Εγιναν δεκτές οι εφέσεις κατηγορουμένων για εκβίαση

Με βού­λευ­μα του Συμ­βου­λί­ου Εφε­τών Δω­δε­κα­νή­σου έγι­ναν δε­κτές οι εφέ­σεις δύο κα­τοί­κων της Ρόδου, μάνα και γιού, για την ακύ­ρω­ση βου­λεύ­μα­τος του Συμ­βου­λί­ου Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου με το οποίο είχαν πα­ρα­πεμ­φθεί σε δίκη ενώ­πιον του Τρι­με­λούς Εφε­τεί­ου Δω­δε­κα­νή­σου επί κα­κουρ­γη­μά­των κα­τη­γο­ρού­με­νοι για εκ­βί­α­ση από κοι­νού.

Στους κα­τη­γο­ρού­με­νος απο­δό­θη­κε ει­δι­κό­τε­ρα ότι εξα­νά­γκα­σαν με απει­λές έναν ηλι­κιω­μέ­νο να μην επα­να­φέ­ρει αγωγή, που είχε ασκή­σει, διεκ­δι­κώ­ντας απο­ζη­μί­ω­ση από τη χρήση μι­σθί­ου.

Σύμ­φω­να με το κα­τη­γο­ρη­τή­ριο, που είχε σχη­μα­τι­στεί, η πρώτη κα­τη­γο­ρού­με­νη την 26η Μαρ­τί­ου 1986 είχε συ­νά­ψει με τον εγκα­λού­ντα ιδιω­τι­κό συμ­φω­νη­τι­κό μί­σθω­σης, με το οποίο μί­σθω­σε από αυτόν ένα ισό­γειο κα­τά­στη­μα, προ­κει­μέ­νου να το χρη­σι­μο­ποι­ή­σει ως κομ­μω­τή­ριο.

Το μη­νιαίο μί­σθω­μα ορί­στη­κε στο ποσό των 17.000 δρχ., η δε διάρ­κεια της μί­σθω­σης ήταν τριε­τής, αρ­ξα­μέ­νη την 1η Απρι­λί­ου 1986 και λή­ξα­σα την 1η Απρι­λί­ου 1989.

Η πρώτη κα­τη­γο­ρού­με­νη πα­ρέ­μει­νε στην κα­το­χή του μι­σθί­ου και μετά την λήξη της συμ­βα­τι­κής διάρ­κειας, οπότε η μί­σθω­ση, ως επαγ­γελ­μα­τι­κή, πα­ρα­τά­θη­κε και κα­τέ­στη εκ του νόμου δω­δε­κα­ε­τής, πλην όμως μετά την 2α Απρι­λί­ου 1992, οπότε συ­μπλη­ρώ­θη­κε χρό­νος έξι ετών της μί­σθω­σης αυτής και επει­δή η μί­σθω­ση πέραν της εξα­ε­τί­ας σε πα­ρα­με­θό­ριο πε­ριο­χή υπά­γε­ται στη ρύθ­μι­ση του άρ­θρου 25 Ν.1982/1990, περί απα­γο­ρεύ­σε­ως δι­καιο­πρα­ξιών και δεν ήρθη η απα­γό­ρευ­σή της, με από­φα­ση της επι­τρο­πής του άρ­θρου 26 του ίδιου Νόμου, κα­τέ­στη από 2 Απρι­λί­ου 1992 απο­λύ­τως άκυρη.

Η πρώτη κα­τη­γο­ρού­με­νη πα­ρα­μέ­νου­σα στη χρήση του ακι­νή­του και εντεύ­θεν, όφει­λε στον εγκα­λού­ντα για κάθε μήνα που πα­ρέ­με­νε στη χρήση του ακι­νή­του απο­ζη­μί­ω­ση χρή­σης ίση με το ποσό του συμ­φω­νη­μέ­νου μι­σθώ­μα­τος, που περί τον Αύ­γου­στο του 2007 ανερ­χό­ταν στο ποσό των 230 ευρώ μη­νιαί­ως. Καθώς όμως από τον μήνα αυτόν και εντεύ­θεν δεν είχε κα­τα­βά­λει στον εγκα­λού­ντα την ανω­τέ­ρω απο­ζη­μί­ω­ση, αυτός είχε ασκή­σει σε βάρος της τον Οκτώ­βριο του 2009 αγωγή, με την οποία ζη­τού­σε να του κα­τα­βά­λει το ποσό των 6.210 ευρώ ως απο­ζη­μί­ω­ση χρή­σης για 27 μήνες, για τους οποί­ους πα­ρέ­με­νε στη χρήση του μι­σθί­ου με δική του ζημία και επι­πλέ­ον ζη­τού­σε ποσό 7.500 ευρώ χρη­μα­τι­κή ικα­νο­ποί­η­ση λόγω ηθι­κής βλά­βης.

Η κα­τη­γο­ρού­με­νη όμως, καθώς η συ­ζή­τη­ση της ανω­τέ­ρω αγω­γής είχε μα­ταιω­θεί, από κοι­νού με τον δεύ­τε­ρο κα­τη­γο­ρού­με­νο εφέ­ρο­ντο εντός του έτους 2012 δύο φορές, για να μην συ­ζη­τη­θεί η ανω­τέ­ρω αγωγή, να εξα­νά­γκα­σαν τον εγκα­λού­ντα να μην επα­να­φέ­ρει την αγωγή, εκ­με­ταλ­λευό­με­νοι την ηλι­κία του και απει­λώ­ντας τον.

Το Συμ­βού­λιο Εφε­τών έκρι­νε ότι το πρω­το­βάθ­μιο Συμ­βού­λιο δεν είχε αι­τιο­λο­γή­σει επαρ­κώς την από­φα­σή του. Κρί­θη­κε συ­γκε­κρι­μέ­να ότι με την μα­ταί­ω­ση της αγω­γής δεν επήλ­θε αυ­το­μά­τως ζημία κα­θό­σον δεν έγινε πα­ραί­τη­ση από το αξιού­με­νο δι­καί­ω­μα και είναι δυ­να­τόν να επα­νέλ­θει η αγωγή οπο­τε­δή­πο­τε.