Απόφαση-ανάσα για δανειολήπτες θύματα εξοντωτικών πανωτοκίων

Απόφαση-ανάσα για δανειο­λή­πτες που έχουν πέσει θύματα των εξο­ντω­τι­κών πανω­το­κίων τρα­πε­ζών, εξέδωσε χθες το Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου, απορ­ρί­πτο­ντας έφεση που άσκησε η Αγρο­τική Τράπεζα κατά όμοιας από­φα­σης του Πολυ­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου και ικα­νο­ποιώ­ντας σχετική αίτηση εται­ρείας που δρα­στη­ριο­ποιεί­ται στην Κάρπαθο, η οποία δεν είχε υπαχθεί στις ευνοϊ­κές δια­τά­ξεις του νόμου 3259/2004.

Η εται­ρεία υπο­στή­ριξε ότι η τράπεζα από την οποία είχε δανειο­δο­τη­θεί, παρα­νό­μως αρνή­θηκε την υπαγωγή των ληξι­πρό­θε­σμων οφειλών της σε σχετικό νόμο, προ­βαί­νουσα εκτός των άλλων και σε λαν­θα­σμέ­νους υπο­λο­γι­σμούς των ληξι­πρό­θε­σμων οφειλών της, συμπε­ρι­λαμ­βά­νο­ντας σ’ αυτές και οφειλές που είχαν εξο­φλη­θεί!!.

Η εται­ρεία έχει ως αντι­κεί­μενο γεωρ­γο­κτη­νο­τρο­φι­κές και εμπο­ρι­κές εργα­σίες. Στα πλαίσια των επι­χει­ρη­μα­τι­κών της δρα­στη­ριο­τή­των λει­τουρ­γεί στα Πηγάδια Καρ­πά­θου μία καθε­το­ποι­η­μένη μονάδα εκτρο­φής χοίρων και βιο­τε­χνία τυπο­ποί­η­σης του κρέατος, επι­χεί­ρηση λια­νι­κού εμπο­ρίου και μία μονάδα χον­δρι­κής πωλή­σεως εμπο­ρευ­μά­των.

Με την τράπεζα είχε απο­κλει­στική σχεδόν συνερ­γα­σία και συνήψε από το έτος 1986 μέχρι το έτος 1994 διά­φο­ρες συμ­βά­σεις χρη­μα­το­δό­τη­σης αρχικά για τις ανάγκες της ως άνω γεωργο-κτηνοτροφικής μονάδας και μετέ­πειτα για τις ανάγκες της εμπο­ρι­κής της επι­χεί­ρη­σης.

Το έτος 2002, στα πλαίσια της ρύθ­μι­σης, που ίσχυε τότε για τα πανω­τό­κια, ζήτησε από την τράπεζα να ενη­με­ρω­θεί για το ύψος των δανείων, που έχει λάβει έτσι ώστε να προ­χω­ρή­σει στη ρύθμιση των οφειλών της.

Η τράπεζα με έγγραφό της, υπο­γρα­φό­μενο από τον τότε προϊ­στά­μενό της ενη­μέ­ρωσε για τα δάνεια που είχε λάβει η εται­ρεία ανά κατη­γο­ρία (γεωρ­γο­κτη­νο­τρο­φικά και εμπο­ρικά).

Όπως δια­τεί­νε­ται η εται­ρεία στην απά­ντηση της τρά­πε­ζας και σε σχέση με προη­γού­με­νες των ετών 1996, 1997, 1998 και 1999 για πρώτη φορά εμφα­νί­ζε­ται μία πίστωση ύψους 160.000.000 δρχ. την οποία αμφι­σβη­τεί αλλά και δύο πιστώ­σεις ύψους 50.000.000 δρχ. εκάστη εκ των οποίων αμφι­σβη­τή­θηκε η μία.

Ακο­λού­θησε υπό την πίεση του τότε δ/ντή του κατα­στή­μα­τος Καρ­πά­θου στις 15-3-2002 η υπο­γραφή πρό­σθε­της πράξης με την οποία ρυθ­μί­σθη­καν τα ως άνω δάνεια με βάση τον ισχύ­ο­ντα τότε νόμο.

Ακο­λού­θως στις 15 Μαρτίου 2002 υπε­γράφη μεταξύ των δια­δί­κων πρό­σθετη πράξη με την οποία ρυθ­μί­στη­καν τα δάνεια με βάση τα τότε ισχύ­ο­ντα και ορί­στηκε ότι το συνο­λικό ύψος των οφειλών της ενά­γου­σας ανερ­χό­ταν στο ποσό των 718.961.197 δραχμών [ισόποσο των 2.109.937,47 ευρώ] συμπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νων εξόδων, δικα­στι­κών και λοιπών επι­βα­ρύν­σεων. Από το ποσό αυτό δια­γρά­φηκε ποσό 1.176.937,47 ευρώ και ρυθ­μί­στηκε το υπό­λοιπο ποσό των 933.000 ευρώ, να κατα­βλη­θεί εντόκως σε χρονικό διά­στημα δεκα­πέ­ντε ετών.

