Μόνιμη απειλή η ανεξέλεγκτη ρύπανση στα ρέματα

Στον κα­θα­ρι­σμό και την προ­στα­σία των ρε­μά­των και των χει­μάρ­ρων των νη­σιών δίνει ιδιαί­τε­ρη έμ­φα­ση η Πε­ρι­φέ­ρεια Νο­τί­ου Αι­γαί­ου, υλο­ποιώ­ντας πα­ρεμ­βά­σεις που δεν πε­ριο­ρί­ζο­νται στις δια­βά­σεις γε­φυ­ρών και στα εμ­φα­νή ση­μεία, αλλά επε­κτεί­νο­νται βαθιά μέσα στις φυ­σι­κές κοί­τες, εκεί όπου συχνά εντο­πί­ζο­νται συσ­σω­ρευ­μέ­να φερτά υλικά, απορ­ρίμ­μα­τα και επι­κίν­δυ­να κα­τά­λοι­πα.

Η στρα­τη­γι­κή αυτή απο­κτά ιδιαί­τε­ρη ση­μα­σία σε μια πε­ρί­ο­δο κατά την οποία τα ακραία και­ρι­κά φαι­νό­με­να εντεί­νο­νται, αυ­ξά­νο­ντας τον κίν­δυ­νο πλημ­μυ­ρών, αλλά και πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κών επι­πτώ­σε­ων σε πε­ριο­χές που βρί­σκο­νται κα­τά­ντη των ρε­μά­των και των χει­μάρ­ρων. Ει­δι­κά το 2025 και με αφορ­μή και την προ­πέρ­σι­νη κα­κο­και­ρία Bora η ΠΝΑΙ δεν άφησε ούτε καν μικρό ρέμα ακόμη και μέσα σε οι­κι­σμούς που δεν πα­ρε­νέ­βη, σε ένα ευρύ πρό­γραμ­μα κα­θα­ρι­σμών.

Ωστό­σο, παρά τις συ­νε­χείς πα­ρεμ­βά­σεις και τις ερ­γο­λα­βί­ες κα­θα­ρι­σμού που υλο­ποιεί η Πε­ρι­φέ­ρεια Νο­τί­ου Αι­γαί­ου, ένα από τα με­γα­λύ­τε­ρα προ­βλή­μα­τα πα­ρα­μέ­νει η αλό­γι­στη και πα­ρά­νο­μη ρίψη υλι­κών στις κοί­τες των ρε­μά­των. Μπάζα, από­βλη­τα, υπο­λείμ­μα­τα επε­ξερ­γα­σί­ας, ακόμη και υγρά λύ­μα­τα, με­τα­τρέ­πουν σε πολ­λές πε­ρι­πτώ­σεις τα φυ­σι­κά υδά­τι­να δί­κτυα σε ανε­ξέ­λεγ­κτους απο­δέ­κτες ρύ­παν­σης, με άμε­σες συ­νέ­πειες τόσο στο πε­ρι­βάλ­λον όσο και στη δη­μό­σια υγεία.

Τις τε­λευ­ταί­ες ημέ­ρες, η πα­ρου­σία μαύ­ρων νερών στην κοίτη του ρέ­μα­τος στο Φα­λη­ρά­κι έχει προ­κα­λέ­σει έντο­νη ανη­συ­χία στους κα­τοί­κους των Κα­λυ­θιών, οι οποί­οι ζη­τούν άμεση διε­ρεύ­νη­ση του φαι­νο­μέ­νου. Όπως επι­ση­μαί­νουν, είναι ανα­γκαίο να λη­φθούν δείγ­μα­τα και να πραγ­μα­το­ποι­η­θούν ανα­λύ­σεις, προ­κει­μέ­νου να δια­πι­στω­θεί εάν στον υδρο­φό­ρο ορί­ζο­ντα κα­τα­λή­γουν το­ξι­κές ου­σί­ες ή βαριά μέ­ταλ­λα. Πα­ράλ­λη­λα, ζη­τούν να εξε­τα­στεί εάν τη­ρού­νται οι όροι και οι προ­ϋ­πο­θέ­σεις που προ­βλέ­πο­νται στις πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κές αδειο­δο­τή­σεις των μο­νά­δων που λει­τουρ­γούν στην ευ­ρύ­τε­ρη πε­ριο­χή. Το συ­γκε­κρι­μέ­νο πε­ρι­στα­τι­κό ανα­δει­κνύ­ει με σα­φή­νεια ότι ο κα­θα­ρι­σμός των ρε­μά­των, όσο ανα­γκαί­ος και αν είναι, δεν αρκεί από μόνος του. Απαι­τεί­ται αυ­στη­ρός έλεγ­χος, συ­νε­χής επι­τή­ρη­ση και εφαρ­μο­γή της πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κής νο­μο­θε­σί­ας, ώστε να απο­τρα­πεί η επα­νά­λη­ψη φαι­νο­μέ­νων ρύ­παν­σης που ακυ­ρώ­νουν στην πράξη τις πα­ρεμ­βά­σεις της Πο­λι­τεί­ας.

Η Πε­ρι­φέ­ρεια Νο­τί­ου Αι­γαί­ου έχει επα­νει­λημ­μέ­να επι­ση­μά­νει ότι η προ­στα­σία των ρε­μά­των δεν είναι μόνο τε­χνι­κό έργο, αλλά ζή­τη­μα συλ­λο­γι­κής ευ­θύ­νης. Όσο η πα­ρά­νο­μη διά­θε­ση υλι­κών και απο­βλή­των συ­νε­χί­ζε­ται, οι φυ­σι­κές κοί­τες θα πα­ρα­μέ­νουν ευά­λω­τες και οι το­πι­κές κοι­νω­νί­ες εκτε­θει­μέ­νες σε κιν­δύ­νους που θα μπο­ρού­σαν να είχαν απο­φευ­χθεί. Σε ένα νη­σιω­τι­κό πε­ρι­βάλ­λον με έντο­νη του­ρι­στι­κή δρα­στη­ριό­τη­τα και ευαί­σθη­τα οι­κο­συ­στή­μα­τα, η προ­στα­σία των υδά­τι­νων δια­δρο­μών απο­τε­λεί προ­ϋ­πό­θε­ση βιώ­σι­μης ανά­πτυ­ξης. Και το στοί­χη­μα, πλέον, δεν είναι μόνο να κα­θα­ρί­ζο­νται τα ρέ­μα­τα, αλλά να πα­ρα­μέ­νουν κα­θα­ρά