Guardian: Γιατί οι ηγέτες της ΕΕ παρέχουν στήριξη στον Τσίπρα

Με τίτλο «Η Ευ­ρω­ζώ­νη μπο­ρεί να έχει ξα­να­στα­θεί στα πόδια της. Αλλά η Ελ­λά­δα;», η βρε­τα­νι­κή εφη­με­ρί­δα Guardian σχο­λιά­ζει την κα­τά­στα­ση που έχει δια­μορ­φω­θεί στη χώρα μας.

Με­τα­ξύ άλλων, και αφού μιλά για τις πρό­σφα­τες επι­σκέ­ψεις του Γάλ­λου προ­έ­δρου Εμα­νου­έλ Μα­κρόν και του Ιτα­λού πρω­θυ­πουρ­γού Πάολο Τζε­ντι­λό­νι στη χώρα μας, ο Guardian ανα­φέ­ρει ότι «το τε­ρά­στιο χρέος της Ελ­λά­δας τα­λα­νί­ζει την οι­κο­νο­μία, την ίδια ώρα που οι απαι­τή­σεις των πι­στω­τών για υψηλά δη­μο­σιο­νο­μι­κά πλε­ο­νά­σμα­τα θε­ω­ρού­νται μη ρε­α­λι­στι­κές από πολ­λούς οι­κο­νο­μο­λό­γους».

Και συ­νε­χί­ζει δια­πι­στώ­νο­ντας πως «η κα­τά­στα­ση στην Ελ­λά­δα δεν είναι τόσο ευοί­ω­νη, όπως μαρ­τυ­ρά η βελ­τί­ω­ση κά­ποιων οι­κο­νο­μι­κών δει­κτών. Ίσως φαί­νε­ται ότι τώρα η οι­κο­νο­μία στην Ελ­λά­δα είναι στην κα­λύ­τε­ρη κα­τά­στα­ση των τε­λευ­ταί­ων ετών, καθώς τα ερ­γο­στά­σια επε­κτεί­νουν την πα­ρα­γω­γή και πε­ρισ­σό­τε­ροι άν­θρω­ποι βρί­σκουν δου­λειά. Ωστό­σο, μια πιο προ­σε­κτι­κή ματιά απο­κα­λύ­πτει ότι η χώρα έχει πλη­γεί από την οι­κο­νο­μι­κή κρίση, που είδε να χάνει του 25% του ΑΕΠ της. Πε­ρισ­σό­τε­ρο από το 1/5 των Ελ­λή­νων σε ερ­γα­σια­κή ηλι­κία και το 45% των νέων είναι εκτός αγο­ράς ερ­γα­σί­ας. Και παρά τις ελ­πί­δες ότι υπάρ­χει φως στο τέλος του τού­νελ της λι­τό­τη­τας, η πραγ­μα­τι­κή ανά­καμ­ψη φαί­νε­ται να πα­ρα­μέ­νει ασα­φής».

«Το πρό­γραμ­μα ιδιω­τι­κο­ποί­η­σης της Ελ­λά­δας είναι κάτι που πρέ­πει να ολο­κλη­ρω­θεί, γιατί μόνο τότε η πιο τα­ραγ­μέ­νη οι­κο­νο­μία της Ευ­ρω­ζώ­νης θα βρε­θεί στις αρχές της ανά­καμ­ψης», συ­νε­χί­ζει το δη­μο­σί­ευ­μα. «Παρά τα ση­μά­δια ανά­πτυ­ξης, καθώς η Ελ­λά­δα είχε επί δύο συ­νε­χή τρί­μη­να ανά­πτυ­ξη 0,7% φέτος για πρώτη φορά από το 2006 και έκανε μια επι­τυ­χη­μέ­νη δο­κι­μα­στι­κή επι­στρο­φή στις αγο­ρές, οι ξένες επεν­δύ­σεις τα­λα­νί­ζο­νται από τη γρα­φειο­κρα­τία και την αντί­στα­ση που βρί­σκουν από πο­λι­τι­κές απο­φά­σεις. Πά­ντως, τα καλά νέα για πολ­λούς είναι ότι ο Έλ­λη­νας πρω­θυ­πουρ­γός είναι πλέον πιο πραγ­μα­τι­στής, αφού απο­δέ­χε­ται πε­ρισ­σό­τε­ρο τις πο­λι­τι­κές ενί­σχυ­σης της ελεύ­θε­ρης αγο­ράς, ανα­κοι­νώ­νο­ντας ότι θα επο­πτεύ­ει ο ίδιος προ­σω­πι­κά το τα­μείο ξένων επεν­δύ­σε­ων καθώς είναι το κλει­δί για την ανά­καμ­ψη της οι­κο­νο­μί­ας και τη δη­μιουρ­γία νέων θέ­σε­ων ερ­γα­σί­ας».

