Κάτι σαν μνημόσυνο

Οι δη­λώ­σεις λύπης και η θλί­ψης -κάτι σαν μνη­μό­συ­νο-  που εκ­φρά­ζουν οι εταί­ροι μας, απο­τε­λούν πε­ρισ­σό­τε­ρο «φε­ρε­τζέ» και κρο­κο­δεί­λια δά­κρυα παρά μια ου­σια­στι­κή και κα­θα­ρή θέση,  καθώς υπο­βι­βά­ζουν την με­τα­τρο­πή της Αγίας Σο­φί­ας σε τζαμί σε πο­λι­τι­στι­κό ζή­τη­μα και κά­νουν πως δεν κα­τα­λα­βαί­νουν ότι είναι ένα κα­θα­ρά πο­λι­τι­κό ζή­τη­μα που ο Ταγίπ Ερ­ντο­γάν εντάσ­σει στην πο­λι­τι­κή σκα­κιέ­ρα τόσο στο εσω­τε­ρι­κό της χώρας του, όσο και προς τα έξω. Μα η πο­λι­τι­κή δεν οφεί­λει να πα­ρά­γει Πο­λι­τι­σμό; Το απο­τυ­πώ­νει εύ­στο­χα ο Ανα­στά­σιος Αλ­βα­νί­ας «Η από­φα­ση αυτή ανή­κει στις τρα­γι­κές απο­φά­σεις και ενέρ­γειες που ναρ­κο­θε­τούν τη με­γα­λύ­τε­ρη ελ­πί­δα και προ­σπά­θεια της επο­χής μας. Την ει­ρη­νι­κή συ­νύ­παρ­ξη των θρη­σκειών και των πο­λι­τι­σμών.» Εν πάσει πε­ρι­πτώ­σει, το πώς εν­νο­ούν οι εταί­ροι μας  οι Ευ­ρω­παί­οι την αλ­λη­λεγ­γύη απο­τυ­πώ­θη­κε και στην προ­χθε­σι­νή σύ­να­ξη. Από τις 27 χώρες της Ε.Ε. έξι υπο­στή­ρι­ξαν τις ελ­λη­νι­κές θέ­σεις. Γαλ­λία, Λου­ξεμ­βούρ­γο, η Εσθο­νία, η Σλο­βα­κία, η Σου­η­δία, ενώ η Αυ­στρία ζή­τη­σε ακόμη και τη δια­κο­πή των εντα­ξια­κών δια­πραγ­μα­τεύ­σε­ων  Όπως εύ­στο­χα ση­μεί­ω­σε αντα­πο­κρι­τής από τις Βρυ­ξέλ­λες : «στο μο­να­δι­κό πράγ­μα που είναι καλοί, είναι να συ­νε­δριά­ζουν με τις ώρες, να μην συμ­φω­νούν στο τέλος και να ορί­ζουν νέα συ­νά­ντη­ση για να συ­ζη­τή­σουν εκ νέου.»