ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ

Σημαντικός στις ΗΠΑ ο ρόλος των δωδεκανησιακών παροικιακών σωματείων

Μαίρη Φώτη 6 λεπτά ανάγνωση
OMOΣΠONΔIA ΔΩΔEKANHΣOY
  • Συνέντευξη στη
  • Μαίρη Φώτη

Η Αδα­μα­ντία Μαρή, τελειώ­νο­ντας το Λύκειο στη Λέρο, απο­φά­σισε να συνε­χί­σει τις σπουδές της στην Αμερική και να επι­στρέ­ψει στην πατρίδα για να ανοίξει το μεγάλο κεφά­λαιο της ενή­λι­κης ζωής της με εφόδιο τα πτυχία της… Αλλά δεν επέ­στρεψε, η Νέα Υόρκη έγινε τελικά η νέα της πατρίδα.

Η αγάπη της για τη Λέρο και η νοσταλ­γία της για όσα χρειά­στηκε να αφήσει πίσω στην Ελλάδα, την οδή­γη­σαν να ασχο­λη­θεί με τους Παροι­κια­κούς Δωδε­κα­νη­σια­κούς Συλ­λό­γους της Αμε­ρι­κής, ξεκι­νώ­ντας από τον Σύλλογο της Λέρου, συνε­χί­ζο­ντας στη Δωδε­κα­νη­σιακή Νεολαία και φτά­νο­ντας μέχρι την Ομο­σπον­δία Δωδε­κα­νη­σια­κών Σωμα­τείων Αμε­ρι­κής της οποίας σήμερα είναι γενική γραμ­μα­τέας.

Στην συνέ­ντευξή της στην «δ» η Αδα­μα­ντία Μαρή, μιλά για το έργο της Ομο­σπον­δίας, την προ­σπά­θεια να δια­τη­ρη­θούν ζωντα­νοί και ισχυροί οι δεσμοί με τα Δωδε­κά­νησα και την Ελλάδα γενι­κό­τερα αλλά και για τον σημα­ντικό ρόλο των παροι­κια­κών σωμα­τείων, στην υποδοχή και προ­σαρ­μογή των νεο­με­τα­να­στών που φτάνουν από τα νησιά μας στην Αμερική.

Η αγάπη της για τη Λέρο και η νοσταλ­γία της για όσα χρειά­στηκε να αφήσει πίσω στην Ελλάδα, την οδή­γη­σαν να ασχο­λη­θεί με τους Παροι­κια­κούς Δωδε­κα­νη­σια­κούς Συλ­λό­γους της Αμε­ρι­κής

Αδα­μα­ντία, να ξεκι­νή­σουμε την συνέ­ντευξη από την ίδρυση της Ομο­σπον­δίας Δωδε­κα­νη­σια­κών Σωμα­τείων Αμε­ρι­κής. Πότε ιδρύ­θηκε και για ποιο σκοπό;

Η Ομο­σπον­δία Δωδε­κα­νη­σια­κών Σωμα­τείων Αμε­ρι­κής ιδρύ­θηκε στις 26 Μαρτίου του 1951 με σκοπό την ανά­πτυξη παν­δω­δε­κα­νη­σια­κής συνει­δή­σεως μεταξύ των μελών των δωδε­κα­νη­σια­κών συλ­λό­γων της Αμε­ρι­κής και την συνερ­γα­σία μεταξύ όλων των Δωδε­κα­νη­σίων για κοι­νω­νι­κούς, πατριω­τι­κούς και εκπαι­δευ­τι­κούς σκοπούς. Όλα αυτά παράλ­ληλα με την ενί­σχυση και περι­φρού­ρηση των δωδε­κα­νη­σια­κών συμ­φε­ρό­ντων στην Αμερική και στην Ελλάδα, όπως επίσης και την συν­δρομή σε φιλαν­θρω­πι­κούς σκοπούς σε Ελλάδα και Αμερική. Φυσικά κατά την διάρ­κεια της παρου­σίας της και ανα­λό­γως των αναγκών της εποχής, υπήρξαν και υπάρ­χουν επι­πρό­σθε­τοι λόγοι και σκοποί ύπαρξης.

Πάντως παρα­μέ­νει εξαι­ρε­τικά ενεργή ως φορέας, διορ­γα­νώ­νο­ντας εκδη­λώ­σεις, ανα­λαμ­βά­νο­ντας πρω­το­βου­λίες… Πρό­σφατα διορ­γα­νώ­σατε και μια μεγάλη εκδή­λωση για την επέτειο της Ενσω­μά­τω­σης της Δωδε­κα­νή­σου και μάλιστα συμ­με­τεί­χαν αρκετά σωμα­τεία των νησιών μας.