Σχο­λιά­ζο­ντας την κρίση χρέ­ους και το πώς τη δια­χει­ρί­στη­καν οι ελ­λη­νι­κές κυ­βερ­νή­σεις, ο Guardian ανα­φέ­ρει ότι «από τότε που ξέ­σπα­σε η κρίση χρέ­ους, δια­δο­χι­κές κυ­βερ­νή­σεις -οι οποί­ες χτυ­πή­θη­καν με μανία για τις πε­ρι­κο­πές των μι­σθών, τις μειώ­σεις των συ­ντά­ξε­ων και τις αυ­ξή­σεις των φόρων- προ­σπά­θη­σαν να απο­κα­τα­στή­σουν την υπο­στή­ρι­ξή τους χρη­σι­μο­ποιώ­ντας ένα αφή­γη­μα ανά­καμ­ψης και επι­τυ­χί­ας. Με τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ να πέ­φτει μέχρι και στο 16% στις δη­μο­σκο­πή­σεις, ο Τσί­πρας απο­δει­κνύ­ει ότι δεν είναι δια­φο­ρε­τι­κός από τους υπό­λοι­πους, μι­λώ­ντας για την πτώση της ανερ­γί­ας κατά 7 πο­σο­στιαί­ες μο­νά­δες από το 2015, για το άλμα 7,5% στις εξα­γω­γές και για ένα ση­μα­ντι­κό έτος για τον του­ρι­σμό. Τα προ­βλή­μα­τα που αντι­με­τω­πί­ζουν οι ξένες επεν­δύ­σεις απο­δυ­να­μώ­νουν αυτό το αφή­γη­μα, με πολ­λούς να πι­στεύ­ουν ότι η ανά­καμ­ψη μπο­ρεί να εξα­σφα­λι­στεί μόνο εφό­σον ο πρω­θυ­πουρ­γός της Ελ­λά­δας αντι­με­τω­πί­σει την εδραιω­μέ­νη αντί­στα­ση που υπάρ­χει μέσα στο δικό του κόμμα. Η ανερ­γία των νέων εξα­κο­λου­θεί να είναι στο 45%, ενώ το χρέος της χώρας ύψους 300 δισ. ευρώ είναι ένα μη βιώ­σι­μο πο­σο­στό 180% του ΑΕΠ».

Και κα­τα­λή­γει, με ιδιαί­τε­ρα δη­κτι­κό τρόπο, η βρε­τα­νι­κή εφη­με­ρί­δα: «Σε αντί­θε­ση όμως με τους προ­κα­τό­χους του, ο Τσί­πρας έχει λάβει πρω­το­φα­νή υπο­στή­ρι­ξη από συ­να­δέλ­φους του ηγέ­τες της ΕΕ. Οι τε­λευ­ταί­οι γνω­ρί­ζουν ότι μόνο ένας αρι­στε­ρός θα μπο­ρού­σε να πε­ρά­σει την εξο­ντω­τι­κή λι­τό­τη­τα που ζη­τή­θη­κε από τους Έλ­λη­νες και τώρα είναι απελ­πι­σμέ­νοι να απο­δεί­ξουν ότι, πέρα ​​από την αδυ­σώ­πη­τη πα­ρακ­μή, η Ευ­ρώ­πη επι­στρέ­φει – με το πιο αδύ­να­μο μέλος της ακόμα στις τά­ξεις της».