Περιορίστηκε η ευθύνη της Τράπεζας Πειραιώς για αδικοπραξίες πρώην διευθυντή της στη Ρόδο

Με την υπ’ αρίθμ. 30/2019 από­φα­ση του Τρι­με­λούς Εφε­τεί­ου Δω­δε­κα­νή­σου ανε­τρά­πη η πρώτη από­φα­ση του Πο­λυ­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου με την οποία κρί­θη­κε υπαί­τιο για υπε­ξαι­ρέ­σεις που τέ­λε­σε με ιδιαί­τε­ρα τε­χνά­σμα­τα ο πρώην διευ­θυ­ντής του κε­ντρι­κού υπο­κα­τα­στή­μα­τος της τρά­πε­ζας Πει­ραιώς στην Ρόδο, το πι­στω­τι­κό ίδρυ­μα, και κυ­ρί­ως εκεί­νες που φέ­ρο­νται να τε­λέ­στη­καν πριν την συγ­χώ­νευ­σή του με την υπό εκ­κα­θά­ρι­ση πλέον Marfin Egnatia Bank!!

Το δευ­τε­ρο­βάθ­μιο πο­λι­τι­κό δι­κα­στή­ριο εξέ­τα­σε συ­γκε­κρι­μέ­να την έφεση της τρά­πε­ζας που εκ­προ­σω­πή­θη­κε από τους δι­κη­γό­ρους κ.κ. Γιάν­νη Κα­ρα­τζα­φέ­ρη και Ιω­άν­νη Ρω­μαίο κατά ενός κα­τοί­κου της Ρόδου, που εκ­προ­σω­πή­θη­κε από τον δι­κη­γό­ρο κ. Πα­ντε­λή Απο­στο­λά.

Ο εφε­σί­βλη­τος άσκη­σε ενώ­πιον του Πο­λυ­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου σε βάρος (και) της εκ­κα­λού­σας την από 22 Ια­νουα­ρί­ου 2016 αγωγή και το πρω­τό­δι­κο δι­κα­στή­ριο, εξέ­δω­σε την υπ’ αριθμ. 161/2017 ορι­στι­κή του από­φα­ση, με την οποία έκανε εν μέρει δεκτή την αγωγή.

‏Στην αγωγή του ο ενά­γων εξέ­θε­σε ότι δια­τη­ρού­σε τρα­πε­ζι­κούς λο­γα­ρια­σμούς σε υπο­κα­τα­στή­μα­τα της τρά­πε­ζας Marfin Egnatia Bank, την οποία δια­δέ­χθη­κε η Τρά­πε­ζα Πει­ραιώς Α.Ε., όπου διευ­θυ­ντής ήταν, δυ­νά­μει σύμ­βα­σης ερ­γα­σί­ας αο­ρί­στου χρό­νου, ο δεύ­τε­ρος ενα­γό­με­νος (μη διά­δι­κος στο Εφε­τείο), με τον οποίο συν­δε­ό­ταν με σχέση μα­κρό­χρο­νης φι­λί­ας. Ότι ο τε­λευ­ταί­ος, εκ­με­ταλ­λευό­με­νος την εμπι­στο­σύ­νη που απέρ­ρεε από τη φι­λι­κή αυτή σχέση, καθώς και τη θέση του στην πρώτη ενα­γο­μέ­νη, αφαι­ρού­σε από τους λο­γα­ρια­σμούς του ση­μα­ντι­κά χρη­μα­τι­κά ποσά για με­γά­λο χρο­νι­κό διά­στη­μα, χωρίς ο ενά­γων να το αντι­λη­φθεί, καθώς ο δεύ­τε­ρος ενα­γό­με­νος φρό­ντι­ζε να κα­λύ­πτει τη δρα­στη­ριό­τη­τά του με­τερ­χό­με­νος ποι­νι­κά κο­λά­σι­μες πρά­ξεις.

