Νικόλαος Φρόνας: Καλό σου ταξίδι αγαπημένη μας Ρούλη. Δεν θα σε ξεχάσουμε ποτέ.

Η εί­δη­ση του θα­νά­του της αγα­πη­μέ­νης μας (Καλ­λι­ρό­ης) Ρού­λης Σε­μερ­τζί­δου, την Πα­ρα­σκευή 10 Σε­πτεμ­βρί­ου σε Νο­σο­κο­μείο των Αθη­νών, σκόρ­πι­σε με­γά­λη θλίψη στους πο­λυά­ριθ­μους φί­λους της στη το­πι­κής μας κοι­νω­νία.

Την πρό­δω­σε η τα­λαι­πω­ρη­μέ­νη καρ­διά της που τόσα τρά­βη­ξε τον τε­λευ­ταίο καιρό.

Γόνος αστι­κής οι­κο­γέ­νειας των Αθη­νών, γεν­νή­θη­κε το 1934. Ο πα­τέ­ρας της υπήρ­ξε διευ­θυ­ντι­κό στέ­λε­χος της Τρά­πε­ζας της Ελ­λά­δος.

Η μη­τέ­ρα της ήταν εξαι­ρε­τι­κός χα­ρα­κτή­ρας και φι­λό­ξε­νος άν­θρω­πος.

Το 1956 πα­ντρεύ­τη­κε το ζω­γρά­φο Βάλια Σε­μερ­τζί­δη και η μοίρα τό­φε­ρε να πο­ρευ­τεί μαζί του μέχρι την τε­λευ­ταία μέρα της ζωής του.

Μαζί και στη δεύ­τε­ρη πα­τρί­δα τους τη Ρόδο, όπου εγκα­τα­στά­θη­καν από το 1964 μέχρι το θά­να­τό του το 1983.

Αφο­σιω­μέ­νη και αγα­πη­μέ­νη σύ­ζυ­γος στη ζωή. Το συ­ντρό­φευε πα­ντού σε ότι, απο­τε­λού­σε πηγή έμπνευ­σης για τις εξαι­ρε­τι­κές καλ­λι­τε­χνι­κές του δη­μιουρ­γί­ες στη Ρόδο. (Ρο­δί­τι­κη ύπαι­θρος, κοι­νω­νι­κές εκ­δη­λώ­σεις όπως τα πα­νη­γύ­ρια, οι χοροί, οι αγρο­τι­κές ενα­σχο­λή­σεις, τα διά­φο­ρα κυ­ρί­ως χει­ρω­να­κτι­κά επαγ­γέλ­μα­τα κ.α).

Είναι γνω­στό ότι οι πο­λι­τι­κές του πε­ποι­θή­σεις τη πε­ρί­ο­δο των πέ­τρι­νων αντι­δη­μο­κρα­τι­κών χρό­νων, στά­θη­καν αφορ­μή να τεθεί υπό διωγ­μό ο ίδιος και το αξιο­θαύ­μα­στο καλ­λι­τε­χνι­κό του έργο. Μετά τη χη­ρεία της η Ρούλη παρά τα προ­βλή­μα­τα υγεί­ας, έθεσε σκοπό της ζωής της με συ­γκε­κρι­μέ­νες ενέρ­γειες να ανα­δεί­ξει μετά θά­να­τον το ση­μα­ντι­κό καλ­λι­τε­χνι­κό έργο του αγα­πη­μέ­νου της συ­ζύ­γου και να το κα­τα­τά­ξει εκεί που πραγ­μα­τι­κά ανή­κει.

Απο­κο­ρύ­φω­μα της μα­κρό­χρο­νης δρα­στη­ριό­τη­τάς της, υπήρ­ξε η με­γά­λη, άκρως επι­τυ­χη­μέ­νη ανα­δρο­μι­κή έκ­θε­ση του Βάλια στο Μου­σείο Μπε­νά­κη το 2012, με τις δι­θυ­ραμ­βι­κές κρι­τι­κές που επα­νέ­φε­ραν τον καλ­λι­τέ­χνη στην επι­και­ρό­τη­τα και τον κα­τέ­τα­ξαν στη χο­ρεία των κα­λύ­τε­ρων ζω­γρά­φων της γε­νιάς του.

Το 2016 δώ­ρι­σε 34 ση­μα­ντι­κά έργα στο «Ίδρυ­μα Αι­κα­τε­ρί­νης Λα­σκα­ρί­δη» στον Πει­ραιά, τα οποία εκτί­θε­νται μό­νι­μα και κο­σμούν μαζί με αυτά του Δη­μή­τρη Περ­δι­κί­δη τις αί­θου­σες του ιδρύ­μα­τος, για τα οποία κα­μα­ρώ­νει και υπε­ρη­φα­νεύ­ε­ται η εφο­πλι­στι­κή οι­κο­γέ­νεια Λα­σκα­ρί­δη.

