Αλεμίνα Καραγιάννη: Δεν περνάνε τα όνειρα όλων μέσα από τις πανελλαδικές εξετάσεις

Αλεμίνα, πότε πήρες την απόφαση να μην δώσεις πανελ­λή­νιες εξε­τά­σεις;

Την είχα πάρει τον Αύγου­στο του 2019, έχοντας ήδη όμως κάνει προ­ε­τοι­μα­σία από την τρίτη Γυμνα­σίου. Ξεκί­νησα κανο­νικά φρο­ντι­στή­ρια, εντα­τικό διά­βα­σμα και προ­ε­τοι­μα­σία για τις πανελ­λα­δι­κές εξε­τά­σεις.

Στο πίσω μέρος του μυαλού μου, και των γονιών μου, υπήρχε η προ­ο­πτική να φύγω για σπουδές στο εξω­τε­ρικό αλλά δεν είχαμε απο­φα­σί­σει. Φτάσαμε σε ένα σημείο που η μαμά μου, μου είπε ότι πρέπει να πάρω μια ορι­στική απόφαση γιατί οι σπουδές στο εξω­τε­ρικό δεν είναι εύκολη δια­δι­κα­σία. Και όντως δεν ήταν εύκολη, ούτε δια­δι­κα­στικά ούτε ψυχο­λο­γικά. Ηταν σαν να δίνω πανελ­λα­δι­κές εξε­τά­σεις και πάλι, αλλά αυτή τη φορά είχε νόημα.

Οπότε παίρ­νεις την απόφαση πέρυσι τον Αύγου­στο, λίγο πριν την τρίτη Λυκείου να φύγεις στο εξω­τε­ρικό.

Ναι, το απο­φά­σισα, στα­μά­τησα τα φρο­ντι­στή­ρια και επι­κε­ντρώ­θηκα σε αυτό που ήθελα να κάνω. Ετσι, δήλωσα συμ­με­τοχή σε αρκετές σχολές στο εξω­τε­ρικό στο αντι­κεί­μενο που είχα απο­φα­σί­σει να ασχο­ληθώ, χωρίς να πρέπει να εξετάσω άλλες επι­λο­γές λιγό­τερο ενδια­φέ­ρου­σες για εμένα, όπως θα έκανα αν έμενα στην Ελλάδα.

Αυτό που σε οδήγησε να μην δώσεις πανελ­λα­δι­κές εξε­τά­σεις τι ήταν;

Αριστη μαθή­τρια δεν ήμουν ποτέ, κι αυτό δεν με πει­ρά­ζει. Αυτό δεν σημαί­νει ότι δεν ήμουν επι­με­λής όμως ως μαθή­τρια. Δυστυ­χώς το ελλη­νικό σύστημα των εξε­τά­σεων εισα­γω­γής στα πανε­πι­στή­μια, δεν ήταν φτιαγ­μένο για εμένα.

Ο καθένας έχει τα δικά του ταλέντα, τους δικούς του στόχους όμως δυστυ­χώς το ελλη­νικό σύστημα δεν μας προ­ε­τοι­μά­ζει γι αυτό, ούτε μας ωθεί να κάνουμε πράγ­ματα τα οποία όντως ται­ριά­ζουν σε εμάς και αντα­πο­κρί­νο­νται στις επι­λο­γές μας. Κάποια στιγμή όμως θα πρέπει στην Ελλάδα, να γίνουν αλλαγές στο σύστημα εισα­γω­γής στα πανε­πι­στή­μια. Να δίνο­νται ευκαι­ρίες στα παιδιά να ασχο­λη­θούν με αυτό που πραγ­μα­τικά θέλουν και να αλλάξει αυτή η βάρβαρη δια­δι­κα­σία των πανελ­λα­δι­κών εξε­τά­σεων. Δεν αντα­πο­κρί­νε­ται ούτε στις ανάγκες των μαθητών ούτε στη σύγ­χρονη εποχή.

Ευτυχώς όμως οι γονείς μου με είχαν προ­ε­τοι­μά­σει πάρα πολύ καλά. Αν δεν ήταν οι γονείς μου να με στη­ρί­ξουν και να μου δώσουν την προ­ο­πτική του εξω­τε­ρι­κού, ίσως δεν θα το τολ­μούσα ποτέ. Δεν μου έθεσαν περιο­ρι­σμούς στην επιλογή του επαγ­γέλ­μα­τος που θα ασχο­ληθώ. Θυμάμαι μια μέρα βλέπαμε ένα ντο­κι­μα­ντέρ για το Ααρχους στη Δανία, που περι­λαμ­βά­νε­ται στις πιο χαρού­με­νες πόλεις του κόσμου. Εκείνη την ώρα, μιλούσε ένα υπάλ­λη­λος καθα­ριό­τη­τας και η μαμά μου στα­μά­τησε το ντο­κι­μα­ντέρ και μου είπε αν θες να γίνεις υπάλ­λη­λος καθα­ριό­τη­τας να φρο­ντί­σεις να γίνεις η καλύ­τερη στον τομέα σου και να είσαι ευτυ­χι­σμένη με την επιλογή σου.