Ότι για τις κα­τα­θέ­σεις που τη­ρού­σε στους πα­ρα­πά­νω λο­γα­ρια­σμούς, είχε συ­νά­ψει με την πρώτη ενα­γο­μέ­νη, δια του δεύ­τε­ρου ενα­γο­μέ­νου υπό την ανω­τέ­ρω ιδιό­τη­τά του, 4 συμ­βά­σεις προ­θε­σμια­κής κα­τά­θε­σης, που αντι­στοι­χού­σαν στα χρη­μα­τι­κά ποσά που υπήρ­χαν στους λο­γα­ρια­σμούς του, λαμ­βά­νο­ντας και τους αντί­στοι­χους τί­τλους, εκ των οποί­ων όμως μόνον οι δύο τί­τλοι ήταν γνή­σιοι, καθώς οι τί­τλοι που αφο­ρού­σαν στις λοι­πές δύο προ­θε­σμια­κές κα­τα­θέ­σεις, ήταν προ­ϊ­ό­ντα πλα­στο­γρα­φί­ας. Ότι με βάση τις συμ­βά­σεις προ­θε­σμια­κής κα­τά­θε­σης που συ­νή­ψε με την πρώτη ενα­γο­μέ­νη, σε συν­δυα­σμό με το υπό­λοι­πο που εμ­φά­νι­ζε ο λο­γα­ρια­σμός του τον Ιού­νιο του 2015, οπότε και απο­κα­λύ­φθη­κε η εγκλη­μα­τι­κή δράση του δεύ­τε­ρου ενα­γο­μέ­νου, ο δεύ­τε­ρος ενα­γό­με­νος είχε αφαι­ρέ­σει με πα­ρά­νο­μες πρά­ξεις το συ­νο­λι­κό ποσό των 432.485,66 ευρώ.

Το Εφε­τείο Δω­δε­κα­νή­σου με την από­φα­σή του επι­ση­μαί­νει ότι ο ενά­γων συν­δε­ό­ταν με τον δεύ­τε­ρο ενα­γό­με­νο της αγω­γής (και μη διά­δι­κο) με σχέση μα­κρό­χρο­νης φι­λί­ας.

Ο τε­λευ­ταί­ος, ήταν διευ­θυ­ντής στο πι­στω­τι­κό ίδρυ­μα με την επω­νυ­μία «Cyprus Popular Bank Public Co Ltd», (Λαϊκή Τρά­πε­ζα Κύ­πρου Δη­μό­σια Εται­ρεία ‏Λί­μι­τεδ, όπως με­το­νο­μά­στη­κε η κυ­πρια­κή εται­ρεία με την επω­νυ­μία “Marfin Populas Bank Public Co Ltd”, η οποία δια­τη­ρού­σε στην Ελ­λά­δα υπο­κα­τα­στή­μα­τα με την επω­νυ­μία “Marfin Egnatia Bank”) ει­δι­κή διά­δο­χος της οποί­ας, δυ­νά­μει της από 26-3- 2013 σύμ­βα­σης πώ­λη­σης και με­τα­βί­βα­σης, κα­τέ­στη η πρώτη ενα­γό­με­νη και ήδη εκ­κα­λού­σα, “Τρά­πε­ζα Πει­ραιώς Α.Ε.”, η οποία συμ­βλή­θη­κε με την ιδιό­τη­τα της αγο­ρά­στριας.

Ει­δι­κό­τε­ρα, δυ­νά­μει της ως άνω σύμ­βα­σης, η πρώτη ενα­γό­με­νη με­τα­ξύ άλλων συμ­φώ­νη­σε με την πω­λή­τρια (Λαϊκή Τρά­πε­ζα Κύ­πρου) να ανα­λά­βει σω­ρευ­τι­κά κατά το χρόνο με­τα­βί­βα­σης την υπο­χρέ­ω­ση κα­τα­βο­λής των κα­τα­θέ­σε­ων προς τους αντί­στοι­χους κα­τα­θέ­τες και η αγο­ρά­στρια συμ­φω­νεί να απο­ζη­μιώ­σει την πω­λή­τρια για οποια­δή­πο­τε υπο­χρέ­ω­ση σε σχέση με τις κα­τα­θέ­σεις ή οποιο­δή­πο­τε άλλο θέμα ή πράγ­μα που έγινε ή πα­ρα­λεί­φθη­κε από την αγο­ρά­στρια σε σχέση με αυτές μετά το χρόνο με­τα­βί­βα­σης.