Το συνο­λικό δε ποσό μαζί με τους τόκους δια­μορ­φώ­θηκε στο ύψος των 1.652.262,65 ευρώ.

Ακο­λού­θως ψηφί­σθηκε και τέθηκε σε ισχύ ο νόμος 3259/2004 με το άρθρο 39 του οποίου θεσπί­σθηκε νέος τρόπος ρύθ­μι­σης των ληξι­προ­θέ­σμων οφειλών προς τις Τρά­πε­ζες, χωρίς να εξαι­ρού­νται οι οφειλές που είχαν ρυθ­μι­σθεί με προη­γού­με­νους νόμους.

Η εται­ρεία υπέβαλε εμπρό­θε­σμα αίτηση για την υπαγωγή της στην άνω ρύθμιση.

Επί της αιτή­σεως έλαβε από την 11-4-2005 απά­ντηση υπο­γρα­φό­μενη από τον τότε Δ/ντή του κατα­στή­μα­τος Καρ­πά­θου, της ενα­γό­με­νης τρά­πε­ζας.

Λόγω δια­φω­νίας της με τους υπο­λο­γι­σμούς του Δ/ντή του κατα­στή­μα­τος Καρ­πά­θου και επειδή πίστευαν ότι αυτοί ήταν λαν­θα­σμέ­νοι (εκούσια ή ακούσια) ζήτησαν επα­νει­λημ­μένα από αυτόν να προβεί σε νέα εκτί­μηση και υπο­λο­γι­σμούς, διότι και με κάποιες από τις πιστω­χρε­ώ­σεις δια­φω­νούσε, ενώ είχε αμφι­βο­λίες και για κάποιες πιστώ­σεις. Υπέβαλε την 10-9-2007 σχετική αίτηση χωρίς να λάβει απά­ντηση.

Κατόπιν τούτου απέ­στειλε στον δ/ντή του Υπο­κα­τα­στή­μα­τος Καρ­πά­θου της τρά­πε­ζας την από 3-9-2008 εξώδικη πρό­σκληση – δια­μαρ­τυ­ρία επί της οποίας ουδεμία απά­ντηση έλαβε.

Όπως επι­ση­μαί­νει η εται­ρεία, λίγο χρόνο μετά την απο­στολή του εξω­δί­κου απο­κα­λύ­φθηκε ότι ο δ/ντής του κατα­στή­μα­τος Καρ­πά­θου κατα­χρά­στηκε μεγάλα χρη­μα­τικά ποσά. Απο­τέ­λε­σμα αυτού ήταν να παυθεί από τη θέση του ενώ κατ’ αυτού ασκή­θηκε ποινική δίωξη και ακο­λού­θως κρίθηκε προ­σω­ρινά κρα­τού­με­νος.

Η εται­ρεία αμφι­σβη­τεί το εξο­φλη­μένο κεφά­λαιο κίνησης με ενε­χυ­ρί­αση επι­τα­γών ύψους 160.000.000 δρχ. ποσό υπερ­βο­λικό για τα έτη 1992-1993 που φαί­νε­ται να έχει ληφθεί και για το οποίο δεν θεωρούν ότι έχουν υπο­γρά­ψει σχετική σύμβαση και αφε­τέ­ρου τα εμφα­νι­ζό­μενα δύο φορές ως κεφά­λαια κίνησης ποσού 50.000.000 δρχ. εκ των οποίων το ένα από 17-12-92 έως 30-4-1993 (εξο­φλη­μένο) και το άλλο στις 8-4-1994 (ανε­ξό­φλητο).

Το Πολυ­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου απέρ­ριψε την αγωγή της εται­ρείας ως απα­ρά­δε­κτη λόγω αορι­στίας κατά το σκέλος με το οποίο ζητεί να της κατα­βλη­θεί απο­ζη­μί­ωση λόγω αδι­κο­πρα­ξίας αλλά δέχτηκε ότι η τράπεζα αρνή­θηκε να την υπάγει στη ρύθμιση του άρθρου 39 παρ. 5 ν. 3259/2004, θεω­ρώ­ντας κακώς ότι η ρύθμιση του άνω νόμου, ισχύει μόνο για φυσικά πρόσωπα, κατά κύριο επάγ­γελμα αγρότες, κτη­νο­τρό­φους κ.λ,π..

Ανα­γνώ­ρισε έτσι ότι το υπό­λοιπο που προ­κύ­πτει από τις καταρ­τι­σθεί­σες μεταξύ των δια­δί­κων συμ­βά­σεις ανέρ­χε­ται στο ποσό των 1.049.869,65 € που έχει ήδη κατα­βλη­θεί.

Την εται­ρεία εκπρο­σώ­πησε ο δικη­γό­ρος κ. Φώτης Κωστό­που­λος.