Και ποιο είναι το αντι­κεί­μενο των σπουδών σου στην Ολλαν­δία;

Μετα­φρά­ζε­ται ως χωρικός σχε­δια­σμός, είναι ένα πτυχίο με το οποίο μπορείς να γίνεις βοηθός αρχι­τέ­κτονα, γρα­φί­στας, interior designer, έχει πολλές επι­λο­γές. Παρότι στην Ελλάδα δεν είναι ανα­γνω­ρι­σμένο ως επάγ­γελμα, στο εξω­τε­ρικό υπάρ­χουν πολλές θέσεις εργα­σίας. Είναι περίπου ως βοηθός αρχι­τέ­κτονα, αυτή είναι η κατεύ­θυνση που με ενδια­φέ­ρει. Αν έμενα στην Ελλάδα και έδινα πανελ­λα­δι­κές θα δήλωνα την Αρχι­τε­κτο­νική.

Στο πίσω μέρος του μυαλού σου, σκέ­φτε­σαι το ενδε­χό­μενο να μην επι­στρέ­ψεις;

Μου περνάει από το μυαλό καθη­με­ρινά, το τι θα κάνω μετά. Αλλά δεν είναι κάτι που πρέπει να απο­φα­σίσω τώρα. Χαί­ρο­μαι πάντως που είχα αυτή την επιλογή και αισθά­νο­μαι ευγνώ­μων απέ­να­ντι στους γονείς μου, που μου έδωσαν αυτή την ευκαι­ρία με μεγάλο κόπο και θυσιά­ζο­ντας και οι ίδιοι πολλά πράγ­ματα για να είμαι εγώ εδώ σήμερα. Είδα πολλούς συμ­μα­θη­τές μου που δεν μπο­ρού­σαν να αντέ­ξουν την δια­δι­κα­σία των πανελ­λα­δι­κών εξε­τά­σεων, είναι πολύ σκληρή δοκι­μα­σία. Υπήρχαν συμ­μα­θη­τές μου που με καλού­σαν στο τηλέ­φωνο και έκλαι­γαν σχεδόν καθη­με­ρινά, εξαι­τίας της ψυχο­λο­γι­κής πίεσης και από το σχολικό και από το οικο­γε­νειακό περι­βάλ­λον. Κάποια παιδιά πέρασαν στις πανελ­λα­δι­κές εξε­τά­σεις κάποια όχι. Ή πέρασαν σε σχολές που δήλωσαν στο μηχα­νο­γρα­φικό απλώς για να περά­σουν κάπου και όχι απα­ραί­τητα επειδή τους άρεσε το αντι­κεί­μενο. Μετά τις πανελ­λα­δι­κές εξε­τά­σεις υπήρχαν κι άλλα παιδιά που ήθελαν να φύγουν στο εξω­τε­ρικό αλλά δεν τους επέ­τρε­παν οι γονείς τους. Υπήρχαν και οι περι­πτώ­σεις βέβαια που οι γονείς δεν είχαν τη δυνα­τό­τητα να στεί­λουν τα παιδιά τους στο εξω­τε­ρικό. Στη Ρόδο, ούτως ή άλλως τα πιο πολλά παιδιά που θέλουν να σπου­δά­σουν, είτε έχουν περάσει σε σχολή μέσω των πανελ­λα­δι­κών εξε­τά­σεων είτε επι­λέ­ξουν ιδιω­τικά ΙΕΚ, πρέπει να φύγουν από το νησί. Και σε πολλές περι­πτώ­σεις το κόστος για να σπου­δά­σεις εκτός Ρόδου σε κάποια πόλη της Ελλάδας, είναι σχεδόν ίδιο με το να επι­λέ­ξεις μια σχολή του εξω­τε­ρι­κού.

Στη Σχολή αυτή πώς πέρασες, πώς τη βρήκες;

Κατά τύχη! Ηταν η τελευ­ταία σχολή που είχα στο μυαλό μου να δηλώσω. Ο πατέρας μου, είχε μια γνωστή που ο γιος της έκανε αίτηση για φοίτηση σε αυτή τη σχολή. Το παιδί μού έδειξε τη σχολή, μου εξήγησε κάποια πράγ­ματα που βρήκα ενδια­φέ­ρο­ντα κι έτσι έκανα την αίτησή μου την τελευ­ταία στιγμή, κυριο­λε­κτικά δύο εβδο­μά­δες πριν κλεί­σουν οι αιτή­σεις. Εστειλα portfolio και ό,τι άλλο μου ζήτησαν για να εξε­τά­σουν τη δημιουρ­γι­κό­τητά μου και τις δυνα­τό­τη­τές μου. Αλλά αυτό που έχει μεγάλο ενδια­φέ­ρον είναι ότι πριν πέντε χρόνια είχα έρθει ξανά στην Ολλαν­δία και θυμάμαι είχα περάσει έξω από ένα κτήριο και μου άρεσε πάρα πολύ. Δεν ήξερα τι κτήριο ήταν, απλώς το φωτο­γρά­φισα γιατί είχε ένα εντυ­πω­σιακό quote που έλεγε “πρέπει να αλλάξω για να παρα­μείνω ο ίδιος”. Και το έβγαλα φωτο­γρα­φία.

Ερχό­μενη εδώ για τις σπουδές μου, όταν πέρασα στη σχολή την οποία δεν είχα δει ξανά αφού οι αιτή­σεις έγιναν ηλε­κτρο­νικά, ανα­κά­λυψα ότι το κτήριο που είχα φωτο­γρα­φί­σει πέντε χρόνια πριν, επειδή με είχε εντυ­πω­σιά­σει, είναι η Σχολή που είχα κάνει αίτηση και φοιτώ τώρα! Μόλις πάτησα το πόδι μου στη σχολή δεν μπο­ρού­σαν να στα­μα­τή­σουν οι ιδέες να τρέχουν στο μυαλό μου… Ηταν συγκι­νη­τικό αυτό που συνέβη. Εχω την αίσθηση ότι έχει ανοίξει ένας τερά­στιος δρόμος μπροστά μου με πολλές επι­λο­γές.

Τα τελευ­ταία χρόνια στην Ελλάδα, με την οικο­νο­μική κρίση, κρί­νουμε τις πανελ­λα­δι­κές και το επάγ­γελμα που θα ακο­λου­θή­σουμε κυρίως με βάση τις οικο­νο­μι­κές απο­λα­βές που θα έχουμε όταν θα βγούμε στην αγορά εργα­σίας, αυτό είναι το βασικό κρι­τή­ριο. Δεν θα έπρεπε όμως να σκε­φτούμε και πόσο ευτυ­χι­σμέ­νους θα μας κάνει το επάγ­γελμα που θα ακο­λου­θή­σουμε; Εδώ στην Ολλαν­δία για να βρω δουλειά αργό­τερα δεν θα χρεια­στώ “μέσον”. Αν αξίζεις θα προ­χω­ρή­σεις, αν δεν αξίζεις δεν θα προ­χω­ρή­σεις. Τόσο απλά.

Πώς έμαθες ότι πέρασες;

Επινα τον καφέ μου, εκείνη την περίοδο είχα πάει για λίγες ημέρες στη Θεσ­σα­λο­νίκη, και εκεί που καθό­μουν έλαβα ένα mail που έλεγε “Καλώς ήρθατε στην Σχολή Καλών Τεχνών”, το διάβαζα και το ξανα­διά­βαζα, είχα σαστί­σει. Πήρα τηλέ­φωνο την μαμά μου και τη ρώτησα αν όντως αυτό σημαί­νει ότι είχα γίνει δεκτή στη Σχολή, από τη χαρά μου δεν ήξερα πώς να αντι­δράσω! Και κάπως έτσι έφτασα εδώ όπου είμαι από τις 25 Αυγού­στου. Προ­σαρ­μό­στηκα πολύ γρήγορα. Βέβαια για τους Ελληνες είναι πολύ περί­εργο που οι περισ­σό­τε­ροι εδώ μετα­κι­νού­νται με ποδή­λατο, τηρώ­ντας τον Κώδικα Οδικής Κυκλο­φο­ρίας όπως όταν οδηγείς αυτο­κί­νητο. Αλλά συνη­θί­ζεις, πλέον μετα­κι­νού­μαι κι εγώ με ποδή­λατο.

Από τη Ρόδο τι σου λείπει;

Οι γονείς μου, η αδελφή μου, το αγόρι μου, οι φίλοι μου και ο σκύλος μου πάρα πολύ! Χρειά­ζο­μαι χρόνο ακόμα για να προ­σαρ­μο­στώ αλλά κάθε μέρα που περνάει συνη­θίζω την νέα καθη­με­ρι­νό­τητα.

Αλεμίνα στα παιδιά που δεν έχουν επι­τύ­χει το στόχο τους στις πανελ­λα­δι­κές εξε­τά­σεις, είτε δεν πέρασαν στη σχολή που επι­θυ­μού­σαν είτε δεν πέρασαν καθόλου και που βλέπουν τους φίλους τους τώρα να φεύγουν για τα πανε­πι­στή­μιά τους και εκείνα μένουν πίσω, τι θα τους έλεγες;

Οτι όλα συμ­βαί­νουν για κάποιο λόγο… Κι αν όντως είσαι σίγου­ρος γι αυτό που θέλεις να κάνεις, δεν θα σε ενδια­φέ­ρει πόσες φορές θα πρέπει να προ­σπα­θή­σεις ξανά για να το πετύ­χεις.