Σύμ­φω­να με τους πε­ριε­χό­με­νους στην αγωγή ισχυ­ρι­σμούς του ενά­γο­ντος, ο τε­λευ­ταί­ος δια­τη­ρού­σε δύο λο­γα­ρια­σμούς στην τρά­πε­ζα “Marfin Egnatia Bank”, εκ των οποί­ων ο δεύ­τε­ρος από 18 Νο­εμ­βρί­ου 2013 και εντεύ­θεν απέ­κτη­σε αριθ­μό της Τρά­πε­ζας Πει­ραιώς, οι δε συ­νο­λι­κές κα­τα­θέ­σεις του έφθα­ναν στο ποσό των 910.286,98 ευρώ.

Η ου­σια­στι­κή βα­σι­μό­τη­τα όμως του πα­ρα­πά­νω ισχυ­ρι­σμού, ανα­φο­ρι­κά με το ύψος των κα­τα­θέ­σε­ων του ενά­γο­ντος, όπως έκρι­νε το Εφε­τείο δεν απο­δεί­χθη­κε.

Επι­ση­μαί­νει ότι, δεν απο­δεί­χθη­κε ότι είτε κατά την ημε­ρο­μη­νία υπο­γρα­φής της προ­α­να­φε­ρό­με­νης σύμ­βα­σης πώ­λη­σης με­τα­ξύ των 2 τρα­πε­ζι­κών ιδρυ­μά­των (26-3-2013) και εντεύ­θεν, είτε πριν από αυτή, ο ενά­γων διέ­θε­τε τις κα­τα­θέ­σεις που αντι­στοι­χούν στα ποσά των προ­θε­σμια­κών κα­τα­θέ­σε­ων, ώστε τα αντί­στοι­χα υπό­λοι­πα να είναι πε­ρα­σμέ­να στα βι­βλία της πω­λή­τριας τρά­πε­ζας και να γεν­νούν υπο­χρέ­ω­ση της πρώ­της ενα­γό­με­νης να κα­τα­βά­λει τα αντί­στοι­χα ποσά.

Από το αντί­γρα­φο λο­γα­ρια­σμού της Τρά­πε­ζας Πει­ραιώς για το χρο­νι­κό διά­στη­μα από 4-4-2013 έως 24-8-2015, που προ­σκο­μί­ζουν και επι­κα­λού­νται αμ­φό­τε­ροι οι διά­δι­κοι, προ­κύ­πτει σαφώς η πί­στω­ση ‏και η χρέ­ω­ση του εν λόγω λο­γα­ρια­σμού με τα ποσά των 127.801,32 ευρώ και των 350.000 ευρώ, που αφο­ρούν δύο προ­θε­σμια­κές κα­τα­θέ­σεις, και η χρε­ώ­σεις και πι­στώ­σεις των ποσών αυτών κατά τις συ­γκε­κρι­μέ­νες ημε­ρο­μη­νί­ες έναρ­ξης και λήξης που ανα­γρά­φο­νται στις απο­δεί­ξεις των προ­θε­σμια­κών αυτών κα­τα­θέ­σε­ων.

Από το σύ­νο­λο δε των χρε­ώ­σε­ων και πι­στώ­σε­ων του λο­γα­ρια­σμού, καθ’ όλο το προ­α­να­φε­ρό­με­νο χρο­νι­κό διά­στη­μα, προ­κύ­πτει μόνον η ύπαρ­ξη χρη­μα­τι­κού ποσού ίσου ή λίγο ανώ­τε­ρου από τις 300.000 ευρώ, το οποίο απο­τέ­λε­σε αντι­κεί­με­νο προ­θε­σμια­κής κα­τά­θε­σης που ανα­νε­ώ­θη­κε αρ­κε­τές φορές.