Μετά από πο­λύ­χρο­νη συ­νερ­γα­σία μαζί της, υπερ­νι­κώ­ντας όλες τις σχε­τι­κές δυ­σκο­λί­ες, πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­κε με τη σύμ­φω­νη γνώμη της οι­κο­γέ­νειας Σε­μερ­τζί­δη, το όνει­ρο της ζωής της που δεν ήταν άλλο από τη δωρεά έργων τέ­χνης του Βάλια στον τόπο που και οι δύο αγά­πη­σαν.

Πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­κε έτσι η με­γά­λη δωρεά των 103 επι­λεγ­μέ­νων έργων όλης της καλ­λι­τε­χνι­κής πο­ρεί­ας του καλ­λι­τέ­χνη στο Μου­σείο Νε­ο­ελ­λη­νι­κής Τέ­χνης του Δήμου Ρόδου το Δε­κέμ­βριο του 2018.

Όπως μου εξο­μο­λο­γή­θη­κε την ημέρα των εγκαι­νί­ων, (τότε που έλα­μπε από με­γά­λη χαρά και ικα­νο­ποί­η­ση) ήταν πολύ ευ­τυ­χι­σμέ­νη. Αι­σθάν­θη­κε ότι με την υπό­λοι­πη οι­κο­γέ­νεια ξε­πλή­ρω­σε μία με­γά­λη υπο­χρέ­ω­ση στο Ρο­δια­κό λαό που άνοι­ξε την φι­λό­ξε­νη αγκά­λη του και τους προ­στά­τε­ψε τα δύ­σκο­λα χρό­νια.

Η Ρούλη υπήρ­ξε ξε­χω­ρι­στή προ­σω­πι­κό­τη­τα, σεμνή, τα­πει­νή, ανι­διο­τε­λής και ει­λι­κρι­νής χα­ρα­κτή­ρας, εχθρός της επί­δει­ξης, ευ­συ­γκί­νη­τη, ξε­χω­ρι­στού επι­πέ­δου και συ­μπε­ρι­φο­ράς. Θα πα­ρα­μέ­νει αλη­σμό­νη­τη στην καρ­διά όλων μας,

Η ανε­ξή­γη­τη από­φα­ση της διοί­κη­σης του Μου­σεί­ου το Σε­πτέμ­βριο του 2020 να κα­θαι­ρέ­σει τη μό­νι­μη συλ­λο­γή και η οποία απε­τρά­πη την τε­λευ­ταία στιγ­μή μετά τη γε­νι­κή αντί­δρα­ση και κα­τα­κραυ­γή, της δη­μιούρ­γη­σε ανε­ξί­τη­λα ψυ­χο­λο­γι­κά τραύ­μα­τα. Ήταν τότε που για πρώτη φορά αι­σθάν­θη­κα το βουβό της κλάμα μαζί με ανά­μι­κτα αι­σθή­μα­τα πί­κρας και οργής.

Ευ­τυ­χώς που δεν έμαθε ποτέ ότι κα­τέ­βα­σαν με εμπά­θεια, από την εί­σο­δο του εκ­θε­σια­κού χώρου πι­να­κί­δα με την ανα­μνη­στι­κή φω­το­γρα­φία της με τα υπό­λοι­πα Μέλη της οι­κο­γέ­νειας, μαζί με το κεί­με­νο της ομι­λί­ας της την ημέρα των εγκαι­νί­ων.

Αγα­πη­μέ­νη μας Ρούλη ξέρω ότι έφυ­γες πολύ πι­κρα­μέ­νη, με ένα τε­ρά­στιο «γιατί» να σε βα­σα­νί­ζει, χωρίς καμία επί­ση­μη δια­βε­βαί­ω­ση μέχρι τη τε­λευ­ταία στιγ­μή της ζωή σου ότι η δωρεά σου θα πα­ρα­μεί­νει ανέγ­γι­χτη.

Να ξέ­ρεις ότι όλοι μας θα προ­τά­ξου­με τα στήθη μας προ­κει­μέ­νου να δια­φυ­λά­ξου­με την αγα­θο­ερ­γή σου πράξη, η οποία εμπλού­τι­σε και ανα­βάθ­μι­σε τη πι­να­κο­θή­κη της Ρόδου.

Ελ­πί­ζω ότι ο ήρε­μος τρό­πος που φτε­ρού­γι­σε η καρ­διά και η ψυχή σου μαζί με την αγάπη όλων μας να είναι μια ανα­κού­φι­ση στην θλίψη των φίλων σου. Πι­στεύω ότι τα­ξί­δε­ψες προς ένα τόπο αγ­γε­λι­κό μόνο για ενά­ρε­τους. Θα είσαι πάντα μαζί μας στη σκέψη μας, και στο μου­σείο της ει­κα­στι­κής ιστο­ρί­ας του τόπου μας.

Δρ. Νι­κό­λα­ος Τσ. Φρό­νας

τ. Πρό­ε­δρος

Μου­σεί­ου Νε­ο­ελ­λη­νι­κής Τέ­χνης

Δήμου Ρόδου