Ναι, είναι αλήθεια… Η εκδή­λωση σημεί­ωσε επι­τυ­χία και έδωσαν το «παρών» αρκετοί Δωδε­κα­νή­σιοι. Ωστόσο, κατά τη διάρ­κεια του χρόνου προ­σπα­θούμε να κρατάμε επαφή και να είμαστε σε συνερ­γα­σία και με άλλους συλ­λό­γους -όχι μόνο Δωδεκανησιακούς- για αυτό και είμαστε μέλη στην Ομο­σπον­δία Ελλη­νι­κών Σωμα­τείων Αμε­ρι­κής. Διορ­γα­νώ­νουμε την κοπή της Βασι­λό­πι­τας και το χορό μας, ενώ θα είμαστε «παρών» και στην παρέ­λαση για την εθνική επέτειο της 25ης Μαρτίου 1821- η οποία φέτος θα γιορ­τα­στεί εδώ στην Αμερική στις 14 Απρι­λίου. Για εμάς αλλά και για τους ομο­γε­νείς της Νέας Υόρκης, όπως και άλλων περιο­χών της Αμε­ρι­κής, κορυ­φαία και μαζική εκδή­λωση είναι αυτή της Ενσω­μά­τω­σης που φέτος πραγ­μα­το­ποι­ή­θηκε την Κυριακή 10 Μαρτίου. Μεγάλο ρόλο στην εκδή­λωση αυτή, όπως και σε όλες τις άλλες, δια­δρα­μα­τί­ζει η Δωδε­κα­νη­σιακή Νεολαία με το χορευ­τικό της, τις απαγ­γε­λίες ποι­η­μά­των, τα τρα­γού­δια αλλά και με τους μου­σι­κούς της. Φυσικά έχουμε και τα χορευ­τικά των άλλων Δωδε­κα­νη­σια­κών συλ­λό­γων που δίνουν μια νότα υπε­ρη­φά­νειας και ελπίδας για το μέλλον της Δωδε­κα­νη­σια­κής παροι­κίας εδώ στην Αμερική. Και ο φετινός εορ­τα­σμός της Ενσω­μά­τω­σης στέ­φθηκε με μεγάλη επι­τυ­χία. Η παρου­σία τοπικών πολι­τι­κών προ­σώ­πων και εκπρο­σώ­πων της Εκκλη­σίας μας, μας δίνει θάρρος και μας τιμά ιδιαί­τερα. Όλοι μαζί ζήσαμε νοερά τα ιστο­ρικά γεγο­νότα της εποχής και μνη­μο­νεύ­σαμε αυτούς που αγω­νί­στη­καν για την ένωση με την μητέρα Ελλάδα. Γιατί όπως ανέφερε και στο λόγο της η πρό­ε­δρος της Δωδε­κα­νη­σια­κής Ομο­σπον­δίας, «η ιστο­ρική μνήμη είναι κρίσιμη για την δια­τή­ρηση του Ελλη­νι­κού έθνους…»

Εσύ πώς ασχο­λή­θη­κες με την Ομο­σπον­δία, τι ήταν εκείνο που σε παρα­κί­νησε;

-Ερχόμενη στην Νέα Υόρκη και μετά από την περίοδο προ­σαρ­μο­γής στα και­νού­ρια δεδο­μένα αφή­νο­ντας πίσω την Ελλάδα, ήρθα σε επαφή με τον σύλλογο της Λέρου-από όπου και κατά­γο­μαι. Έγινα μέλος και γραμ­μα­τέας και από εκεί «γνώρισα» την Δωδε­κα­νη­σιακή Νεολαία και υπήρξα πρό­ε­δρός της και γραμ­μα­τέας. Στην Ομο­σπον­δία Δωδε­κα­νη­σια­κών Σωμα­τείων Αμε­ρι­κής είμαι τώρα γενική γραμ­μα­τέας, αξίωμα που είχα και σε προη­γού­μενα προ­ε­δρεία της Ομο­σπον­δίας κατά καιρούς.

Νέοι άνθρω­ποι αλλά και νεο­με­τα­νά­στες, που φαντά­ζο­μαι θα είναι αρκετοί στα τελευ­ταία χρόνια, είναι πρό­θυ­μοι να ασχο­λη­θούν με τους Δωδε­κα­νη­σια­κούς Συλ­λό­γους και γίνουν μέρος αυτής της μεγάλης προ­σπά­θειας;

Πραγ­μα­τικά, στα τελευ­ταία χρόνια παρα­τη­ρεί­ται ένα νέο κύμα μετα­νά­στευ­σης από την Ελλάδα μας… Υπάρ­χουν ανάμεσά τους Δωδε­κα­νή­σιοι που ασχο­λού­νται με τους συλ­λό­γους μας. Ένας από τους στόχους της Ομο­σπον­δίας είναι να αγκα­λιά­σει τους συμπο­λί­τες μας και να τους βοη­θή­σει στο και­νού­ριο τους ξεκί­νημα, όσο μπορεί. Είναι σημα­ντικό όσοι έρχο­νται εδώ για να αρχί­σουν ξανά από την αρχή τη ζωή τους, να ξέρουν ότι υπάρ­χουν συμπα­τριώ­τες πρό­θυ­μοι να τους βοη­θή­σουν και να τους στη­ρί­ξουν στο νέο τους ξεκί­νημα.