Πε­ραι­τέ­ρω, ο ενά­γων, ισχυ­ρί­ζε­ται ότι κατά το χρο­νι­κό διά­στη­μα από το έτος 2008 έως τον Ιού­νιο του 2015, ο δεύ­τε­ρος ενα­γό­με­νος, εκ­με­ταλ­λευό­με­νος την απε­ριό­ρι­στη εμπι­στο­σύ­νη που του έδει­χνε ο ίδιος, υπε­ξαί­ρε­σε από τους λο­γα­ρια­σμούς του το ‏συ­νο­λι­κό ποσό των 342.486,66 ευρώ, κά­νο­ντας πα­ρά­νο­μες ανα­λή­ψεις.

Το Εφε­τείο έκρι­νε εξάλ­λου ότι αν και ο ενά­γων ισχυ­ρί­ζε­ται στην αγωγή ότι ο δεύ­τε­ρος ενα­γό­με­νος πα­ρέ­δι­δε σε αυτόν ένα πλα­στό βι­βλιά­ριο κα­τα­θέ­σε­ων, με σκοπό να απο­κρύ­ψει την πα­ρά­νο­μη ανά­λη­ψη που είχε ο ίδιος προη­γου­μέ­νως πραγ­μα­το­ποι­ή­σει, εντού­τοις δεν προ­σκο­μί­στη­κε κα­νέ­να τέ­τοιο βι­βλιά­ριο, από το οποίο να προ­κύ­πτει οποια­δή­πο­τε κί­νη­ση του λο­γα­ρια­σμού ή των λο­γα­ρια­σμών του ενά­γο­ντος.

Πε­ραι­τέ­ρω, έκρι­νε ότι ο δεύ­τε­ρος ενα­γό­με­νος μετά τη σύ­να­ψη της ως άνω σύμ­βα­σης πώ­λη­σης – με­τα­βί­βα­σης με­τα­ξύ της Λαϊ­κής Τρά­πε­ζας Κύ­πρου και της πρώ­της ενα­γο­μέ­νης, προ­έ­βη σε τρεις πα­ρά­νο­μες ανα­λή­ψεις με­τρη­τών από το λο­γα­ρια­σμό του ενά­γο­ντος, συ­νο­λι­κού ύψους 90.000 ευρώ, θέ­το­ντας στα σχε­τι­κά πα­ρα­στα­τι­κά υπο­γρα­φές, δια­φο­ρε­τι­κές από αυτές του ενά­γο­ντος.

Τα πα­ρα­πά­νω ποσά, τα οποία κα­τέ­βα­λε η πρώτη ενα­γο­μέ­νη στον δεύ­τε­ρο ενα­γό­με­νο, εξαι­τί­ας των πα­ρα­νό­μων πρά­ξε­ων που τέ­λε­σε ο τε­λευ­ταί­ος, είναι υπο­χρε­ω­μέ­νη να κα­τα­βά­λει η πρώτη ενα­γο­μέ­νη στον ενά­γο­ντα, με βάση τη με­τα­ξύ τους σύμ­βα­ση χρη­μα­τι­κής κα­τά­θε­σης.

Εκρι­νε δη­λα­δή ότι ο δεύ­τε­ρος ενα­γό­με­νος αφαί­ρε­σε το χρη­μα­τι­κό ποσό των 90.000 ευρώ, για το οποίο είχε συ­να­φθεί με­τα­ξύ του ενά­γο­ντος και της πρώ­της ενα­γο­μέ­νης σύμ­βα­ση κα­τά­θε­σης, με απο­τέ­λε­σμα η τε­λευ­ταία να είναι υπο­χρε­ω­μέ­νη να του απο­δώ­σει το ποσό αυτό με το νό­μι­μο τόκο από την επί­δο­ση της αγω­γής.

Κα­τό­πιν όλων των ανω­τέ­ρω, το συ­νο­λι­κό ποσό που το Εφε­τείο έκρι­νε ότι πρέ­πει να επι­δι­κα­στεί στον ενά­γο­ντα ανέρ­χε­ται σε 95.000 ευρώ, όχι δε αυτό των 447.485,66 ευρώ που επι­δι­κά­στη­κε από το Πο­λυ­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου.