. Με­ρι­κά από τα έργα του έχουν ζη­τη­θεί για τη δια­κό­σμη­ση δύο πλοί­ων Costa Crociere: του Costa Fortuna και του Costa Magica. Για το Μου­σείο της Εβραϊ­κής Κοι­νό­τη­τας του Casale Monferrato δη­μιούρ­γη­σε πολ­λούς πί­να­κες με θρη­σκευ­τι­κά θέ­μα­τα και εμπνευ­σμέ­νους από τη Βίβλο. Κατά τη διάρ­κεια της κα­ριέ­ρας του, ο Πάολο ει­κο­νο­γρά­φη­σε αμέ­τρη­τα παι­δι­κά βι­βλία. Τα πιο διά­ση­μα είναι ο Πι­νό­κιο και η Αλίκη στη Χώρα των Θαυ­μά­των, τα θέ­μα­τα των οποί­ων αγ­γί­ζουν βαθιά την αι­σθη­τι­κή ευαι­σθη­σία του Novelli.

Η πρό­σφα­τη ανα­κά­λυ­ψη της Ρόδου και πάνω απ’ όλα, το με­σαιω­νι­κό πα­ρελ­θόν της, έχει αφυ­πνί­σει στον Novelli μια νέα δη­μιουρ­γι­κή σειρά που βλέ­πει την Παλιά Πόλη ως το τέ­λειο σκη­νι­κό για τον προ­σω­πι­κό του κόσμο, με την πλού­σια κλη­ρο­νο­μιά της, να συ­νο­μι­λεί αβί­α­στα με τους ονει­ρι­κούς χα­ρα­κτή­ρες του Novelli.

ΤΕ­ΧΝΟ­ΚΡΙ­ΤΙ­ΚΟ ΚΕΙ­ΜΕ­ΝΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΛ­ΛΙ­ΤΕ­ΧΝΗ

Κάπου στα τέλη του φε­τι­νού Μάη, σε μια κρυμ­μέ­νη αυλή μιας κρυμ­μέ­νης -από τη βουή και το του­ρι­στι­κό «βλέμ­μα»- γει­το­νιάς της Ρόδου, μου απο­κα­λύ­φθη­κε η ζω­γρα­φι­κή δου­λειά του Paolo Novelli. Μια υπέ­ρο­χη απο­κά­λυ­ψη στο «μα­γε­μέ­νο», πο­λυ­δαί­δα­λο, ψυ­χε­δε­λι­κό ει­κα­στι­κό σύ­μπαν του Ιτα­λού δη­μιουρ­γού.

Πήρα τότε το σχε­τι­κό χρόνο μπρο­στά στα έργα, δεν έφτα­νε όμως. Η πυκνή πα­ρα­στα­τι­κή του ύφαν­ση από νο­ή­μα­τα, σύμ­βο­λα, μο­τί­βα, πα­ρα­στά­σεις, ει­κό­νες μέσα στις ει­κό­νες, δεν μπο­ρού­σε να χω­ρέ­σει σε μία ματιά, σε μία «ανά­γνω­ση». Ήθελα να πα­ρα­τεί­νω το χρόνο πα­ρου­σί­ας μου, να κα­θη­λω­θώ και να εξε­ρευ­νή­σω ένα-ένα τα έργα και μετά να εντο­πί­σω τα επα­να­λαμ­βα­νό­με­να αντι­κεί­με­να ή φι­γού­ρες, να αι­τιο­λο­γή­σω τις αλ­λη­γο­ρί­ες, να φτιά­ξω τις νοη­τι­κές συν­δέ­σεις, να μα­ζέ­ψω τις ετε­ρό­κλη­τες επιρ­ρο­ές του από δυ­τι­κά καλ­λι­τε­χνι­κά ρεύ­μα­τα και ανα­το­λί­τι­κες πα­ρα­δό­σεις. Πα­ράλ­λη­λα όμως, ήθελα να αφεθώ στη σχε­δόν με­τα­φυ­σι­κή, μυ­στι­κι­στι­κή πε­ρι­πέ­τεια του δη­μιουρ­γού.

Μια θέαση δεν αρκεί στα έργα του Novelli. Eίναι πο­λυ­πρι­σμα­τι­κή η δου­λειά του. Αρ­χι­κά, αντα­να­κλά την αθω­ό­τη­τα της παι­δι­κής φα­ντα­σί­ας, τα μαύρα πα­ρα­μύ­θια με απροσ­διό­ρι­στο τέλος και τις μνή­μες από ει­κο­νο­γρα­φη­μέ­να παι­δι­κά βι­βλία. Είναι οι παι­χνι­διά­ρι­κες συν­θέ­σεις του που προ­κα­λούν τον θεατή να εξε­ρευ­νή­σει έναν κόσμο αλ­λό­κο­το, φα­ντα­στι­κό, συχνά σκο­τει­νό, είναι και η ιδιό­τυ­πα έντο­νη ζω­γρα­φι­κή πα­λέ­τα του που ενι­σχύ­ει την αί­σθη­ση του δερ­βί­σι­κου ρυθ­μού και του μυ­στη­ρί­ου. Είναι οι ρέ­πλι­κες των παι­διών-φι­γού­ρων, είναι τα ει­κα­στι­κά σύ­νο­λα  που θυ­μί­ζουν βυ­ζα­ντι­νή αγιο­γρα­φία και γκρά­φι­τι μαζί, αλλά και οι συ­γκε­καλ­λυ­μέ­νες  αλ­λη­γο­ρί­ες που επα­νέρ­χο­νται σε έναν art brut καμβά. Είναι η πα­ρά­δο­ξη προ­ο­πτι­κή στα σκη­νι­κά του και η πιο πα­ρά­δο­ξη εναλ­λα­γή δι­διά­στα­των και τρι­διά­στα­των απει­κο­νί­σε­ων ακόμα και μέσα στο ίδιο έργο. Πάνω απ’ όλα, είναι η απο­τύ­πω­ση της αν­θρώ­πι­νης πε­ρι­πέ­τειας, όπως ακρι­βώς εγκω­μιά­στη­κε από σπου­δαί­ους πε­ρα­σμέ­νων αιώ­νων και όπως τη με­τα­φέ­ρει ο ίδιος, αιω­ρού­με­νη και αφη­μέ­νη να ερ­μη­νευ­θεί. Με τις αν­δρό­γυ­νες μορ­φές, τις γάτες, τα ψάρια, τα αυγά, τους βα­βε­λι­κούς πύρ­γους και τις ενα­έ­ριες κι­βω­τούς του.

«Αν υπήρ­χε μόνο μία αλή­θεια, δε θα ήταν δυ­να­τό να ζω­γρα­φί­σου­με εκατό πί­να­κες πάνω στο ίδιο θέμα» ανα­φέ­ρε­ται κάπου στην αγα­πη­μέ­νη (του) «Η Αλίκη στη χώρα των θαυ­μά­των». Για αυτό ακρι­βώς, σας προ­σκα­λώ και σας προ­κα­λώ. Με ένα χα­μό­γε­λο σαν εκεί­νο του γάτου του Τσε­σάιρ στο έργο του Λούις Κάρολ. Ανα­κα­λύψ­τε τον μα­γε­μέ­νο κόσμο του Paolo Novelli.

Πόλυ Χα­τζη­μάρ­κου

Ιστο­ρι­κός Τέ­χνης & Ευ­ρω­παϊ­κού Πο­λι­τι­σμού

Msc Διοί­κη­ση Πο­λι­τι­σμι­κών Μο­νά­δων