“Με τα ξεκάθαρα Όχι και τα σαφή Ναι”

«Δεν υπάρχει ιός μόνο πάρτι, μαγκιά και αλκοόλ»  το σύνθημα θαμώνων beach bar. Κι ενώ συνε­χί­ζουν να κρούουν το καμπα­νάκι του κιν­δύ­νου οι λοι­μω­ξιο­λό­γοι στη χώρα μας λόγω της αύξησης των κρου­σμά­των,  όχι μόνο κάποιοι έχουν ξεχάσει τα μέτρα κοι­νω­νι­κής απο­στα­σιο­ποί­η­σης, σε πανη­γύ­ρια, θρη­σκευ­τι­κές τελετές, κρατικά εγκαί­νια αλλά και ενα­ντιώ­νο­νται συνει­δητά σε αυτά. Η μάχη με την ηλιθιότητα-γιατί άποψη δεν την λες αυτή,  όχι μόνο θ’ αργήσει να τελειώ­σει αλλά το απο­τέ­λε­σμα ίσως δεν δικαιώ­σει όσους εξα­κο­λου­θούν και πιστεύ­ουν στη λογική και την επι­στήμη. Σε ένα πολύ εύστοχο άρθρο για το θέμα αυτό ο καθη­γη­τής Νικόλας Σεβα­στά­κης λέει χαρα­κτη­ρι­στικά: “Η παν­δη­μία προ­βάλ­λει για τους πολλούς ως κάποιος αόρι­στος κλοιός που αφορά μια άλλη, ξέχωρη ανθρω­πό­τητα ή ως ένα ακόμα θέμα για τους ‘τρόμους’ των ειδή­σεων. Η κυβέρ­νηση εκπέ­μπει διφο­ρού­μενα μηνύ­ματα, η αντι­πο­λί­τευση ονει­ρεύ­ε­ται, κατά τη συνή­θειά της, τη λαϊκή εξέ­γερση κατά της λιτό­τη­τας ενώ μια άμορφη κοι­νω­νική ακρο­δε­ξιά δεν πιστεύει κανέναν εκτός από τις Προ­φη­τείες κάποιου Γέροντα, ενώ οι τοπικές κοι­νω­νίες είναι έτοιμες να παίξουν λύρα για τον του­ρί­στα ή (την άλλη στιγμή) να του ρίξουν το ανάθεμα για τα κρού­σματα. Το πικρό συμπέ­ρα­σμα είναι, ότι έχουμε ανάγκη τους «σκλη­ρούς» κανόνες. Λει­τουρ­γούμε μόνο με τα ξεκά­θαρα Όχι και τα σαφή Ναι, αφού μοιάζει αδύνατο να τα επι­βάλ­λουμε δίχως τη βοήθεια του Κράτους ή δίχως τη συν­δρομή του πιο ηχηρού φόβου. Το συμπέ­ρα­σμα δεν είναι κολα­κευ­τικό και ούτε απο­τε­λεί παρη­γο­ριά ότι τα ίδια γίνο­νται και αλλού.»