ΤΟΠΙΚΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Η χαμένη κουλτούρα του τουρισμού

news room 2 λεπτά ανάγνωση
ατακτως

«Πονάμε με αυτά που βλέ­πουμε. Πραγ­μα­τικά, σαν Ροδίτες πονάμε που βλέ­πουμε τον τόπο μας, τον καλύ­τερο προ­ο­ρι­σμό του κόσμου, να φτάνει σε επίπεδα κατά­ντιας από τη συμπε­ρι­φορά του κόσμου» Είναι τα λόγια ενός Ροδίτη, παλιού επι­χει­ρη­μα­τία του του­ρι­σμού σε ρεπορ­τάζ της «δ» για την αγένεια και τους άξε­στους τρόπους συμπε­ρι­φο­ράς, απέ­να­ντι στους επι­σκέ­πτες, πολλών που ασχο­λού­νται μ’ αυτό που λέμε του­ρι­στικό προϊόν.

Το έχω ακούσει από πολλούς Ροδίτες που έτυχε τα χρόνια της αίγλης της Ρόδου να δου­λεύ­ουν σε του­ρι­στι­κές επι­χει­ρή­σεις. Μου την έχουν πει «κουλ­τούρα του­ρι­σμού» που χάθηκε. Μια κουλ­τούρα που αντι­κα­τα­στά­θηκε από την κουλ­τούρα αγέ­νειας που σαν μετα­δο­τική αρρώ­στια έχει προ­σβά­λει όλους μας. Προ­φα­νώς και η αγένεια και οι κακοί τρόπου συμπε­ρι­φο­ράς δεν είναι ελλη­νικό προ­νό­μιο. Το ενδια­φέ­ρον όμως της ελλη­νι­κής αγέ­νειας είναι ότι πλέον δεν θεω­ρεί­ται λάθος και παρέκ­κλιση από τον άγραφο κανόνα της αστικής ευγέ­νειας, αλλά ΚΑΝΟΝΙΚΟΤΗΤΑ.

Εδώ και αρκετά χρόνια, λάθος και παρέκ­κλιση θεω­ρού­νται οι τύποι ευγέ­νειας οι καλοί τρόποι, οι οποίοι γίνο­νται συχνά αντι­κεί­μενο γελοιο­ποί­η­σης και πλάκας. Εννο­εί­ται πως το να χρη­σι­μο­ποιείς τις λέξεις «καλη­μέρα», «συγ­γνώμη», «ορίστε», «παρα­καλώ», «ευχα­ρι­στώ», ή η χρήση του πλη­θυ­ντι­κού αριθμού δεν εξα­σφα­λί­ζουν από μόνες τους την καλή συμ­βί­ωση με του­ρί­στες και συνέλ­λη­νες, ούτε επαρ­κούν για να εξα­λεί­ψουν τη βία. Οι βίαιες συμπε­ρι­φο­ρές εκδη­λώ­νο­νται κάλ­λι­στα και σε συν­θή­κες από­λυ­της ευγέ­νειας.

Φτιά­χνουν όμως, καθ’ ομο­λο­γία των ειδικών: “μικρές καθη­με­ρι­νές τελε­τουρ­γίες, βάζουν όρους αισθη­τι­κής στην επι­κοι­νω­νία, κρύ­βο­ντας την πραγ­μα­τική αδια­φο­ρία που μπορεί να νιώθει ο ένας για τον άλλον. Κυρίως όμως, υφαί­νουν το πλαίσιο μιας κουλ­τού­ρας που υπο­λο­γί­ζει τον Άλλον.

Η ανα­γνώ­ριση του Άλλου και η προσοχή στις ανάγκες του, που αυτό­ματα προ­κύ­πτουν από τη μηχα­νική χρήση ξερών τύπων ευγέ­νειας, καθρε­φτί­ζουν μία προ­διά­θεση συναί­νε­σης, απα­ραί­τητη για την συμ­βί­ωση.”

Αυτή η επι­στήμη της επι­κοι­νω­νίας, η κουλ­τούρα του του­ρι­σμού που είχαν παι­δευ­τεί οι Ροδίτες, δεν αφο­ρούσε μόνον όσους εργά­ζο­νταν στον του­ρι­σμό, αλλά όλους.

Πάρα πολλοί και με βάθος οι λόγοι και αυτής της αλλο­τρί­ω­σης, ( όχι μόνον της κουλ­τού­ρας της ευγέ­νειας) που αν την κάνουν κάποτε οι Ροδίτες, μπορεί να βρουν τους λόγους της υπο­βάθ­μι­σης, όχι μόνον του του­ρι­σμού, αλλά της ίδιας της καθη­με­ρι­νό­τη­τάς τους.

Κι αυτοί οι λόγοι δεν έχουν να κάνουν με οικο­νο­μικά μεγέθη…

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.