Ποια είναι τα προ­βλή­ματα που αντι­με­τω­πί­ζετε ως Ομο­σπον­δία;

Κατά δια­στή­ματα υπάρ­χουν προ­βλή­ματα, όπως συμ­βαί­νει εξάλλου και σε κάθε άλλη Ομο­σπον­δία που έχει στο “σώμα” της δια­φο­ρε­τι­κούς συλ­λό­γους. Με γνώμονα όμως το κοινό συμ­φέ­ρον και το καλό όλων των συλ­λό­γων μας, πάντα νικά η λογική και η αγάπη για τον τόπο μας… Είναι φυσικό να υπάρ­χουν οι αντιρ­ρή­σεις και οι δια­φο­ρε­τι­κές γνώμες. Το παλιό με το νέο, η παρά­δοση με την πρόοδο, έρχο­νται αντι­μέ­τω­πες κυρίως με άτομα δεύ­τε­ρης και τρίτης γενιάς Δωδε­κα­νη­σίων. Βρί­σκε­ται όμως πάντα τρόπος συνεν­νό­η­σης και συνε­χί­ζουμε το έργο μας και την προ­σπά­θειά μας, για τους νέους για τα νησιά μας και την πατρίδα…

Οι Δωδε­κα­νή­σιοι γενικά βρί­σκε­στε μεταξύ σας, έχετε αυτή την ανάγκη;

Ναι βεβαίως, όσο μπο­ρούμε βρι­σκό­μα­στε… Είναι πραγ­μα­τικά περί­εργο πως παρά τις δια­φω­νίες και αντιρ­ρή­σεις, γεμί­ζουν οι αίθου­σες στους χορούς και στις εκδη­λώ­σεις των Δωδε­κα­νη­σια­κών συλ­λό­γων. Η ανάγκη μας για επι­κοι­νω­νία και για ανταλ­λαγή νέων φαί­νε­ται ότι τελικά νικάει και όλες οι Δωδε­κα­νη­σια­κές εκδη­λώ­σεις είναι πάντα επι­τυ­χείς.

Εσύ πώς βρέ­θη­κες στην Αμερική;

Εγώ ήρθα στην Νέα Υόρκη για σπουδές, μετά την απο­φοί­τησή μου από το Γενικό Λύκειο της Λέρου. Οι αδελφές μου ήταν ήδη εδώ και το γεγονός ότι υπήρχαν και συγ­γε­νείς, ήταν ακόμα ένα θετικό στοι­χείο στην απόφαση για να κάνω αυτό το ταξίδι. Ετσι ήρθα εδώ, όπου τελεί­ωσα Πολι­τι­κές Επι­στή­μες και Μέσα Μαζικής Ενη­μέ­ρω­σης, με δεύτερο πτυχίο σε Βυζα­ντι­νές και Ελλη­νι­κές Σπουδές. Οι σπουδές, η εργασία, οι σύλ­λο­γοι ήταν «σύντρο­φοι» σε μια δια­φο­ρε­τική ζωή… σε μια μεγα­λού­πολη με δια­φο­ρε­τι­κούς ρυθμούς και τρόπο ζωής. Σκοπός πάντα η επι­στροφή στο νησί… αλλά η ζωή τα έφερε δια­φο­ρε­τικά και είμαι ακόμα εδώ. Με την οικο­γέ­νειά μου και με το μυαλό και την καρδιά μου πάντα στην πατρίδα…

Μιας και ανα­φέ­ρε­σαι στην πατρίδα, τι είναι εκείνο που σου λείπει περισ­σό­τερο;

Τι είναι εκείνο που μου λείπει από την πατρίδα…; Μα η ίδια η πατρίδα, το σπίτι μου, το νησί μου, η γει­το­νιά, η πλατεία, η θάλασσα, οι παι­δι­κοί φίλοι, τα βιώματα από Πάσχα, Χρι­στού­γεννα, Απο­κριές, παρε­λά­σεις σχο­λι­κές γιορτές…. Όλα μού λείπουν!

Ερχεστε τακτικά στην Ελλάδα;

Προ­σπαθώ κάθε καλο­καίρι να είμαι στη Λέρο… όχι μόνο για μένα αλλά και για την οικο­γέ­νειά μου. Η διαμονή μας στο νησί είναι πάντα συναι­σθη­μα­τικά φορ­τι­σμένη αλλά μας δίνει και δύναμη μέχρι την επόμενη φορά…

Στους ανθρώ­πους που σκέ­φτο­νται να μετα­κο­μί­σουν στην Αμερική ανα­ζη­τώ­ντας ένα καλύ­τερο μέλλον, και δεν είναι λίγοι, τι θα έλεγες, τι θα τους συμ­βού­λευες;

Για αυτούς που σκέ­φτο­νται να μετα­κο­μί­σουν θα έλεγα ότι θα πρέπει να το σκε­φτούν καλά και να είναι έτοιμοι για υπο­χω­ρή­σεις και για συμ­βι­βα­σμούς, ώστε να μπο­ρέ­σουν να δημιουρ­γή­σουν εδώ κάτι. Η ζωή εδώ δεν μοιάζει καθόλου με αυτή στην Ελλάδα… Και πρέπει να έχουν στο μυαλό τους… ότι κάθε αρχή και δύσκολη. Με πίστη, υπομονή και δύναμη όμως όλα γίνο­νται!

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.